Табиби ман зи ҳиҷри худ мрорнҷўр ме дорад
طبیب من ز هجر خود مرارنجور میدارد
Маро ранҷур кард аз ҳиҷр ва аз худ давр ме дорад
مرا رنجور کرد از هجر و از خود دور میدارد
Чу узрӣ ҳаст дар тақсир тоъат мепрессатон ро
چو عذری هست در تقصیر طاعت می پرستان را
Эмоми шаҳр гар дорад маро маъзӯр ме дорад
امام شهر گر دارد مرا معذور میدارد
Ба ботин гар надорад зоҳид хилват нишин айбӣ
به باطن گر ندارد زاهد خلوت نشین عیبی
Чаро дар хирқаи худро ин чунин мастур ме дорад
چرا در خرقهٔ خود را این چنین مستور میدارد
Агар бинии сФоӣӣ дар рухи зоҳиди Марв аз раҳ
اگر بینی صفائی در رخ زاهد مرو از ره
Ки содиқ нест субҳи козиб аммо нур ме дорад
که صادق نیست صبح کاذب اما نور میدارد
Сияҳи рӯзам вале ҳастам парастори офтобӣ ро
سیه روزم ولی هستم پرستار آفتابی را
Ки оламро мунаввар дар шаби дай ҷавр медорад
که عالم را منور در شب دی جور میدارد
Талаб кун нашъа зон соқӣ ки бимии чашми хубон ро
طلب کن نشئه زان ساقی که بیمی چشم خوبان را
Ба қадари ҳуши мо гуҳи масту гуҳ махмур медорад
به قدر هوش ما گه مست و گه مخمور میدارد
Пас аз як мардумӣ гар мекунӣ сад ҷаври паии дарпайи
پس از یک مردمی گر میکنی صد جور پیدرپی
Ҳамон як мардумиро муҳташам манзур ме дорад
همان یک مردمی را محتشم منظور میدارد