Даии бод чу буии ту зи базм дигар оварад

دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد

Чун миҷмарам аз косаи сар дӯд баровард

چون مجمرم از کاسهٔ سر دود برآورد

Аз доғи ҷунуни ман маҷнӯн хабарӣ дошт

از داغ جنون من مجنون خبری داشت

Ҳар лола ки сар аз срхокм ба даровард

هر لاله که سر از سرخاکم به درآورد

Ширин қадре Рахш вафо ронад ки Фарҳод

شیرین قدری رخش وفا راند که فرهاد

Бо кӯҳи ғамаши даст ба ҷон дар камар оварад

با کوه غمش دست به جان در کمر آورد

Дар бодияи сайл мижаам хори дмоинд

در بادیه سیل مژه‌ام خار دمایند

То ноқа ӯ бар ман мискин гузар оварад

تا ناقهٔ او بر من مسکین گذر آورد

Ҳарчанд фалаки тарҳи ҷафои бештари андохт

هرچند فلک طرح جفا بیشتر انداخت

Дар водии ишқи ту маро бештар оварад

در وادی عشق تو مرا بیشتر آورد

Умед ки аз шох висолат нахурд бар

امید که از شاخ وصالت نخورد بر

эй нахли муроди он ки маро аз ту баровард

ای نخل مراد آن که مرا از تو برآورد

Бар муҳташам аз чашми хушат чун назар афтод

بر محتشم از چشم خوشت چون نظر افتاد

Хуши ҳавсила Эй дошт ки тоб назар оварад

خوش حوصله‌ای داشت که تاب نظر آورد