Агар лутфати зи пои ашку оҳам шуъла баргирад

اگر لطفت ز پای اشک و آهم شعله برگیرد

Фалак зон ршҳаҳ тар гардад замин зон шуълаи даргирад

فلک زان رشحه‌تر گردد زمین زان شعله درگیرد

Намояд дар замони мо ва ту бозичаи Тифлон

نماید در زمان ما و تو بازیچهٔ طفلان

Фалак гардад вари ишқи Лайлӣу маҷнӯни з сар гирад

فلک گردد ور عشق لیلی و مجنون ز سر گیرد

Ба болинаши саҳари он зулфу оризро чунон дидам

به بالینش سحر آن زلف و عارض را چنان دیدم

Ки зоғии байзаи хуршедро дар зер пар гирад

که زاغی بیضهٔ خورشید را در زیر پر گیرد

Сабӯҳӣ карда омад бар рухи осори арақи зонсон

صبوحی کرده آمد بر رخ آثار عرق زانسان

Ки шабнам дар сабӯҳии ҷой бар гулбарг тар гирад

که شبنم در صبوحی جای بر گلبرگ تر گیرد

Касеро то набошад ин чунин чашмӣу мижгонӣ

کسی را تا نباشد این چنین چشمی و مژگانی

Ба зӯри як назар кӣ дили зи сад соҳиб назар гирад

به زور یک نظر کی دل ز صد صاحب نظر گیرد

зи баси шухии длоромӣ ки дорад дар замини ҷунбиш

ز بس شوخی دلارامی که دارد در زمین جنبش

Ба сад таклифи як дам бар замини ором гар гирад

به صد تکلیف یک دم بر زمین آرام گر گیرد

зи хирмани сӯзи оҳам май ҷаҳд эй нахли нави оташ

ز خرمن سوز آهم می‌جهد ای نخل نو آتش

Аз он андеша кун кин оташи андари хушк ва тар гирад

از آن اندیشه کن کاین آتش اندر خشک و تر گیرد

Фалаки хуй ту дорад гўӣӣ эй бдхў ки аз хорӣ

فلک خوی تو دارد گوئی ای بدخو که از خواری

Агар бинад ба тангами кор бар ман танг тар гирад

اگر بیند به تنگم کار بر من تنگ‌تر گیرد

Тазалзул бар дарди домони саҳрои қиёмат ро

تزلزل بر درد دامان صحرای قیامت را

Чу дасти муҳташами домони он бидодгар гирад

چو دست محتشم دامان آن بیدادگر گیرد