Рӯзгорӣ ки рахти қиблаи ҷон буд маро

روزگاری که رخت قبلهٔ جان بود مرا

Рӯй дили тофта аз ҳар ду ҷаҳон буд маро

روی دل تافته از هر دو جهان بود مرا

Чанд рӯзӣ ки ба савдои ту ҷон ме додам

چند روزی که به سودای تو جان می‌دادم

Ҳосил аз зиндагии хеши ҳамон буд маро

حاصل از زندگی خویش همان بود مرا

Ёдбоди он ки ба хлўтгаҳи васлати шабу рӯз

یاد باد آن که به خلوتگه وصلت شب و روز

Дили сарои пардаи сад рози ниҳон буд маро

دل سراپردهٔ صد راز نهان بود مرا

Ёдбоди он ки чу оғоз сухан ме кардӣ

یاد باد آن که چو آغاز سخن می‌کردی

Бо ту сад замзама дар зери забон буд маро

با تو صد زمزمه در زیر زبان بود مرا

Ёди боди он ки чу мешуд сарат аз бодаи гарон

یاد باد آن که چو می‌شد سرت از باده گران

Дӯши миннати каши он бори гарон буд маро

دوش منت کش آن بار گران بود مرا

Ёди боди он ки ба болини ту шабҳои дароз

یاد باد آن که به بالین تو شبهای دراز

Посбони мардуми чашми нигарон буд маро

پاسبان مردم چشم نگران بود مرا

Ёди боди он ки дамигар з дарат ме рафтам

یاد باد آن که دمی گر ز درت می‌رفتم

Муҳташами пеши сегон ту змон буд маро

محتشم پیش سگان تو ضمان بود مرا