Дӯши чашмами ҳам ба хоб аз фикр ва ҳам бедор буд

دوش چشمم هم به خواب از فکر و هم بیدار بود

Дар миёни хобу бедории дилам бо ёр буд

در میان خواب و بیداری دلم با یار بود

Гарчи буд аз ҳар ду ҷониб бар даҳани меҳри сукут

گرچه بود از هر دو جانب بر دهن مهر سکوت

Ноз ӯро бо ниёзи ман сухан бисёр буд

ناز او را با نیاز من سخن بسیار بود

Кори ман доман гирифтани кор ӯ домани кашӣ

کار من دامن گرفتن کار او دامن کشی

Он чаҳ бар ман менамӯд осон бова душвор буд

آن چه بر من می‌نمود آسان باو دشوار بود

Ҳарчӣ дар дили доштам ӯро ба хотир май гузашт

هرچه در دل داشتم او را به خاطر می‌گذشت

Бениёз аз гуфтану мустағнӣ аз изҳор буд

بی‌نیاز از گفتن و مستغنی از اظهار بود

Гарчи буд он шамъи шаб то рӯз дар фонӯси чашм

گرچه بود آن شمع شب تا روز در فانوس چشم

Пардаи шарм аз ду ҷониби монеъи дидор буд

پردهٔ شرم از دو جانب مانع دیدار بود

Он чаҳ омад бар забон бо он ки ҳарфӣ буду бас

آن چه آمد بر زبان با آن که حرفی بود و بس

Маънии як дафтару мазмуни сад тӯмор буд

معنی یک دفتر و مضمون صد طومار بود

Ман ба майли хотири худ муҳташам то рӯзи ҳашар

من به میل خاطر خود محتشم تا روز حشر

Тарки он суҳбат намекардам вале ночор буд

ترک آن صحبت نمی‌کردم ولی ناچار بود