Ҷон бар лабу зи ёри ҳазор орзӯи маро

جان بر لب و ز یار هزار آرزو مرا

Бигзор эй табиби замонӣ бова маро

بگذار ای طبیب زمانی باو مرا

Зини таби чунон раҳи нафасам танг шуд ки ҳеҷ

زین تب چنان ره نفسم تنگ شد که هیچ

Ҷузи оби теғ ӯ наравад дар гулӯи маро

جز آب تیغ او نرود در گلو مرا

Он булбулам ки ҷилваи оташи гул ман аст

آن بلبلم که جلوهٔ آتش گل من است

Дар дом орзӯ накушуд рангу бӯи маро

در دام آرزو نکشد رنگ و بو مرا

Аз турраи ду то ба ду занҷир баста аст

از طره دو تا به دو زنجیر بسته است

Чун шери ваҳшии он бути занҷири мӯи маро

چون شیر وحشی آن بت زنجیر مو مرا

Хуй бадаст моидаи ҳасанро намак

خوی بد است مائدهٔ حسن را نمک

Зин ҷост ҳирс дидан он тундхуи маро

زین جاست حرص دیدن آن تندخو مرا

Зарроти ман зи меҳри ту холӣ наме шаванд

ذرات من ز مهر تو خالی نمی‌شوند

Гар зарра зарра мекунӣ эй фитнаи ҷӯи маро

گر ذره ذره میکنی ای فتنه‌جو مرا

Дар ошиқии маро чаҳ гунаҳи коФридгор

در عاشقی مرا چه گنه کافریدگار

Худ офарӣдаи ошиқ рӯй накӯи маро

خود آفریده عاشق روی نکو مرا

Иқболи муҳташам ки чу табъаши баланд буд

اقبال محتشم که چو طبعش بلند بود

Афрохт сар ба саҷдаи он хоки кӯи маро

افراخت سر به سجدهٔ آن خاک کو مرا

То омадам ба саҷдаи салмони ҷобирӣ

تا آمدم به سجدهٔ سلمان جابری

Ноед ба кас дигар сари ҳиммати фурӯи маро

ناید به کس دگر سر همت فرو مرا