Гар ба таклифи лаби ҷом ба лаби судаи ту ро

گر به تکلیف لب جام به لب سوده تو را

Ки ба он шарбати олӯдаи лаби олӯдаи ту ро

که به آن شربت آلوده لب آلوده تو را

Ки ба он мояи ҷаҳли ин қудрат карда далер

که به آن مایهٔ جهل این قدرت کرده دلیر

Ки зи андешаи дил бар ҳазари осӯдаи ту ро

که ز اندیشهٔ دل بر حذر آسوده تو را

Ки дарон нашъаи туро дасти ҳаваси суда ба гул

که دران نشئه تو را دست هوس سوده به گل

Ки ба рухи бурқаъи шарми ин ҳама багушӯда ту ро

که به رخ برقع شرم این همه بگشوده تو را

Зада он об ки бар хоки вуҷӯдат эй гул

زده آن آب که بر خاک وجودت ای گل

Ки дар хонаи исмат ба гуландӯда ту ро

که در خانهٔ عصمت به گل اندوده تو را

Ки ба фармудан он феъли тавозуъи фармой

که به فرمودن آن فعل تواضع فرمای

Саҷда дар базми гадоёни ту фармӯдаи ту ро

سجده در بزم گدایان تو فرموده تو را

Ҳзми кздми з пазируфтани таклифи нахуст

حزم کزدم ز پذیرفتن تکلیف نخست

Ки азин базми нишинӣ чаҳ ғараз бӯда ту ро

که ازین بزم نشینی چه غرض بوده تو را

Муҳташами хуй ту медонад ва аз панди абас

محتشم خوی تو می‌داند و از پند عبث

намедиҳад ин ҳама дар сари беҳудаи ту ро

می‌دهد این همه در سر بیهوده تو را