Ҳртор ки дар турраи анбар шикан асташ

هرتار که در طره عنبر شکن استش

Пайванди ниҳолии барги ҷон ман асташ

پیوند نهالی برگ جان من استش

Тарсами зи димоғи дили ман дӯди برارد

ترسم ز دماغ دل من دود برآرد

Он дӯда ки зеби варақи ёсмнстш

آن دوده که زیب ورق یاسمنستش

Май сўздм аз орзӯии рангӣу бўӣӣ

می‌سوزدم از آرزوی رنگی و بوئی

Бо он ки гулу лолаи чаман дар чмнстш

با آن که گل و لاله چمن در چمنستش

Ҳаст аз варақи шарму ҳаёи дасти худаш низ

هست از ورق شرم و حیا دست خودش نیز

Зон ҷавҳари ҷони давр ки дар пирҳнстш

زان جوهر جان دور که در پیرهنستش

Ширини ҳама нозаст вале нози дили ошӯб

شیرین همه ناز است ولی ناز دل‌آشوب

Аз гӯша чашмӣаст ки бо кўҳкнстш

از گوشهٔ چشمی است که با کوهکنستش

Гуфтам ки дар он танги шукри ҷой сухан нест

گفتم که در آن تنگ شکر جای سخن نیست

Ранҷид ҳамоно ки дарин ҳам сухан асташ

رنجید همانا که درین هم سخن استش

Дар синаи гармами дили овора дар он кӯй

در سینهٔ گرمم دل آواره در آن کوی

Мурғӣаст ки дротши сӯзони втнстш

مرغیست که درآتش سوزان وطنستش

Ҳар банда ки гардӣда бар он дар адаб омӯз

هر بنده که گردیده بر آن در ادب آموز

Аҳляти султонии сад анҷмнстш

اهلیت سلطانی صد انجمنستش

Гар ҷон равад аз тан наравад муҳташам аз ҷо

گر جان رود از تن نرود محتشم از جا

Каз лутфи ту ҷонӣ дигар андари бднстш

کز لطف تو جانی دگر اندر بدنستش