Рахш шамъӣаст дӯди он каманд анбар олудаш
رخش شمعی است دود آن کمند عنبر آلودش
Аҷаби шамъӣ ки аз боло ба поён меравад дӯдаш
عجب شمعی که از بالا به پایان میرود دودش
Дамӣ дар базм ва сад раҳ мекашад аз биму умедам
دمی در بزم و صد ره میکشد از بیم و امیدم
Итоби ишваомезу хитоб ханда олудаш
عتاب عشوه آمیز و خطاب خنده آلودش
Миёни об ва оташ дорадам девона вааш тифлӣ
میان آب و آتش داردم دیوانه وش طفلی
Ки дар як лаҳзаи сад раҳ мешавам мақбулу мардӯдаш
که در یک لحظه صد ره میشوم مقبول و مردودش
Чу гнҷшгисти мурғи дил ба дасти Тифл бе бокӣ
چو گنجشگیست مرغ دل به دست طفل بیباکی
Ки пеши ман азизаш дорад аммо мекашад зудаш
که پیش من عزیزش دارد اما میکشد زودش
Ман зои лаъибати парастӣҳо дили бозӣ хурӣ дорам
من زا لعبت پرستیها دل بازیخوری دارم
Ки дорад кӯдакӣ бо сад ҳазор озори хушнӯдаш
که دارد کودکی با صد هزار آزار خشنودش
Басӣ дар тобам аз мардуми навозӣҳои ӯ бо он
بسی در تابم از مردم نوازیهای او با آن
Ки медонам ба ҷуз бетобӣ ман нест мақсӯдаш
که میدانم به جز بیتابی من نیست مقصودش
Табиби муҳташам дар ишқи пркорист каз қудрат
طبیب محتشم در عشق پرکاریست کز قدرت
Ба алмоси ҷафо хуш мекунад доғи намаки судаш
به الماس جفا خوش میکند داغ نمک سودش