зи дили дӯдии баланди овехтаи зулфи нигун сораш

ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون‌سارش

Худои грдондм ёрб , балогардон ҳар тораш

خدا گرداندم یارب، بلاگردان هر تارش

з ҳар чашмӣ ба ҳасрат май кушояд аз паии он гул

ز هر چشمی به حسرت می‌گشاید از پی آن گل

Баҳри гомӣ ки бар медорад аз ҷо , нахли гули бориш

بهر گامی که بر می‌دارد از جا، نخل گل بارش

Ба сар наниҳода каҷ , тоҷи сиёҳи он тарки оташи ху

به سر ننهاده کج، تاج سیاه آن تُرک آتش خو

Ки аз оҳам ба як сӯи рафтаи дӯди шамъи рухсораш

که از آهم به یک سو رفته دود شمع رخسارش

Ба гулшани ҳасрати қадаш , равад аз нахл бар гулшан

به گلشن حسرت قدش، رود از نخل بر گلشن

Ба нахл хушк омӯзад хиромаши саҳари рафтораш

به نخل خشک آموزد خرامش سحر رفتارش

зи бим ғайр мегуяд сухан дар зери лаб бо ман

ز بیم غیر می‌گوید سخن در زیر لب با من

Ман ҳайрони бимирами пеши лаб ё пеши рухсораш

من حیران بمیرم پیش لب یا پیش رخسارش

Чаҳ сон гунҷонам андари шавқ , завқи лутфи дилдорӣ

چه‌سان گنجانم اندر شوق، ذوق لطف دلداری

Ки аз ҷони хуш тар ояд бар дили озодаи озораш

که از جان خوش تر آید بر دل آزاده آزارش

Басии нозуки фитодаи ҷомаи Маъсӯмии он гул

بسی نازک فتاده جامهٔ معصومی آن گل

Худо ёрб нигаҳдорд зи домангирӣ хораш

خدا یارب نگهدارد ز دامن گیری خارش

зи зулфаши муҳташамро он чунон бандӣаст дар гардан

ز زلفش محتشم را آن چنان بندیست در گردن

Кигар сар мекашад аз вай ба мурдан мерасад кораш

که گر سر می‌کشد از وی به مردن می‌رسد کارش