Сад соли з ман дорад агар ҳиҷр наонаш

صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش

Ба зон ки бубинам ба туфайл дигаронаш

به زان که ببینم به طفیل دگرانش

намекард шабии нисбати худ шамъ ба хубон

می‌کرد شبی نسبت خود شمع به خوبان

Чун хост ки номи ту баради сӯхти забонаш

چون خواست که نام تو برد سوخت زبانش

Дил дошт яқини нестии он даҳан аммо

دل داشت یقین نیستی آن دهن اما

Аз ханда бисёр гирифтӣ ба гумонаш

از خنده بسیار گرفتی به گمانش

Хубон башитобед ба дили ҷўӣии ошиқ

خوبان بشتابید به دل جوئی عاشق

Зон пеш ки ҷўӣид ва наёбед нишонаш

زان پیش که جوئید و نیابید نشانش

Дар чашми ту сад шева аёнаст зи мастӣ

در چشم تو صد شیوه عیانست ز مستی

Сад шеваи дигар ки маҳоласт беонаш

صد شیوه دیگر که محال است بیانش

намекард дили инкори вуҷӯди даҳанат ро

می‌کرد دل انکار وجود دهنت را

Аз ханда бисёр фикандӣ ба гумонаш

از خنده بسیار فکندی به گمانش

Пайванд гусал нест дили муҳташам аз ту

پیوند گسل نیست دل محتشم از تو

Гар бугсалад аз тоби ҷафои риштаи ҷонаш

گر بگسلد از تاب جفا رشتهٔ جانش