Гадоёнро буд аз остонҳо посбони монеъ

گدایان را بود از آستانها پاسبان مانع

Маро аз остон ӯ замину осмони монеъ

مرا از آستان او زمین و آسمان مانع

Ман ва шабҳои сармоу хаёли остони бӯсӣ

من و شبهای سرما و خیال آستان بوسی

Ки онҷо нест бими пардаи доруи посбони монеъ

که آنجا نیست بیم پرده دارو پاسبان مانع

Нигаҳбонони з мо доранд пинҳони доғҳо бар ҷон

نگهبانان ز ما دارند پنهان داغها بر جان

Ки мумкин нест хубонро шуд аз лутфи ниҳони монеъ

که ممکن نیست خوبان را شد از لطف نهان مانع

Ба базми имшаб ҳавас хоҳанду лутф ёр бахшанда

به بزم امشب هوس خواهند و لطف یار بخشنده

Ҳиҷоб аз ҳар ду ҷониб гарчи мешуд дар миёни монеъ

حجاب از هر دو جانب گرچه میشد در میان مانع

Ба ӯ хуши суҳбатӣ медоштам шуд дар дилаши ногуҳ

به او خوش صحبتی می‌داشتم شد در دلش ناگه

Гумони бади маро аз суҳбати он бадгумони монеъ

گمان بد مرا از صحبت آن بدگمان مانع

Магари асрори базм дӯш мехоҳад ниҳон аз ман

مگر اسرار بزم دوش می‌خواهد نهان از من

Ки ҳаст имшаби маро аз ихтилоти бадгумони монеъ

که هست امشب مرا از اختلاط بدگمان مانع

Чаҳ мегуфтанд дар базмаш ки чун шуд муҳташами пайдо

چه می‌گفتند در بزمش که چون شد محتشم پیدا

Шуд он маи ҳамзабононро ба тақсири забони монеъ

شد آن مه همزبانان را به تقصیر زبان مانع