Дар фироқаш чун надодами ҷони худро эй фалак

در فراقش چون ندادم جان خود را ای فلک

Номи нангомез ман аз лавҳ ҳастӣ сози ҳак

نام ننگ‌آمیز من از لوح هستی ساز حک

Ёри ишқи дигаронрогар з ман кардӣ қиёс

یار عشق دیگران را گر ز من کردی قیاس

Сохтӣ бо хоки як сони ошиқонро як ба як

ساختی با خاک یک سان عاشقان را یک به یک

Ҳарки шуд парвонаи шамъӣу сар то по насӯхт

هرکه شد پروانه شمعی و سر تا پا نسوخت

Боядаш дар оташ афкандан агар бошад малик

بایدش در آتش افکندن اگر باشد ملک

Дай ки халқиро ба тир ғамза кардӣ синаи чок

دی که خلقی را به تیر غمزه کردی سینه چاک

Гар наме киштии маро аз ғуссаи мигштми ҳалок

گر نمی‌کشتی مرا از غصه میگشتم هلاک

Моҳу моҳӣ шоҳид ҳоланд каз ҳиҷри ту дӯш

ماه و ماهی شاهد حالند کز هجر تو دوش

Оби чашмам то смк шуд дӯди оҳам то смок

آب چشمم تا سمک شد دود آهم تا سماک

Бар сари хоки шаҳидон худ омад ҷомаи чок

بر سر خاک شهیدان خود آمد جامه چاک

эй фидои домани пакети ҳазорон ҷони пок

ای فدای دامن پاکت هزاران جان پاک

Хоҳам аз гулҳои ашгм пуршавад рӯй замин

خواهم از گلهای اشگم پرشود روی زمین

То науфтад сояи сарви сарафрозат ба хок

تا نیفتد سایهٔ سرو سرافرازت به خاک

Бас ки май байнами тағайюр дар мизоҷи нозукат

بس که می‌بینم تغیر در مزاج نازکت

Вақти ҷаврати шодмонами гоҳи лутфи андари ҳалок

وقت جورت شادمانم گاه لطف اندر هلاک

Ҳол дил расед аз ман гуфтамаш қалбии азк

حال دل رسید از من گفتمش قلبی اذک

Гуфт пас дил бар кун аз ҷон гуфтамаш рӯҳии Фдок

گفت پس دل بر کن از جان گفتمش روحی فداک

Равшанаст аз партави теғати чароғи ҷони ман

روشن است از پرتو تیغت چراغ جان من

Гар чу шамъ аз тани серум садбор бурдорӣ чаҳ бок

گر چو شمع از تن سرم صدبار برداری چه باک

Муҳташами рӯзӣ ки бо доғати براردи лолаи сон

محتشم روزی که با داغت برآرد لاله‌سان

Сари зи ҷайб хок бишносаш ба ҷайби чоки чок

سر ز جیب خاک بشناسش به جیب چاک چاک