Ту чун рафтӣ ба султони хаёлати малик дил додам

تو چون رفتی به سلطان خیالت ملک دل دادم

Ғараз аз чашм агар рафтӣ нахоҳӣ рафт аз ёдам

غرض از چشم اگر رفتی نخواهی رفت از یادم

Ту он сайёд беқайдӣ ки бо қайдам раҳо кардӣ

تو آن صیاد بی‌قیدی که با قیدم رها کردی

Ман он сайдам ки ҳарҷо май рӯм дар доми сайёдам

من آن صیدم که هرجا می‌روم در دام صیادم

Агар рӯзӣ ғуборӣ ояду гирд сарат гардад

اگر روزی غباری آید و گرد سرت گردد

Бидон каз сарсари ҳиҷри ту даврон дода барбодам

بدان کز صرصر هجر تو دوران داده بربادم

Вагар бар гирди сарвати мурғи рӯҳӣ пар занад майдон

وگر بر گرد سروت مرغ روحی پر زند میدان

Ки афкандаст аз пои ҳасрати он сарви озодам

که افکنده است از پا حسرت آن سرو آزادم

Чу бозоӣӣ ба қасди пурсишӣ бар турбатам бигузар

چو بازآئی به قصد پرسشی بر تربتم بگذر

Ки онҷо навҳа дорад бар сари тани ҷони ношодм

که آن‌جا نوحه دارد بر سر تن جان ناشادم

Ба фарёдами ман бемору дил дар нолааст аммо

به فریادم من بیمار و دل در ناله است اما

Чунон зорам ки ҳаст оҳистатар аз нолаи фарёдам

چنان زارم که هست آهسته‌تر از ناله فریادم

Наҳй чанд эй фалаки бори фироқи он парӣ бар ман

نهی چند ای فلک بار فراق آن پری بر من

з оҳан нестам ҷон дорам охири одамии зодам

ز آهن نیستم جان دارم آخر آدمی زادم

Макун бар васли ин ширини лабон бар такя эй ҳамдам

مکن بر وصل این شیرین لبان تکیه،‌ تو ای همدم

Ки ман дируз хусрав будаму имрӯзи Фарҳодам

که من دیروز خسرو بودم و امروز فرهادم

Ниҳодами муҳташами бунёди сабр аммо чаҳ донистам

نهادم محتشم بنیاد صبر اما چه دانستم

Ки то ӯ хоҳад омад сабр хоҳад кунад бунёдам

که تا او خواهد آمد صبر خواهد کند بنیادم