Чун матоъи ду ҷаҳонро ба хирад санҷидам

چون متاع دو جهان را به خرد سنجیدم

Аз ҳамаи ҳасани туу ишқи худ афзӯн дидам

از همه حسن تو و عشق خود افزون دیدم

Дар қадаҳ шуд чу май ишқи фалак ҳайрон монад

در قدح شد چو می عشق فلک حیران ماند

Зон далерӣ ки ман аз ратл гарон нӯшедам

زان دلیری که من از رطل گران نوشیدم

Пой дар малики муҳаббат чу ниҳодами аввал

پای در ملک محبت چو نهادم اول

Аз ҷунуни роҳи сари кӯии балои пурсидам

از جنون راه سر کوی بلا پرسیدم

Ақл дар ишқи ту ангушти маломат бар ман

عقل در عشق تو انگشت ملامت بر من

Он қадар дошт ки ангушт намо гардидам

آن قدر داشت که انگشت نما گردیدم

Ҷуръатам кард чу дар боғи таматтуъи густох

جراتم کرد چو در باغ تمتع گستاخ

Аввал аз шохи таманнои гули ҳурмони чидам

اول از شاخ تمنا گل حرمان چیدم

Назари пок чу дар хилвати васлам раҳ дод

نظر پاک چو در خلوت وصلم ره داد

Ҳарчӣ омад ба назари дида аз он пӯшедам

هرچه آمد به نظر دیده از آن پوشیدم

Муҳташам нест зиён дар сухани муршиди ишқ

محتشم نیست زیان در سخن مرشد عشق

Ман аз он суд накардам ки сухан нишнидам

من از آن سود نکردم که سخن نشنیدم