Хуши он соъат ки хандони пешат эй симин бадан меРом

خوش آن ساعت که خندان پیشت ای سیمین بدن میرم

Ту бошӣ бар сари болини ман гирён ва ман меРом

تو باشی بر سر بالین من گریان و من میرم

Чунон муштоқам эй ширини забони тарзи каломат ро

چنان مشتاقم ای شیرین زبان طرز کلامت را

Кигар бандии забони сӯзам вагар гўӣӣ сухан меРом

که گر بندی زبان سوزم و گر گوئی سخن میرم

Манам нахли баланди қомататро он тмошоӣӣ

منم نخل بلند قامتت را آن تماشائی

Кигар осеб дастӣ бинад он себ зқн меРом

که گر آسیب دستی بیند آن سیب ذقن میرم

Ҳмоёнм ба зоғон боз нагузоранд аз ғайрат

همایانم به زاغان باز نگذارند از غیرت

зи савдоят ба сҳроӣӣ ки бегӯр ва кафан меРом

ز سودایت به صحرائی که بی‌گور و کفن میرم

Ман он мискини канъони масканам каз Юсуфи андомӣ

من آن مسکین کنعان مسکنم کز یوسف اندامی

Занадгар бар машомами боди буи перҳан меРом

زند گر بر مشامم باد بوی پیرهن میرم

намедонам ки ширини марои хасми ман аз шодӣ

نمی‌دانم که شیرین مرا خصم من از شادی

Чисон пурсиш кунад рӯзӣ ки ман чун кӯҳкан меРом

چسان پرسش کند روزی که من چون کوهکن میرم

Чу по то сар вуҷӯдам шуд вуҷӯдати ҷой он дорад

چو پا تا سر وجودم شد وجودت جای آن دارد

Ки аз баҳри сарои пои вуҷӯд хештан меРом

که از بهر سرا پای وجود خویشتن میرم

Магари худ бргшоиди новакии он шӯх ва нагузорад

مگر خود برگشاید ناوکی آن شوخ و نگذارد

Ки аз дайри алтФотиҳои он новак фикан меРом

که از دیر التفاتیهای آن ناوک فکن میرم

Нагардад муҳташам то олимӣ аз хӯни ман маҳзун

نگردد محتشم تا عالمی از خون من محزون

Ба ин ҷони ҳазини он ба ки дар байт алҳзн меРом

به این جان حزین آن به که در بیت‌الحزن میرم