Кӯи аҷал то ман ниқоби тани зи ҷони худ кашам

کو اجل تا من نقاب تن ز جان خود کشم

Бе ҳиҷоби ин тӯҳфаи пеши длстони худ кашам

بی‌حجاب این تحفه پیش دلستان خود کشم

Бори дигари хоки поишгар ба даст уфтад маро

بار دیگر خاک‌پایش گر به دست افتد مرا

Тўтёи созам ба чашм хӯн фишон худ кашам

توتیا سازم به چشم خون‌فشان خود کشم

Май даҳуми хати ғуломии нави хатони шаҳр ро

می‌دهم خط غلامی نو خطان شهر را

То ба тақрйви ин сухан аз длстони худ кашам

تا به تقریب این سخن از دلستان خود کشم

Роз худ гуфтам чу булбул хор кард он гули маро

راز خود گفتم چو بلبل خوار کرد آن گل مرا

Оҳ то кӣ хорӣ аз дасти забони худ кашам

آه تا کی خواری از دست زبان خود کشم

Аз аҷал хоҳамамоне муҳташам кин назм ро

از اجل خواهم امانی محتشم کاین نظم را

Тӯҳфаи созами пеши ёри нуктаи дони худ кашам

تحفه سازم پیش یار نکته‌دان خود کشم