Расед нағмае аз бодаи нӯшии ту ба гӯшам

رسید نغمه‌ای از باده‌نوشی تو به گوشم

Ки чун хам май ва чун ноӣ не ба ҷӯши вхрўшм

که چون خُم می و چون نایِ نی به جوش‌وخروشم

Куҷост нармӣу кайфиятӣу нашъаи ишқӣ

کجاست نرمی و کیفیتی و نشئهٔ عشقی

Ки менахурда аз онҷо бурун баранд ба дӯшам

که می‌نخورده از آنجا برون بَرَند به دوشم

зи хоми кории тадбири худ фитода ба ханда

ز خام‌کاری تدبیر خود فتاده به خنده

Хирад чу дид ки оварад оташи ту ба ҷӯшам

خرد چو دید که آوَرْد آتش تو به جوشم

Қиёси ҳайратам эй қиблаи мурод аз ин кун

قیاس حیرتم ای قبلهٔ مراد از این کُن

Ки бо ҳазор забон дар муқобил ту хамӯшам

که با هزار زبان در مقابل تو خموشم

Қисм ба наргиси мардуми фиреби ишваи фурушат

قسم به نرگس مردم‌فریبِ عشوه‌فروشت

Ки он чаҳ аз ту харидам ба олимӣ нафурӯшам

که آن چه از تو خریدم به عالمی نفروشم

Ту бадгумон ба ман ва ман бар ин ки рози ту бдхў

تو بدگمان به من و من بر این که راز تو بدخو

Ба ҳар либос ки тавонам ба қадар вусъ бапушам

به هر لباس که توانم به‌قدر وسع بپوشم

Расед соф ба дард ва ба ҷост бонги дҳодаҳ

رسید صاف به دُرد و به‌جاست بانگ دِهادِه

Ба ин гумон ки дар ин базми ман ҳануз ба ҳушам

به این گمان که در این بزم من هنوز به‌هوشم

Аҷаб ки соқии ин базми муҳташам ба дарорад

عجب که ساقی این بزم محتشم به درآرد

Ба бода то ба абад аз хумори мастии дӯшам

به باده تا به ابد از خمار مستی دوشم