Гар ман ба мурдани дили нуҳуми осӯдаи ҷониро чаҳ ғам

گر من به مردن دل نهم آسوده جانی را چه غم

Вази меҳри ман грҷони даҳуми номеҳрбониро чаҳ ғам

وز مهر من گرجان دهم نامهربانی را چه غم

Аз талхии ҳиҷрам чаҳ боки он шӯхи шикарханда ро

از تلخی هجرم چه باک آن شوخ شکرخنده را

Аз лаб ба заҳри олӯдаи ширини даҳонеро чаҳ ғам

از لب به زهر آلوده شیرین دهانی را چه غم

Дил хӯн шуд ва ғамгин нашуд он хусрави дилҳо балӣ

دل خون شد و غمگین نشد آن خسرو دلها بلی

Як кулбагар вайрон шавад кшўрстониро чаҳ ғам

یک کلبه گر ویران شود کشورستانی را چه غم

зи афтоданам дар раҳ чаҳ боки он шӯхи чобуки Рахш ро

ز افتادنم در ره چه باک آن شوخ چابک رخش را

Хорӣ гар уфтад дар гузари сайлоби рониро чаҳ ғам

خاری گر افتد در گذر سیلاب رانی را چه غم

Ман худ раҳи он шаҳсавор аз рашк май бандам вале

من خود ره آن شهسوار از رشک می‌بندم ولی

Гар бугзарад об аз рикоби оташи анонеро чаҳ ғам

گر بگذرد آب از رکاب آتش عنانی را چه غم

эй дили бурун рафтан чаҳ суд аз сайди гоҳи ишқ ӯ

ای دل برون رفتن چه سود از صید گاه عشق او

Сайд ар гурезади сад қадами заррин камонеро чаҳ ғам

صید ار گریزد صد قدم زرین کمانی را چه غم

Чун нест ҳеҷат муҳташами зи ошӯби даврон ғам махӯр

چون نیست هیچت محتشم ز آشوب دوران غم‌مخور

Сдхонаҳгар вайрон шавад бехонумонеро чаҳ ғам

صدخانه گر ویران شود بی‌خانمانی را چه غم