Бас ки ҳамеша дар ғамати фикр маҳол ме кунам

بس که همیشه در غمت فکر محال می‌کنم

Ҳиҷри туро з бе худии васл хаёл ме кунам

هجر تو را ز بی‌خودی وصل خیال می‌کنم

Шаб ки малул мешавам бар дили риш то саҳар

شب که ملول می‌شوم بر دل ریش تا سحر

Сӯрати ёр май кашами дафъ малол ме кунам

صورت یار می‌کشم دفع ملال می‌کنم

ӯ зи камоли дилбарии зеб ҷамол ме диҳад

او ز کمال دلبری زیب جمال می‌دهد

Ман зи ҷамоли он парии касб камол ме кунам

من ز جمال آن پری کسب کمال می‌کنم

Зулфи мсози пуршикани хол ба рух манеҳ ки ман

زلف مساز پرشکن خال به رخ منه که من

Чун дгарон на ошиқӣ бо хат ва хол ме кунам

چون دگران نه عاشقی با خط و خال می‌کنم

Ман ки ба ма намекунам нисбати наъли тавсанат

من که به مه نمی‌کنم نسبت نعل توسنت

Нисбати тоқи абрӯят кӣ ба ҳилол ме кунам

نسبت طاق ابرویت کی به هلال می‌کنم

Шайхи ҳадиси тӯбо ва сидра кашид дар миён

شیخ حدیث طوبی و سدره کشید در میان

Ман зи миёнаи фикри он тоза ниҳол ме кунам

من ز میانه فکر آن تازه نهال می‌کنم

Маҷлиси ёр муҳташам ҳаст шариф ва ман дар он

مجلس یار محتشم هست شریف و من در آن

Ҷои худ аз паии шарафи саф нъол ме кунам

جای خود از پی شرف صف نعال می‌کنم