Гар шавад аз дидаи ниҳони моҳи ман

گر شود از دیده نهان ماه من

Дӯди براردи зи ҷаҳони оҳи ман

دود برآرد ز جهان آه من

Аз нигаҳи ман ба таманнои хеш

از نگه من به تمنای خویش

Оҳ гар уфтад ба гумони моҳи ман

آه گر افتد به گمان ماه من

Он ки ба пандаст марои суди хоҳ

آن که به پندست مرا سود خواه

Аз ҳама бешаст зиёни хоҳи ман

از همه بیش است زیان خواه من

Аз ту ба ҷони омадам андеша кун

از تو به جان آمدم اندیشه کن

Ҷони ман аз нолаи ҷонкоҳи ман

جان من از نالهٔ جانکاه من

Бандагӣати ҷон ман бенавост

بندگیت جان من بینواست

Ҷони ман аз ман мисатони шоҳи ман

جان من از من مستان شاه من

Бош ба ҳуш эй дили ғофил ки чарх

باش به هوش ای دل غافل که چرخ

Дар раҳ ӯ кандаи ниҳони чоҳи ман

در ره او کنده نهان چاه من

Муҳташами афсурдаи раҳеи доштам

محتشم افسرده رهی داشتم

Нек зад он сарви равони роҳи ман

نیک زد آن سرو روان راه من