Марост риштаи ҷони кокули мънбр ӯ

مراست رشتهٔ جان کاکل معنبر او

Фиғон агар сар мўӣӣ шавад кам аз сар ӯ

فغان اگر سر موئی شود کم از سر او

На кокуласт ки бар сари фитодаи сару маро

نه کاکل است که بر سر فتاده سر و مرا

эй ҳис фикандааст соя бар сар ӯ

همای حس فکنده است سایه بر سر او

Баробарӣ ба ма ӯ рӯй накард маӣ

برابری به مه او روی نکرد مهی

Ки рӯ насохт чу ойӣна дар баробар ӯ

که رو نساخت چو آیینه در برابر او

Агар ниқоби кушояди гули смнбри ман

اگر نقاب گشاید گل سمنبر من

Ба гулистон чаҳ намояди гулу саман бар ӯ

به گلستان چه نماید گل و سمن بر او

Марои зи давлати сад солаи висоли он ба

مرا ز دولت صد سالهٔ وصال آن به

Ки ғайри як нафас овора бошад аз дар ӯ

که غیر یک نفس آواره باشد از در او

Чу қатл бе гунаҳони хоҳӣ эй фалак з наҳор

چو قتل بی‌گنهان خواهی ای فلک ز نهار

Бирез халқи ман аввал вале ба ханҷар ӯ

بریز خلق من اول ولی به خنجر او

Чу муҳташами шарафи ин бас ки халқи донндм

چو محتشم شرف این بس که خلق دانندم

Камӣни бандае аз бандагони камтар ӯ

کمین بنده‌ای از بندگان کمتر او