Зоби ду дида гул кунам хок дар сарой ӯ

زآب دو دیده گل کنم خاک در سرای او

То нашавад зи оҳи ман маҳви нишони пой ӯ

تا نشود ز آه من محو نشان پای او

Рӯй ба хокпоӣ ӯ шаб ба хаёли меҳанам

روی به خاکپای او شب به خیال میهنم

Дасти рисӣ дигар маро нест ба хокпоӣ ӯ

دست رسی دگر مرا نیست به خاکپای او

Гашт ба тлхоким лек хушам ки дар ҷаҳон

گشت به تلخاکیم لیک خوشم که در جهان

Кас накашид ҳамчуи ман орзӯии ҷафоӣ ӯ

کس نکشید همچو من آرزوی جفای او

Он ки зи пой то ба сар гашта балои ҷони ман

آن که ز پای تا به سر گشته بلای جان من

Давр мабод ӣа нафас аз сари ман балоӣ ӯ

دور مباد یه نفس از سر من بلای او

Нақши сами саманд ӯ ҳар ки нишон диҳад бмн

نقش سم سمند او هر که نشان دهد بمن

Гар ҳамаи хоки раҳи бӯи чашм манаст ҷой ӯ

گر همه خاک ره بو چشم من است جای او

Гарчи зи фақри дмбдми гашти зиёди мҳтш

گرچه ز فقر دمبدم گشت زیاد محتش

Муҳташамам лақаб нашуд то нашудам гадоӣ ӯ

محتشمم لقب نشد تا نشدم گدای او