Ёр аз ҷаъди самани сои машк бар гули рехта

یار از جعد سمن‌سا مشک بر گل ریخته

Ёсуманро боғбон бар пои сунбули рехта

یاسمن را باغبان بر پای سنبل ریخته

Аз латофат гашта анбари безу машки афшони ҳаво

از لطافت گشته عنبر بیز و مشک افشان هوا

ё сабои гирд аз хами он зулфу кокули рехта

یا صبا گرد از خم آن زلف و کاکل ریخته

Тоб кокул додау афкандаи сунбулро ба тоб

تاب کاکل داده و افکنده سنبل را به تاب

Чеҳра аз хуии шастау абр ба рухи гули рехта

چهره از خوی شسته و ابر به رخ گل ریخته

Дар миёни шоҳидони гул дигар боди баҳор

در میان شاهدان گل دگر باد بهار

Карда гули резӣ ки хӯн аз чашми булбули рехта

کرده گل ریزی که خون از چشم بلبل ریخته

Ғофиласт аз дидаи хӯни рези шӯрангези ман

غافل است از دیدهٔ خون ریز شورانگیز من

Он ки хӯнамро ба шамшери тағофули рехта

آن که خونم را به شمشیر تغافل ریخته

Хӯни гарми ошиқони гўӣии зи хорӣҳои ишқ

خون گرم عاشقان گوئی ز خواریهای عشق

Об ҳаммомаст кони гул бе тааммули рехта

آب حمام است کان گل بی‌تامل ریخته

Муҳташами зории кунон дар пои сарви сари кишт

محتشم زاری کنان در پای سرو سر کشت

Обрӯии хеш аз айни таназзули рехта

آبروی خویش از عین تنزل ریخته