Коши ёрам аз ситами доим мукаддар доштӣ

کاش یارم از ستم دایم مکدر داشتی

ё дилами тоби фироқи он ситамгар доштӣ

یا دلم تاب فراق آن ستمگر داشتی

Кошкӣ ҳаргиз аз он гули номадии буии вафо

کاشکی هرگز از آن گل نامدی بوی وفا

ё чу рафтӣ мурғи дили фарёд камтар доштӣ

یا چو رفتی مرغ دل فریاد کمتر داشتی

Кошкӣ зон пеши кони шамъ аз канор ман равад

کاشکی زان پیش کان شمع از کنار من رود

Зарбати шамшери маргам аз миёни бардоштӣ

ضربت شمشیر مرگم از میان برداشتی

Он ки рафту ёди халқ ӯ марои девонаи сохт

آن که رفت و یاد خلق او مرا دیوانه ساخت

Кошкӣ хуии парии рӯйон дигар доштӣ

کاشکی خوی پری رویان دیگر داشتی

Тан ки бар бистари зи дарди ҳиҷр ӯ паҳлуи ниҳод

تن که بر بستر ز درد هجر او پهلو نهاد

Кош аз хишти лаҳади болин ва бистар доштӣ

کاش از خشت لحد بالین و بستر داشتی

Муҳташам каз дарди даврии хок бар сар ме кунад

محتشم کز درد دوری خاک بر سر می‌کند

Ваа чаҳ будигар аҷалро роҳ бар сар доштӣ

وه چه بودی گر اجل را راه بر سر داشتی