Рӯ эй сабо бар он сарви длстон ки ту доне

رو ای صبا بر آن سرو دلستان که تو دانی

Замин ба бӯс ки миннат дар он замон ки ту доне

زمین به بوس که منت در آن زمان که تو دانی

Чу шарҳи ҳоли ту пурсади зи муҳаррамон ба ишорат

چو شرح حال تو پرسد ز محرمان به اشارت

Бигӯ ки қосидам аз ҷониби фалон ки ту доне

بگو که قاصدم از جانب فلان که تو دانی

Пас аз ниёз ба ӯ арз кун чунонкӣ наранҷад

پس از نیاز به او عرض کن چنانکه نرنجد

Ҳикоятии зи забонам ба он забон ки ту доне

حکایتی ز زبانم به آن زبان که تو دانی

Агар ба хандаи лаби комбхш худ накушояд

اگر به خنده لب کامبخش خود نگشاید

Азу ба гиряу зорӣ талаб кун он ки ту доне

ازو به گریه و زاری طلب کن آن که تو دانی

Вагар ба абрӯии парчин гиреҳ занад ба киришма

وگر به ابروی پرچین گره زند به کرشمه

Гиреҳи гшоӣии азин кор кун чунон ки ту доне

گره‌گشائی ازین کار کن چنان که تو دانی

Нишони ханда чу пайдо буд аз он лаби нӯшин

نشان خنده چو پیدا بود از آن لب نوشین

Ҳамон ба хоҳ ки гуфтем ба он лисон ки ту доне

همان به خواه که گفتیم به آن لسان که تو دانی

Ба ҷузи сабо ки баради муҳташами чунин ғазалӣ ро

به جز صبا که برد محتشم چنین غزلی را

Далери ҷониби он сарви нуктаи дон ки ту доне

دلیر جانب آن سرو نکته‌دان که تو دانی