Нахли қад хам гашта ки парвардаи дардаст

نخل قد خم گشته که پرورده دردست

Бориши дили пурхӯну гулаш чеҳра зардаст

بارش دل پرخون و گلش چهرهٔ زردست

Садсолаи висоли ту маро мерасад эй моҳ

صدساله وصال تو مرا می‌رسد ای ماه

Гар марҳам ҳар хаста ба андоза дард аст

گر مرهم هر خسته به اندازهٔ درد است

Хок ки зи ҷавлони самандат шудаи барбод

خاک که ز جولان سمندت شده برباد

Кони зулфи мушавваш дигар олӯда гирд аст

کان زلف مشوش دگر آلوده گرد است

Дил каз хираду сабру сукӯни соҳиб хайл аст

دل کز خرد و صبر و سکون صاحب خیل است

Аз тафриқаи ишқи ту фардаст ки фар дост

از تفرقهٔ عشق تو فرد است که فر داست

Мансӯх кун ҳасан длором Зулайхост

منسوخ کنِ حسن دلارام زلیخاست

Ишқи ту ки ороми рубои зан ва мард аст

عشق تو که آرام ربای زن و مرد است

эй дили ҳазар аз бодияи ишқ ки чун бод

ای دل حذر از بادیهٔ عشق که چون باد

Саргашта дар он ноҳияи сад бодия гирд аст

سرگشته در آن ناحیه صد بادیه گرد است

эй муҳташами он шамъ батонро чаҳ тафовут

ای محتشم آن شمع بتان را چه تفاوت

Гар ашк ту гармаст вагар оҳи ту сард аст

گر اشک تو گرمست وگر آه تو سرد است