Гулбарги нави дамидаи Муҳамади тақӣ ки буд

گلبرگ نو دمیدهٔ محمد تقی که بود

Покизаи тинату мулкии хуйу покзод

پاکیزه طینت و ملکی خوی و پاکزاد

Дар боғ даҳр нашав ва нмоӣӣ наёфта

در باغ دهر نشو و نمائی نیافته

Аз тунди боди ҳодиса ногоҳ шуд ба бод

از تند باد حادثه ناگاه شد به باد

Дар чашмасор чашм занад дидаи падар

در چشمه سار چشم زند دیدهٔ پدر

Сад ҷӯии хӯни зи ҳиҷри гул рӯй худ кушод

صد جوی خون ز هجر گل روی خود گشاد

эй ҳамнишин агар талабанд аз ту ҳам дмон

ای همنشین اگر طلبند از تو هم‌دمان

Таърихи он латифи гули гулшани мурод

تاریخ آن لطیف گل گلشن مراد

Булбул сифат барор зи дили нолаи ҳазин

بلبل صفت برآر ز دل نالهٔ حزین

Ваон гуҳ бигӯӣ рафт чу барги гулӣ ба бод

وان گه بگوی رفت چو برگ گلی به باد