Биҳамдиллоҳ каз алтофи илоҳӣ

بحمدالله کز الطاف الهی

Музайян шуд дигар авранги шоҳӣ

مزین شد دگر اورنگ شاهی

Знўи кӯси бишорати кӯфти гардун

زنو کوس بشارت کوفت گردون

Дар истиқлоли наввоби ҳумоюн

در استقلال نواب همایون

Мунодии зан барои саҷдаи ом

منادی زن برای سجدهٔ عام

Гарон кард аз мунодии гӯши айём

گران کرد از منادی گوش ایام

Ки толеъи гашти хуршеди ҷаҳони тоб

که طالع گشت خورشید جهان‌تاب

Ҷаҳон багушӯд чашми хуфта аз хоб

جهان بگشود چشم خفته از خواب

Нишаст аз нави дарин кохи мхим

نشست از نو درین کاخ مخیم

Ба солории ҷаҳони солори аъзам

به سالاری جهان سالار اعظم

Замин аз осмон шуд таҳнияти ҷӯ

زمین از آسمان شد تهنیت جو

Забон осмон шуд таҳнияти гӯ

زبان آسمان شد تهنیت‌گو

Даму пушти камон фитна шуд нарм

دم و پشت کمان فتنه شد نرم

Мборкбодро бозор шуд гарм

مبارکباد را بازار شد گرم

Забон ҳарки меҷанбед дар ком

زبان هرکه می‌جنبید در کام

Ба сомъи нукта Эй мекард эълом

به سامع نکته‌ای می‌کرد اعلام

Баёни ҳаркии ҳарф оғоз ме кард

بیان هرکه حرف آغاز می‌کرد

Дарии зи абвоби даъвӣ боз ме кард

دری ز ابواب دعوی باز می‌کرد

Қазо мегуфт ман имдод кардам

قضا می‌گفت من امداد کردم

Ки оламро зи нав обод кардам

که عالم را ز نو آباد کردم

Фалак мегуфт буд аз партави ман

فلک می‌گفت بود از پرتو من

Ки дигар шуд чароғи даҳри равшан

که دیگر شد چراغ دهر روشن

Малик мегуфт аз тасбеҳи ман буд

ملک می‌گفت از تسبیح من بود

Ки аз кори ҷаҳони ин уқда багушӯд

که از کار جهان این عقده بگشود

Дарин муддат шабӣ бигузашт бар кас

درین مدت شبی بگذشت بر کس

Казин гуфту шинави як дам кунад бас

کزین گفت و شنو یک دم کند بس

Маро ҳам хӯрд ҳарфӣ чанд бар гӯш

مرا هم خورد حرفی چند بر گوش

Ки май баради истимоъи он зи дили ҳуш

که می‌برد استماع آن ز دل هوش

з лафз манеҳён олами ғайб

ز لفظ منهیان عالم غیب

з гуфт огаҳони сари лориб

ز گفت آگهان سر لاریب

Яке зон ҳарфҳои рости таъбир

یکی زان حرفهای راست تعبیر

Қалам меоварад дар силки таҳрир

قلم می‌آورد در سلک تحریر

Шабии равшан ба нури машъали бадар

شبی روشن به نور مشعل بدر

зи файёзи қадар бо лайлаи алқдр

ز فیاض قدر با لیلة القدر

Дарави ваҳшат ба доман по кашида

درو وحشت به دامن پا کشیده

зи роҳати об дар ҷӯ орамида

ز راحت آب در جو آرمیده

Ман бедил ки аз хобам малол аст

من بی دل که از خوابم ملال است

Дилами маъвои султон хаёл аст

دلم ماوای سلطان خیال است

зи завқи сиҳҳати шоҳи ҷаҳондор

ز ذوق صحت شاه جهاندار

На чашмами хуфта буд он шаб на бедор

نه چشمم خفته بود آن شب نه بیدار

Дарин андеша будам коизди пок

درین اندیشه بودم کایزد پاک

Чаҳ некӯ дошт поси хиттаи хок

چه نیکو داشت پاس خطهٔ خاک

Чаҳ мулкиро зи нав дороломон кард

چه ملکی را ز نو دارالامان کرد

Чаҳ ҷонӣ дар тани халқ ҷаҳон кард

چه جانی در تن خلق جهان کرد

Чаҳ шамъиро ба маҳз қудрат афрӯхт

چه شمعی را به محض قدرت افروخت

Ки хасм аз партаваши парвона вааш сӯхт

که خصم از پرتوش پروانه‌وش سوخت

Чаҳ шоҳиро дигар курсӣнишин сохт

چه شاهی را دگر کرسی نشین ساخت

Ки азмаши бора бар чархи барин тохт

که عزمش باره بر چرخ برین تاخت

зи бас кин завқ май барад аз дилами ҳуш

ز بس کاین ذوق می‌برد از دلم هوش

Забони нуктаи санҷам буд хомӯш

زبان نکته سنجم بود خاموش

Дил аммо достонӣ гӯш ме кард

دل اما داستانی گوش می‌کرد

Ки аз кайфиятам мадҳуш ме кард

که از کیفیتم مدهوش می‌کرد

Забони ҳоли гўӣӣ аз сари сӯз

زبان حال گوئی از سر سوز

зи оғози шаби ин афсона то рӯз

ز آغاز شب این افسانه تا روز

зи билқис ҷаҳон мекард тақрир

ز بلقیس جهان می‌کرد تقریر

Ба ҷамшеди ҷўонбхти ҷаҳонгир

به جمشید جوانبخت جهانگیر

Ки эй шоҳи сарири Комронӣ

که ای شاه سریر کامرانی

Сазовори бақои ҷовдонӣ

سزاوار بقای جاودانی

Ту он шамъи ҷҳонтобӣ ки як ё чанд

تو آن شمع جهانتابی که یک یا چند

Ҷамолат бӯда бар мардуми ттқи банд

جمالت بوده بر مردم تتق بند

Ман он парвонаи шаб зинда дорам

من آن پروانهٔ شب زنده‌دارم

Ки поси шамъ давлат бӯда корам

که پاس شمع دولت بوده کارم

Ки афсун хондаам бар пайкари шоҳ

که افسون خوانده‌ام بر پیکر شاه

Гуҳӣ гардӣдаам гирди сари шоҳ

گهی گردیده‌ام گرد سر شاه

Гузаштаи прмҳӣ аз ғарра то слх

گذشته پرمهی از غره تا سلخ

Ки бар худ хоб ширин кардаам талх

که بر خود خواب شیرین کرده‌ام تلخ

Кашки дорандагон шаб нахуфта

کشک دارندگان شب نخفته

Парасторони тарк хоб гуфта

پرستاران ترک خواب گفته

Якеро зин ?илам месӯхт доман

یکی را زین الم میسوخت دامن

Якеро дили якеро хирмани тан

یکی را دل یکی را خرمن تن

Вале ман будам эй шоҳи ҷҳонбон

ولی من بودم ای شاه جهانبان

Ки ҳам тани ҳам дилам месӯхт ҳам ҷон

که هم تن هم دلم میسوخت هم جان

зи дили бозони ҷонбози вафодор

ز دل بازان جانباز وفادار

Ба гирди пайкарати парвонаи кирдор

به گرد پیکرت پروانهٔ کردار

Басӣ пар мезаданд эй шамъи саркаш

بسی پر میزدند ای شمع سرکش

Вале ман миздми худро бар оташ

ولی من میزدم خود را بر آتش

Ғами вирдати саросар зон ман буд

غم وردت سراسر زان من بود

Балогардони ҷонати ҷони ман буд

بلاگردان جانت جان من بود

Марои дил буд аз баҳри ту дар банд

مرا دل بود از بهر تو در بند

Марои ҷон буд бо ҷони ту пайванд

مرا جان بود با جان تو پیوند

Агар узвии зи аъзои шарифат

اگر عضوی ز اعضای شریفت

Вагар ҷузвии зи аҷзои латифат

وگر جزوی ز اجزای لطیفت

Сари мўӣии зи дард озурда мешуд

سر موئی ز درد آزرده میشد

Гули умеди ман пажмурда мешуд

گل امید من پژمرده میشد

Вагар тахфифӣ аз озор ме ёфт

وگر تخفیفی از آزار می‌یافت

Дилами як дами зи ғам зинҳор ме ёфт

دلم یک دم ز غم زنهار می‌یافت

Ки он ҳолат ки шоҳ ба ҷрўи бардошт

که آن حالت که شاه به جرو برداشت

Маро дар обу оташ бештар дошт

مرا در آب و آتش بیشتر داشت

Ризо будам ки ҳастӣ бахши олам

رضا بودم که هستی بخش عالم

Ба умри шоҳи умр ман кунад зм

به عمر شاه عمر من کند ضم

Забонами бас ки машғӯли дуо буд

زبانم بس که مشغول دعا بود

намегуфт ми гарми сад муддао буд

نمی‌گفت‌م گرم صد مدعا بود

Ҳаминам буд рӯзу шаби муноҷот

همینم بود روز و شب مناجات

Ниҳон аз халқ бо қозии ҳоҷот

نهان از خلق با قاضی حاجات

Ки эй донои ҳикматҳои мкнўз

که ای دانای حکمت‌های مکنوز

Ҳазорон буъалиро ҳикмат омӯз

هزاران بوعلی را حکمت‌آموز

Худованди раҳиму банда парвар

خداوند رحیم و بنده پرور

Тавон бахши тавонои тавонгар

توان بخش توانای توانگر

Ҳафизи Юнуси андари батни моҳӣ

حفیظ یونس اندر بطن ماهی

Ба лутф бе дареғи подшоҳӣ

به لطف بی‌دریغ پادشاهی

Нигаҳдори халил аз нори намруд

نگهدار خلیل از نار نمرود

Ба махфии ршҳаҳҳои лаҷаи ҷӯад

به مخفی رشحه‌های لجهٔ جود

Буруни орандаи Айюб аз ранҷ

برون آرنده ایوب از رنج

Чунон каз чанги чандини аждаҳои ганҷ

چنان کز چنگ چندین اژدها گنج

Ба навъе кин шаҳонро доштӣ пос

به نوعی کاین شهان را داشتی پاس

Ба ҳикматҳои каси нокардаи эҳсос

به حکمت‌های کس ناکرده احساس

Барин меҳри сипеҳри сарварӣ низ

برین مهر سپهر سروری نیز

Барин шоҳи сарири доварӣ низ

برین شاه سریر داوری نیز

з рӯй марҳамати шӯи сояи густар

ز روی مرحمت شو سایه گستر

Чу нахлтар барангезаши зи бистар

چو نخل‌تر برانگیزش ز بستر

Ба сиҳҳат кун ба дили беморяш ро

به صحت کن به دل بیماریش را

Муаййиди дори гетии доряш ро

مؤید دار گیتی داریش را

Фалакро он чунон кун посбонаш

فلک را آن چنان کن پاسبانش

Ки дорад пос то охири замонаш

که دارد پاس تا آخر زمانش

Насиб ӯ ҳаёт ҳамин ӯст

نصیب او حیات همین اوست

Чароғи дӯдаи инсон ҳамин ӯст

چراغ دودهٔ انسان همین اوست

Касе дар фикри даравишони ҷуз ӯ нест

کسی در فکر درویشان جز او نیست

Хабари дор аз дили эшон ҷуз ӯ нест

خبر دار از دل ایشان جز او نیست

На танҳо ҳотифи ин афсона ме гуфт

نه‌تنها هاتف این افسانه می‌گفت

Ки ин дар ҳарки даракӣ дошт месифт

که این در هرکه درکی داشت میسفت

Марои ҳам ҳарчӣ имшаб бар забон буд

مرا هم هرچه امشب بر زبان بود

Ба гӯшами он чаҳ меомад ҳамон буд

به گوشم آن چه می‌آمد همان بود

Илоҳӣ то бақо бошад ҷаҳон ро

الهی تا بقا باشد جهان را

Бақои даҳ ин шаҳи соҳибқирон ро

بقا ده این شه صاحبقران را

Ки дигари даҳр ар арҳоми вослоб

که دیگر دهر ار ارحام واصلاب

Чунин зотӣ нахоҳад дид дар хоб

چنین ذاتی نخواهد دید در خواب