Он абри ато ки ҳотамаш карда суҷуд

آن ابر عطا که حاتمش کرده سجود

Пайваста чу баста бар рухи модари ҷӯад

پیوسته چو بسته بر رخ مادر جود

Ночори мо чори шудем аз карамаш

ناچار ما چار شدیم از کرمش

Розӣ ва азу наомад он ҳам ба вуҷӯд

راضی و ازو نیامد آن هم به وجود