Ситезагар Флко аз ҷафоу ҷавр ту дод

ستیزه گر فلکا از جفا و جور تو داد

Нифоқи пешаи спҳрои зи кӣнаи ?ути фарёд

نفاق پیشه سپهرا ز کینه‌ات فریاد

Марои зи соғари бедод шарбатӣ додӣ

مرا ز ساغر بیداد شربتی دادی

Ки то қиёматам аз марг ёд хоҳад дод

که تا قیامتم از مرگ یاد خواهد داد

Мробгўши расонидӣ аз ҷафои ҳарфӣ

مرا به گوش رسانیدی از جفا حرفی

Ки рафт то абадами ҳарфи офият аз ёд

که رفت تا ابدم حرف عافیت از یاد

Дар обу оташам аз тоби кӯи сумуми аҷал

در آب و آتشم از تاب کو سموم اجل

Ки зарра зарра диҳад хок ҳастем бар бод

که ذره ذره دهد خاک هستیم بر باد

На мушфиқӣ ки шавад бар ҳалоки ман боис

نه مشفقی که شود بر هلاک من باعث

На мӯнисӣ ки кунад дар фанои ман имдод

نه مونسی که کند در فنای من امداد

На қосидӣ ки зи мурғи шикастаи бол вай ам

نه قاصدی که ز مرغ شکسته بال وی‌ام

Баради салом ба он нахли бӯстони мурод

برد سلام به آن نخل بوستان مراد

Серуми фидои ту ин боди субҳ дам бархез

سرم فدای تو این باد صبح دم برخیز

Бирав ба олами арвоҳи азин хароби обод

برو به عالم ارواح ازین خراب آباد

Нишони гумшуда ман биҷӯ зи хираду бузург

نشان گمشدهٔ من بجو ز خرد و بزرگ

Суроғи Юсуф ман кун зи бандау озод

سراغ یوسف من کن ز بنده و آزاد

Ба ҷилваи гоҳи ҷавонони порсо чаҳ рисӣ

به جلوه‌گاه جوانان پارسا چه رسی

зи Рахши азми фурӯди о ва навҳа кун бунёд

ز رخش عزم فرود آ و نوحه کن بنیاد

Чу дида бар рухи абдулғанӣ ман фиканӣ

چو دیده بر رخ عبدالغنی من فکنی

з рӯй дард бар ор аз забони ман фарёд

ز روی درد بر آر از زبان من فریاد

Дилам ки мешуд аз идроки даврии ту ҳалок

دلم که می‌شد از ادراک دوری تو هلاک

Ту худ бигӯ ки ҳалоки ту чун кунад идрок

تو خود بگو که هلاک تو چون کند ادراک

Ту хӯрдаи зарбати маргу марои баромадаи ҷон

تو خورده ضربت مرگ و مرا برآمده جان

Ту карда заҳри аҷали нӯш ва ман зи дарди ҳалок

تو کرده زهر اجل نوش و من ز درد هلاک

Ба хоки хуфтаи ту аз тундбоди фитна чу сарв

به خاک خفته تو از تندباد فتنه چو سرو

Ба боди рафтаи ман аз оҳи хеш чун хошок

به باد رفته من از آه خویش چون خاشاک

Гар аз ту бугсалам эй навниҳоли риштаи меҳр

گر از تو بگسلم ای نونهال رشتهٔ مهر

Ба теғи кини раги ҷонами бурӣдаи бод чу ток

به تیغ کین رگ جانم بریده باد چو تاک

Вар аз паии ту нтозми саманди ҷон ба адам

ور از پی تو نتازم سمند جان به عدم

Серум ба дасти аҷали бастаи бод бар фитрок

سرم به دست اجل بسته باد بر فتراک

Шабӣ намегузарад каз ғамат наме гузарад

شبی نمی‌گذرد کز غمت نمی‌گذرد

Шарори оҳам аз анҷуми фиғонам аз афлок

شرار آهم از انجم فغانم از افلاک

Бар оташи дили худ сӯхтан чу мумкин нест

بر آتش دل خود سوختن چو ممکن نیست

Ба ҳарза май кашам аз синаи оҳи отшнок

به هرزه می‌کشم از سینه آه آتشناک

Аҷал чу ҷомаи ҷонам наме дард бе ту

اجل چو جامهٔ جانم نمی‌درد بی‌تو

Дарин ҳавас ба абас мекунам гиребони чок

درین هوس به عبث می‌کنم گریبان چاک

зи абри дида ба хуноби ашгми олӯда

ز ابر دیده به خوناب اشگم آلوده

Куҷост барқи аҷал то маро бисӯзад пок

کجاست برق اجل تا مرا بسوزد پاک

Раво буд ки ту дар зер хок бошӣ ва ман

روا بود که تو در زیر خاک باشی و من

Сиёҳи пӯшам ва бар сар кунам зи мотами хок

سیاه پوشم و بر سر کنم ز ماتم خاک

Чаро зи боғи ман эй сарв бӯстон рафтӣ

چرا ز باغ من ای سرو بوستان رفتی

Марои з пой фикандӣ ва худ равон рафтӣ

مرا ز پای فکندی و خود روان رفتی

Дар ягонаи ман аз чаҳ сохтӣ дарё

در یگانه من از چه ساختی دریا

Канори ман зи сиришк ва худ аз миён рафтӣ

کنار من ز سرشک و خود از میان رفتی

зи дидаи падар эй Юсуфи диёри бақо

ز دیدهٔ پدر ای یوسف دیار بقا

Чаро ба Мисри фано бебародарон рафтӣ

چرا به مصر فنا بی‌برادران رفتی

Ба шамъ рӯй ту чашми қабӣлаи равшан буд

به شمع روی تو چشم قبیله روشن بود

Ба чашми захми ғарибии з дудмон рафтӣ

به چشم زخم غریبی ز دودمان رفتی

Гумон набӯд ки марги ту байнами андари хоб

گمان نبود که مرگ تو بینم اندر خواب

Маро ба хоб гарон карда бегмон рафтӣ

مرا به خواب گران کرده بیگمان رفتی

Туро чаҳ ҷой намуданд дар нишемани қудс

تو را چه جای نمودند در نشیمن قدس

Ки бе таваққуфи азин тира хокдон рафтӣ

که بی‌توقف ازین تیره خاکدان رفتی

Дарин қазияи туро нест ҳасратӣ ки марост

درین قضیه تو را نیست حسرتی که مراست

Агарчӣ бо дили пари ҳасрат аз ҷаҳон рафтӣ

اگرچه با دل پر حسرت از جهان رفتی

Марост ғам ки шудам сокини ҷҳими фироқ

مراست غم که شدم ساکن جحیم فراق

Туро чаҳ ғам ки сӯии равза ҷинон рафтӣ

تو را چه غم که سوی روضهٔ جنان رفتی

Кҷоӣӣ эй гули гулзори зиндагонии ман

کجائی ای گل گلزار زندگانی من

Кҷоӣӣ эй самари нахли шодмонии ман

کجائی ای ثمر نخل شادمانی من

зи дида то шудӣ эй шохи арғавони пинҳон

ز دیده تا شدی ای شاخ ارغوان پنهان

Ба хӯни нишондаи марои ашки арғавонии ман

به خون نشانده مرا اشک ارغوانی من

Биё бибин ки фалак аз ғами ҷавонии ту

بیا ببین که فلک از غم جوانی تو

Чу оташӣ зада дар хирмани ҷавонии ман

چو آتشی زده در خرمن جوانی من

Биё бибин ки чаҳ сон бе баҳори оризи ту

بیا ببین که چه سان بی‌بهار عارض تو

Ба хӯни дил шудатар чеҳра хазоне ман

به خون دل شده تر چهرهٔ خزانی من

Хаёли марсияи ?ут чун кунам ки рафта ба бод

خیال مرثیه‌ات چون کنم که رفته به باد

Матоъи хурдаи шиносӣу нуктаи донеи ман

متاع خرده شناسی و نکته دانی من

Аҷал ки хости туро ҷон сетанд аз раҳи кин

اجل که خواست تو را جان ستاند از ره کین

Чаро нахуст наомад ба ҷони сетонеи ман

چرا نخست نیامد به جان ستانی من

Чу дар вафот намардум чаҳ лофи меҳри занам

چو در وفات نمردم چه لاف مهر زنم

Ки хок бар сари ман боду меҳрбонии ман

که خاک بر سر من باد و مهربانی من

зи шарбатӣ ки чашидӣ маро бидиҳ қадре

ز شربتی که چشیدی مرا بده قدری

Ки бе вуҷӯди ту талхаст зиндагонии ман

که بی‌وجود تو تلخ است زندگانی من

зи пурсишами ҳамаи кас по кашид ҷузи ғами ту

ز پرسشم همه کس پا کشید جز غم تو

Ки ҳаст то ба дами марги ёри ҷонии ман

که هست تا به دم مرگ یار جانی من

Чу марги ҳамчу тўӣӣ дидаму надодами ҷон

چو مرگ همچو توئی دیدم و ندادم جان

Замона шуд мутаҳайири зи сахти ҷонии ман

زمانه شد متحیر ز سخت جانی من

Куҷост коми дилу орзӯии дидаи ман

کجاست کام دل و آرزوی دیدهٔ من

Куҷост нури ду чашми Ромади расидаи ман

کجاست نور دو چشم رَمَد رسیدهٔ من

Гузидаанд зи ман ҷумлаи ҳамдамони даврӣ

گزیده‌اند ز من جملهٔ همدمان دوری

Куҷост ҳамдами яктои баргузӣдаи ман

کجاست همدم یکتای برگزیدهٔ من

Фиғон ки аз қафаси сина зуд рафт бурун

فغان که از قفس سینه زود رفت برون

Чу мурғи рӯҳи ту мурғи дили рамидаи ман

چو مرغ روح تو مرغ دل رمیدهٔ من

Умед буд ки рӯз аҷал равад дар хок

امید بود که روز اجل رود در خاک

Ба иҳтимоми ту ҷисм ситам кашида ман

به اهتمام تو جسم ستم کشیدهٔ من

Фиғон ки чарх ба сад иҳтимом ме шавед

فغان که چرخ به صد اهتمام می‌شوید

Ғубори қабри ту акнӯн ба оби дидаи ман

غبار قبر تو اکنون به آب دیدهٔ من

Замона бе ту марои гӯ кабоб кун ки шудаи сет

زمانه بی تو مرا گو کباب کن که شده‌ست

Пар аз намаки дили маҷрӯҳи хӯни чакидаи ман

پر از نمک دل مجروح خون چکیدهٔ من

Сиёҳи боди забонаш ки бемуҳобо ронад

سیاه باد زبانش که بی‌محابا راند

Забон ба марсияи ин калаки сари бурӣдаи ман

زبان به مرثیه این کلک سر بریدهٔ من

зи шӯраи гули талабад ҳар ки баъд азин ҷӯяд

ز شوره گل طلبد هر که بعد ازین جوید

Тароват аз ғазалу санъат аз қасидаи ман

طراوت از غزل و صنعت از قصیدهٔ من

Гули изори ту дар хоки гашти хори дареғ

گل عذار تو در خاک گشت خوار دریغ

Хати ғубори ту дар қабр шуд ғубори дареғ

خط غبار تو در قبر شد غبار دریغ

Баҳор омаду гул дар чамани шкФт ва ту ро

بهار آمد و گل در چمن شکفت و تو را

Шукуфта шуд гули ҳасрати дарин баҳори дареғ

شکفته شد گل حسرت درین بهار دریغ

Бимонад доғи ту дар синаи ёдгор ва намонад

بماند داغ تو در سینه یادگار و نماند

Фурӯғ рӯй ту дар чашми ашгбори дареғ

فروغ روی تو در چشم اشکبار دریغ

Накарда шахси ту бар Рахши умри як ҷавлон

نکرده شخص تو بر رخش عمر یک جولان

Равон ба мураккаб тобут шуд савори дареғ

روان به مرکب تابوت شد سوار دریغ

Баҳори умри туро буд вақт нашаву намо

بهار عمر تو را بود وقت نشو و نما

Тагарг марг баровард аз он дамори дареғ

تگرگ مرگ برآورد از آن دمار دریغ

зи қад ва рӯй ту сад оҳу садҳазори фиғон

ز قد و روی تو صد آه و صدهزار فغان

зи халқу хуии ту сад ҳайф ва сад ҳазор дареғ

ز خلق و خوی تو صد حیف و صد هزار دریغ

зи меҳрбонят эй моҳи авҷи меҳри афсӯс

ز مهربانیت ای ماه اوج مهر افسوس

зи ҳамзабонят эй сарви гули изори дареғ

ز همزبانیت ای سرو گل‌عذار دریغ

Туро сипеҳри млоъби гарони баҳо чун ёфт

تو را سپهر ملاعب گران‌بها چون یافت

Рабӯд аз миннат эй дар шоҳи вори дареғ

ربود از منت ای در شاه‌وار دریغ

Шукуфтатар зи ту дар боғ мо набӯд гулӣ

شکفته‌تر ز تو در باغ ما نبود گلی

Ба чашми захми хасони рехтии зи бори дареғ

به چشم زخم خسان ریختی ز بار دریغ

Ту каз қабӣла чу Юсуфи азизтар будӣ

تو کز قبیله چو یوسف عزیزتر بودی

Ба ҳилаи гурги аҷали сохтат шикори дареғ

به حیله گرگ اجل ساختت شکار دریغ

Фиғон ки бе гули рӯяти дилам Фкор бимонад

فغان که بی‌گل رویت دلم فکار بماند

Ба синаам зи ту сад гӯнаи гӯна хор бимонад

به سینه‌ام ز تو صد گونه گونه خار بماند

Ғубори хати ту то шуд ниҳони зи дидаи ман

غبار خط تو تا شد نهان ز دیدهٔ من

зи оҳами оинаи дида дар ғубор бимонад

ز آهم آینهٔ دیده در غبار بماند

зи лолаи зори ҷаҳон то шудӣ ба боғи ҷинон

ز لاله‌زار جهان تا شدی به باغ جنان

Дилами зи доғи фироқат чу лола зор бимонад

دلم ز داغ فراقت چو لاله‌زار بماند

з бӯдан ту марои шодӣ эй ки буд ба дил

ز بودن تو مرا شادی‌ای که بود به دل

Ба дил ба ғам шуд ва дар ҷон беқарор бимонад

به دل به غم شد و در جان بی‌قرار بماند

Ту аз миён шудӣ ва ҳамдамӣ намонад ба ман

تو از میان شدی و همدمی نماند به من

Ба ғайри Тифли сршгм ки дар канор бимонад

به غیر طفل سرشگم که در کنار بماند

Ту захми тир аҷал хӯрдӣ аз қазоу маро

تو زخم تیر اجل خوردی از قضا و مرا

Ба дили ҷароҳати он тири ҷон шикор бимонад

به دل جراحت آن تیر جان شکار بماند

Ба ҳеҷ захм намонад ҷароҳатӣ ки маро

به هیچ زخم نماند جراحتی که مرا

зи неши ҳиҷри ту бар сина Фкор бимонад

ز نیش هجر تو بر سینه فکار بماند

Ту рстӣ аз ғами ин рӯзгори тира вале

تو رستی از غم این روزگار تیره ولی

Мусӣбатӣ ба ман тира рӯзгор бимонад

مصیبتی به من تیره روزگار بماند

Аҷали туро ба диёр фано фиканду маро

اجل تو را به دیار فنا فکند و مرا

Ба роҳи пайки аҷали чашм интизор бимонад

به راه پیک اجل چشم انتظار بماند

Фиғон ки хушк шуд аз гиряи чашму тобад

فغان که خشک شد از گریه چشم و تا به ابد

Баннои фурқати мо ва ту устувор бимонад

بنای فرقت ما و تو استوار بماند

Чаҳ доғҳо ки маро аз ғами ту бар тан нест

چه داغها که مرا از غم تو بر تن نیست

Чаҳ чокҳо ки зи ҳиҷри ту дар дил ман нест

چه چاکها که ز هجر تو در دل من نیست

Кадоми диҷла ки аз ашки ман на чун дарёст

کدام دجله که از اشک من نه چون دریاست

Кадоми хона ки аз оҳи ман чу гулхан нест

کدام خانه که از آه من چو گلخن نیست

Маро чу лолаи зи доғи ту дар либоси ҳаёт

مرا چو لاله ز داغ تو در لباس حیات

Кадоми чок ки аз ҷайб то абад амн нест

کدام چاک که از جیب تا به دامن نیست

Дигар зи партави хуршеду нури моҳ чаҳ файз

دگر ز پرتو خورشید و نور ماه چه فیض

Маро ки бема рӯй ту дида равшан нест

مرا که بی‌مه روی تو دیده روشن نیست

Шикастаи боли нишотами чунон ки то ёбад

شکسته بال نشاطم چنان که تا یابد

Ҷузи ошёни ғамами ҳеҷ ҷо нишеман нест

جز آشیان غمم هیچ جا نشیمن نیست

Чу баҳр бар сар аз ани кафи занам ки аз кафи ман

چو بحر بر سر از آن کف زنم که از کف من

Дарии фитода ки дар ҳеҷ кон ва маъдан нест

دری فتاده که در هیچ کان و معدن نیست

Аз он ба банки ҳазорам ки рафта аз чаманам

از آن به بانگ هزارم که رفته از چمنم

Гулӣ ба бод ки дар саҳни ҳеҷ гулшан нест

گلی به باد که در صحن هیچ گلشن نیست

Чу ӯ бародар бо ҷони баробари ман буд

چو او برادر با جان برابر من بود

Марои зи дарвеши зинда бӯдан нест

مرا ز درویش زنده بودن نیست

Бибин баробарӣ ӯ бо ҷон ки таърихаш

ببین برابری او با جان که تاریخش

Ба ҷузи бародар бо ҷони баробар ман нест

به جز برادر با جان برابر من نیست

Бродрои зи фироқи ту дар ҷаҳон чаҳ кунам

برادرا ز فراق تو در جهان چه کنم

Ба дил чаҳ созам ва бо ҷони нотавон чаҳ кунам

به دل چه سازم و با جان ناتوان چه کنم

Қадами зи бори фироқ ту шуд камон ӯ

قدم ز بار فراق تو شد کمان او

Ҷадал ба чархи мқўс наме тавон чаҳ кунам

جدل به چرخ مقوس نمی‌توان چه کنم

Тавон таҳаммули бор фироқ кард ба сабр

توان تحمل بار فراق کرد به صبر

Вале фироқ ту борӣаст баси гарон чаҳ кунам

ولی فراق تو باریست بس گران چه کنم

Таби фироқи туами сӯхти устихон ва ҳануз

تب فراق توام سوخت استخوان و هنوز

Бурун намеравад аз мағзи устихон чаҳ кунам

برون نمی‌رود از مغز استخوان چه کنم

Ба ҷонаму аҷал аз ман намесетанд ҷон

به جانم و اجل از من نمی‌ستاند جان

Дарин муомила дармондаам ба ҷон чаҳ кунам

درین معامله درمانده‌ام به جان چه کنم

зи ҷустуҷӯии ту ҷонам ба лаб раседу маро

ز جستجوی تو جانم به لب رسید و مرا

намедиҳанд ба роҳи адами нишон чаҳ кунам

نمی‌دهند به راه عدم نشان چه کنم

Ба ҳамзабонем оянд дӯстони лекин

به همزبانیم آیند دوستان لیکن

Маро ки бо ту забон нест ҳамзабон чаҳ кунам

مرا که با تو زبان نیست همزبان چه کنم

Фалаки зи нола зорам гирифт гӯш ва ҳануз

فلک ز ناله زارم گرفت گوش و هنوز

Аҷал наме нҳдми меҳр бар даҳон чаҳ кунам

اجل نمی‌نهدم مهر بر دهان چه کنم

Ҳалоки муҳташам аз зистан ба ҳаст аммо

هلاک محتشم از زیستن به هست اما

Аҷали музоиқа Эй мекунад дар он чаҳ кунам

اجل مضایقه‌ای می‌کند در آن چه کنم

Муҳӣти ашки маро дар ғам ту нест карон

محیط اشک مرا در غم تو نیست کران

Ман фитода дар он баҳр бекарон чаҳ кунам

من فتاده در آن بحر بی‌کران چه کنم

Маӣ ки бе ту баромад дар абри пинҳони бод

مهی که بی تو برآمد در ابر پنهان باد

Гулӣ ки бе ту бирӯяд ба хоки яксони бод

گلی که بی تو بروید به خاک یکسان باد

Шукуфае ки сар аз хок барканд бе ту

شکوفه‌ای که سر از خاک برکند بی تو

Чу барги айши ман аз боди фитнаи резони бод

چو برگ عیش من از باد فتنه ریزان باد

Гулӣ ки бе ту бипушади либоси ръноӣӣ

گلی که بی تو بپوشد لباس رعنائی

зи дасти ҳодисааш чок дар гиребони бод

ز دست حادثه‌اش چاک در گریبان باد

Дарин баҳор агар сабза аз замин бидамад

درین بهار اگر سبزه از زمین بدمد

Чу хати сабзи ту дар зери хоки пинҳони бод

چو خط سبز تو در زیر خاک پنهان باد

Агар басар наад имсоли тоҷи зари наргис

اگر بسر نهد امسال تاج زر نرگس

Сараши зи бозии гардун ба найзаи гардони бод

سرش ز بازی گردون به نیزه گردان باد

Агар на лолаи бдоғи ту сар занад аз кӯҳ

اگر نه لاله بداغ تو سر زند از کوه

Либоси зндгиши чок то ба домони бод

لباس زندگیش چاک تا به دامان باد

Агар на сунбули азин таъзияти сияҳи пӯшад

اگر نه سنبل ازین تعزیت سیه پوشد

Чу рӯзгори ман ошуфтау парешони бод

چو روزگار من آشفته و پریشان باد

Агар бунафша насозад рух аз тпончаҳи кабӯд

اگر بنفشه نسازد رخ از طپانچه کبود

Мудом хӯн зад ва чашмаш биравӣ мижгони бод

مدام خون زد و چشمش بروی مژگان باد

Ман шикастаи дили сахти ҷони сӯхтаи бахт

من شکسته دل سخت جان سوخته بخت

Ки пайкарам чу тани нозуки ту бе ҷони бод

که پیکرم چو تن نازک تو بی جان باد

Агар ҷудои зи ту дигари баннои айши нуҳум

اگر جدا ز تو دیگر بنای عیش نهم

Банноӣ ҳастем аз сайли фитнаи вайрони бод

بنای هستیم از سیل فتنه ویران باد

Туро ба сояи тӯбоу сидраи ҷои бодо

تو را به سایهٔ طوبی و سدره جا بادا

Навиди ояи тӯбои ?лаами туро бодо

نوید آیهٔ طوبی لهم تو را بادا

Зулоли раҳмати ҳақ то буд бухлади равон

زلال رحمت حق تا بود بخلد روان

Равони поки ту дар ҷинати алълои бодо

روان پاک تو در جنت‌العلا بادا

Агарчӣ оташ бегонагӣ задӣ бар ман

اگرچه آتش بیگانگی زدی بر من

Ба баҳри раҳмати ҳақи ҷонати ошнои бодо

به بحر رحمت حق جانت آشنا بادا

Дар офтоби ғамам гарчи сӯхтии ҷонат

در آفتاب غمم گرچه سوختی جانت

Ба сояи илми сабзи Мустафои бодо

به سایهٔ علم سبز مصطفی بادا

Чу талхкоми з дунё шудӣ шароби таҳур

چو تلخکام ز دنیا شدی شراب طهور

Насиб аз кафи пари файзи Муртазои бодо

نصیب از کف پر فیض مرتضی بادا

Набӣ чу гуфт шаҳидаст ҳаркии марди ғариб

نبی چو گفت شهید است هرکه مرد غریب

Туро савоби шаҳидони Карбалои бодо

تو را ثواب شهیدان کربلا بادا

Дамӣ ки ҳашар ғарибон кунанд рӯзии ту

دمی که حشر غریبان کنند روزی تو

Шафоати алии Мӯсои ризои бодо

شفاعت علی موسی رضا بادا

Чу рӯ ба ҷониб ҷинат кунӣ з ҳар ҷониб

چو رو به جانب جنت کنی ز هر جانب

Ба гӯшт аз малики ҷинати ин Нидои бодо

به گوشت از ملک جنت این ندا بادا