Фаромарз чун дид бар гирди бўр

فرامرز چون دید بر گرد بور

Ба наздик тҳмосп омад зи давр

به نزدیک طهماسپ آمد ز دور

Ба тҳмосп гуфт эй ситамкораи мард

به طهماسپ گفت ای ستمکاره مرد

Сарат барад хоҳам азин дар бигард

سرت برد خواهم ازین در بگرد

Чаҳ номӣ бидонам яке номи ту

چه نامی بدانم یکی نام تو

Бигӯ то чаҳ бошад саранҷоми ту

بگو تا چه باشد سرانجام تو

Бадв гуфт тҳмосп ту кистӣ

بدو گفت طهماسپ تو کیستی

Чунин аз паии кӣна бар чистӣ

چنین از پی کینه بر چیستی

Марои ном дар ҷанги тҳмоспи дон

مرا نام در جنگ طهماسپ دان

Бародари марои шоҳи арҷоспи дон

برادر مرا شاه ارجاسپ دان

Ҳамаи Балх акнӯн бадаст вай аст

همه بلخ اکنون بدست وی است

Кунун ройу оҳанги вай бар вай аст

کنون رای و آهنگ وی بر وی است

Ҳамаи Балхро кард чун тели хок

همه بلخ را کرد چون تل خاک

Баландӣ ӯ кушта яксар муғок

بلندی او کشته یکسر مغاک

Фаромарзи посухи чунин боз дод

فرامرز پاسخ چنین باز داد

Ки шаҳро фалаки худ нигин боз дод

که شه را فلک خود نگین باز داد

Ки аз роҳи кобул маро оваред

که از راه کابل مرا آورید

Камонам ба таркон бало оваред

کمانم به ترکان بلا آورید

Манам бачаи он ҳужабри жён

منم بچه آن هژبر ژیان

Каз он тоҷ зар ёфт шоҳи ҷаҳон

کز آن تاج زر یافت شاه جهان

Набераи Фаридуни яли киқбод

نبیره فریدون یل کیقباد

Ки пайдо аз ӯ буд ойин дод

که پیدا از او بود آئین داد

Фаромарзи пӯри Таҳамтани манам

فرامرز پور تهمتن منم

Дар Эрон чу хуршеди равшани манам

در ایران چو خورشید روشن منم

Бадв гуфт тҳмосп кӣ бе баҳо

بدو گفت طهماسپ کی بی بها

Бимонадӣ кунун дар дами аждаҳо

بماندی کنون در دم اژدها

Ҳам акнӯн саратро ба шамшери ман

هم اکنون سرت را به شمشیر من

Бёзми зи болой дар зери ман

بیازم ز بالای در زیر من

Бабрам барам пеши арҷоспи шоҳ

ببرم برم پیش ارجاسپ شاه

Ба бандам кунун дасти лҳроспи шоҳ

به بندم کنون دست لهراسپ شاه

Бигуфт ину бардошти чӯби синон

بگفت این و برداشت چوب سنان

Фурӯ дод сӯии сипаҳбади Аннан

فرو داد سوی سپهبد عنان

Ба найзаи броўихтнди он ду мард

به نیزه برآویختند آن دو مرد

Шуд аз гирдашони осмони лоҷувард

شد از گردشان آسمان لاجورد

Шикасти он гарони найзаҳои баланд

شکست آن گران نیزه های بلند

Ки нгшодшон аз зираи ҳалқаи банд

که نگشادشان از زره حلقه بند

Бузади дасти Таҳмосби гурзи гарон

بزد دست طهماسب گرز گران

Баровард омад чаҳ шери жён

برآورد آمد چه شیر ژیان

Ки шери жёни барад бар теғи даст

که شیر ژیان برد بر تیغ دست

Хурӯшед монандаи фили маст

خروشید ماننده فیل مست

Задаш бар камари ханҷари обдор

زدش بر کمر خنجر آبدار

Ки нимаш бар шуд бзири савор

که نیمش بر شد بزیر سوار

Сари тарк тҳмосп омад ба хок

سر ترک طهماسپ آمد به خاک

Ду шудгар яке буд тҳмоспи пок

دو شد گر یکی بود طهماسپ پاک

Ба шуд куштаи Таҳмосби баргарди асп

به شد کشته طهماسب برگرد اسپ

Бузад бар сипаҳи тан чаҳ озргшсп

بزد بر سپه تن چه آذرگشسپ

Бидон лашкари тарки бркўФтнд

بدان لشکر ترک برکوفتند

Чу шерони ҷангии брошўФтнд

چو شیران جنگی برآشوفتند

Фаромарз чун шери пеши сипоҳ

فرامرز چون شیر پیش سپاه

Аз эшон басӣ зад ба хоки сиёҳ

از ایشان بسی زد به خاک سیاه

Саранҷоми таркон чаҳ он растхез

سرانجام ترکان چه آن رستخیز

Бидиданд карданд рӯ дар гурез

بدیدند کردند رو در گریز

Бадунболашони лашкари зобулӣ

بدنبالشان لشکر زابلی

Ҳаме шуд абои лашкари кобулӣ

همی شد ابا لشکر کابلی

Фаромарз чун бабри пеши сипоҳ

فرامرز چون ببر پیش سپاه

Ҷаҳон карда бар тарки ҷангии сиёҳ

جهان کرده بر ترک جنگی سیاه

Ҳамаи дашт яксар пар аз кушта шуд

همه دشت یکسر پر از کشته شد

зи таркони чунон бахт баргашта шуд

ز ترکان چنان بخت برگشته شد

Гирифтанд аз эшон силаҳу сутур

گرفتند از ایشان سلاح و ستور

Чунон то накун гашт аз бурҷи ҳўр

چنان تا نکون گشت از برج هور

Бикуштанд аз он разм яксар сипоҳ

بکشتند از آن رزم یکسر سپاه

Фаромарз омад ба наздики шоҳ

فرامرز آمد به نزدیک شاه

Ҳаме гуфт шоҳи саросари варо

همی گفت شاه سراسر ورا

Чаҳ буд онкӣ омад ба пеши андро

چه بود آنکه آمد به پیش اندرا

Дариғо аз авранги ту тоҷи ту

دریغا از اورنگ تو تاج تو

Ҳамон тахти зари пояи оҷи ту

همان تخت زر پایه عاج تو

Дариғо зи фари сару афсарат

دریغا ز فر سر و افسرت

Куҷои гурзу теғи куҷои ханҷарат

کجا گرز و تیغ کجا خنجرت

Дариғо ки пажмурдаи гулбарги ту

دریغا که پژمرده گلبرگ تو

Ба хок андар омад сару тарки ту

به خاک اندر آمد سر و ترک تو

Ҷаҳонро сипаҳдор ва шоҳ навай

جهان را سپهدار و شاه نوی

Барозандаи тахти Кайхусравӣ

برازنده تخت کیخسروی

Ба яздон ки нгшоим аз кини камар

به یزدان که نگشایم از کین کمر

На бурдорам аз серуми каллаи худ руз

نه بردارم از سرم کله خود رز

Бидон то ки кини ту зи арҷоспи шоҳ

بدان تا که کین تو ز ارجاسپ شاه

Наҷӯям Аё шоҳи Эрони сипоҳ

نجویم ایا شاه ایران سپاه

Азин пас марои хому шамшери бас

ازین پس مرا خام و شمشیر بس

Ҳамон нақли ман билку тири бас

همان نقل من بیلک و تیر بس

Ситами дида лҳросп бикшод чашм

ستم دیده لهراسپ بگشاد چشم

Замонии баҳам боз биниҳод чашм

زمانی بهم باز بنهاد چشم

Бидонаст яли шоҳро ҳаст ҷон

بدانست یل شاه را هست جان

Басар буриш новарда гетии равон

بسر برش ناورده گیتی روان

Дигарбора бикшод шаҳи чашми хеш

دگرباره بگشاد شه چشم خویش

Фаромарзро гуфт к-эии поки кеш

فرامرز را گفت کای پاک کیش

Азин хастагӣ ҳаст тани нотавон

ازین خستگی هست تن ناتوان

Дигар онкӣ бар сар наомад замон

دگر آنکه بر سر نیامد زمان

Валикини ҳамаи ном ва номӯс рафт

ولیکن همه نام و ناموس رفت

Ҳамон ганҷи оканда бо кӯс рафт

همان گنج آکنده با کوس رفت

Фаромарзи гуфто ки эй шаҳриёр

فرامرز گفتا که ای شهریار

Ба яздони дорандаи рӯзгор

به یزدان دارنده روزگار

Ки зин барнадорам зи пушти саманд

که زین برندارم ز پشت سمند

Бидон то сари душмани орм ба банд

بدان تا سر دشمن آرم به بند

Ҳамон тоҷ бо тахту меҳри он тест

همان تاج با تخت و مهر آن تست

Ҷаҳони боз дар зери фармони тест

جهان باز در زیر فرمان تست

Нишонданд шаҳро бар асбии навон

نشاندند شه را بر اسبی نوان

Чунон хастаи бурданди зии систон

چنان خسته بردند زی سیستان

Хабар ёфт аз шоҳ чун золи зар

خبر یافت از شاه چون زال زر

Пазира шуданро на баст ӯ камар

پذیره شدن را نه بست او کمر

Фаромарз оварад шаҳро ба шаҳр

فرامرز آورد شه را به شهر

Вази он шоҳро буд сари пари зи қаҳр

وز آن شاه را بود سر پر ز قهر

Биёмад сипаҳбад бар золи зар

بیامد سپهبد بر زال زر

Ниёро чунин гуфт эй неки фар

نیا را چنین گفت ای نیک فر

Аз эдар шудам сӯии Ҳиндӯстон

از ایدر شدم سوی هندوستان

Абои лашкару кшни гурзи гарон

ابا لشکر و کشن گرز گران

Бидон то зи ҳинди орми он номдор

بدان تا ز هند آرم آن نامدار

Ҷаҳонҷуи сипаҳдори яли шаҳриёр

جهانجو سپهدار یل شهریار

Ҷаҳони ҷӯй аз банди худ руста буд

جهان جوی از بند خود رسته بود

Кмркини ҳитолро баста буд

کمرکین هیتال را بسته بود

Миёни ман ва ял бишуд корзор

میان من و یل بشد کارزار

Чаҳ гӯям ман аз мардии шаҳриёр

چه گویم من از مردی شهریار

Ба мардӣ чунонаст каз шери кӯс

به مردی چنان است کز شیر کوس

Тавонад рибоед гуҳи разму ҷӯш

تواند رباید گه رزم و جوش

Ки имрӯзи Бурзуии бастии камар

که امروز برزوی بستی کمر

Ва ё гирди Суҳроби фархундаи фар

و یا گرد سهراب فرخنده فر

Намӯдӣ бадишони ҳунари ошкор

نمودی بدیشان هنر آشکار

Набошад саворӣ чаҳ яли шаҳриёр

نباشد سواری چه یل شهریار

Мари он разми пешина бо зол гуфт

مر آن رزم پیشینه با زال گفت

Дигар ҳар чаҳ гуфт ошкор ва наҳуфт

دگر هر چه گفت آشکار و نهفت

Расад дмбдми гирди фармонраво

رسد دمبدم گرد فرمانروا

Ки дорад яке орзӯии ниё

که دارد یکی آرزوی نیا

Абои лашкари шоҳи мағриби баҳам

ابا لشکر شاه مغرب بهم

Ба бинии ҳнрҳош бар беш ва кам

به بینی هنرهاش بر بیش و کم

Бадв гуфт дастон ки эй неки рой

بدو گفت دستان که ای نیک رای

Ҷаҳони сӯзи теғи ту гетии гушой

جهان سوز تیغ تو گیتی گشای

Яке номаи зии ту фиристода ам

یکی نامه زی تو فرستاده ام

Басии панд ва андарзҳо дода ам

بسی پند و اندرزها داده ام

зи баси хашм каз тарк будам басар

ز بس خشم کز ترک بودم بسر

Сухан сард гуфтам бидон номвар

سخن سرد گفتم بدان نامور

Дилам шуд дар андеша аз рӯзгор

دلم شد در اندیشه از روزگار

Ки гар бинад он номаро шаҳриёр

که گر بیند آن نامه را شهریار

Дил андӯҳ гардад биринҷади азин

دل اندوه گردد برنجد ازین

Камари кӣнаро танги бандади азин

کمر کینه را تنگ بندد ازین

Фаромарзи гуфто ки акнӯн чаро

فرامرز گفتا که اکنون چرا

Нёӣӣ бар шоҳи фармонраво

نیائی بر شاه فرمانروا

Ки шаҳро тани нозанин хаста аст

که شه را تن نازنین خسته است

зи душмани бад-ӣни хастагӣ руста аст

ز دشمن بدین خستگی رسته است

Чунин посухаш дод дастони пер

چنین پاسخش داد دستان پیر

Ки эй номвари шери шамшергир

که ای نامور شیر شمشیرگیر

зи лҳросп чун ёд ояд маро

ز لهراسپ چون یاد آید مرا

Бағам дар дил шод ояд маро

بغم در دل شاد آید مرا

Ба печад ба тан бар ҳамеи мӯии ман

به پیچد به تن بر همی موی من

Фитад оташи тез дар хуии ман

فتد آتش تیز در خوی من

Дили ман зи лҳроспи тарсон буд

دل من ز لهراسپ ترسان بود

Чаҳ баррагӣ ки аз боди ларзон буд

چه برگی که از باد لرزان بود

Надонам чаҳ ояд бад-ӣни дудмон

ندانم چه آید بدین دودمان

зи лҳросп кӯ ҳаст шоҳи ҷаҳон

ز لهراسپ کو هست شاه جهان

Битарсам ба бинмш аз тарс рӯй

بترسم به بینمش از ترس روی

Козў бар тан ман шавад рости мӯӣ

کازو بر تن من شود راست موی

Ҳамоно дили золи равшани бадӣ

همانا دل زال روشن بدی

Хабардор аз кори баҳмани бадӣ

خبردار از کار بهمن بدی

Ки баҳман чаҳ оради бад-ӣни дудмон

که بهمن چه آرد بدین دودمان

Бкини падар чун бибандади миён

بکین پدر چون ببندد میان