Бифармуд арҷоспи арҳнг ро

بفرمود ارجاسپ ارهنگ را

Ки бар бора кин бикаш танг ро

که بر باره کین بکش تنگ را

Барӣ бар сипоҳӣ аз эдар замон

بری بر سپاهی از ایدر زمان

Ки ман рафт хоҳам сӯии систон

که من رفت خواهم سوی سیستان

Ду дасти ҷаҳони ҷӯии фирӯзи Тӯс

دو دست جهان جوی فیروز طوس

Ба банд ва бигир аз ваии он буқи вкўс

به بند و بگیر از وی آن بوق وکوس

Сари роҳи эрониёнро ба банд

سر راه ایرانیان را به بند

На ободмон ва на пасту баланд

نه آبادمان و نه پست و بلند

Дигар пӯри Гӯдарзи раҳоам ро

دگر پور گودرز رهام را

Бгрднши афкани хами хом ро

بگردنش افکن خم خام را

Баровард арҳнги лашкари зи ҷой

برآورد ارهنگ لشکر ز جای

Бгрдўни баромади ғўи кара ва ноӣ

بگردون برآمد غو کره و نای

Баранд аз дар Балхи лашкари зи ҷой

براند از در بلخ لشکر ز جای

Шуд Эрони пар аз бонгу фарёду вой

شد ایران پر از بانگ و فریاد و وای

Биёбон гирифт ва ба ҷурҷон расед

بیابان گرفت و به جرجان رسید

Паии кини зи ҷурҷон ба Эрон кашид

پی کین ز جرجان به ایران کشید

Вазин рӯй бнўохти арҷоспи кӯс

وزین روی بنواخت ارجاسپ کوس

Ҷаҳон шуд зи гирди сипаҳи обнӯс

جهان شد ز گرد سپه آبنوس

Бузади хайма бар домани систон

بزد خیمه بر دامن سیستان

Сияҳ шуд зи гирди сипоҳаши ҷаҳон

سیه شد ز گرد سپاهش جهان

Дар шаҳр бар басти золи савор

در شهر بر بست زال سوار

Бророст аз кӣнаи бурҷу ҳисор

برآراست از کینه برج و حصار

Чу лҳросп бишунид корҷоспи шоҳ

چو لهراسپ بشنید کارجاسپ شاه

Сӯй систон ронад аз кини сипоҳ

سوی سیستان راند از کین سپاه

Шуд аз бими рухсораи шоҳи зард

شد از بیم رخساره شاه زرد

Бадв зол гуфт эй шаҳи родмард

بدو زال گفت ای شه رادمرد

Махӯр ғам ки ояд зи Эрони сипоҳ

مخور غم که آید ز ایران سپاه

Дамодам биорӣ фархундаи шоҳ

دمادم بیاری فرخنده شاه

Ки шуд номаи ман бар саракашон

که شد نامه من بر سرکشان

Азин кор додам бар эшон нишон

ازین کار دادم بر ایشان نشان

Ҷаҳони ҷӯии фирӯзи Тӯси далер

جهان جوی فیروز طوس دلیر

Дигар гирди раҳоами Гӯдарзи пер

دگر گرد رهام گودرز پیر

Дигар Ардашери сарафрози ҷуст

دگر اردشیر سرافراز جست

Ки аз бежан ӯрост гавҳари дуруст

که از بیژن اوراست گوهر درست

Бияёд бад-ӣни кини гӯи номвар

بیاید بدین کین گو نامور

На арҷосп монад на тоҷу камар

نه ارجاسپ ماند نه تاج و کمر

Ситонам дигар Балхи зи арҷоспи ман

ستانم دگر بلخ ز ارجاسپ من

Або ганҷ бидиҳам ба лҳроспи ман

ابا گنج بدهم به لهراسپ من

Ҷаҳон кадхудо гуфт к-эии золи пер

جهان کدخدا گفت کای زال پیر

Ба Балх андарун ҳаст як обгир

به بلخ اندرون هست یک آبگیر

Шунидам ки гирдаст чун тели хок

شنیدم که گرد است چون تل خاک

Баландяшро карда андари муғок

بلندیش را کرده اندر مغاک

Зумурради зани Балх то сӣ ҳазор

زمرد زن بلخ تا سی هزار

Ббрднд таркон бидон гиру дор

ببردند ترکان بدان گیر و دار

Зризи гиромӣ ки бади пӯри ман

زریز گرامی که بد پور من

Ббрднди таркон аз он анҷуман

ببردند ترکان از آن انجمن

Дигар рафта бар боди номӯс низ

دگر رفته بر باد ناموس نیز

Ҳамон афсару буқи ҳам кӯс низ

همان افسر و بوق هم کوس نیز

Чисон подшоҳӣ кунам Балх ро

چسان پادشاهی کنم بلخ را

Надидаи мунаҷҷими маи слх ро

ندیده منجم مه سلخ را

Тавон дид агар чеҳраи моҳи слх

توان دید اگر چهره ماه سلخ

Шавад шоҳи лҳросп дар шаҳри Балх

شود شاه لهراسپ در شهر بلخ

Бадв гуфт дастон ки эй шаҳриёр

بدو گفت دستان که ای شهریار

Гар арҷоспи зи Эрони намояди фирор

گر ارجاسپ ز ایران نماید فرار

Чунон Балхи ободи созам дигар

چنان بلخ آباد سازم دگر

Ки вайрон нагаштаст кўӣии магар

که ویران نگشتست کوئی مگر

Гар аз даст рафтаст шаҳро зрир

گر از دست رفتست شه را زریر

Чаҳ Гуштоспи дории савори далер

چه گشتاسپ داری سوار دلیر

Ба шаҳри андаруни шоҳи зобули гуруҳ

به شهر اندرون شاه زابل گروه

Бидон лашкари тарки гетии сутӯҳ

بدان لشکر ترک گیتی ستوه