Ҷаҳонҷӯй широФкн омад зи роҳ

جهانجوی شیرافکن آمد ز راه

Ба дебо биёрост он қалъаи гоҳ

به دیبا بیاراست آن قلعه‌گاه

Биҳиштӣ шуд аз бас ки дебои зар

بهشتی شد از بس که دیبای زر

Ба ҳар кӯй ва барзан кашиданд дар

به هر کوی و برزن کشیدند در

Бар афроз ҳар равзан аз дод ноӣ

بر افراز هر روزن از داد نای

Зану марди он қалъаи барбати сарой

زن و مرد آن قلعه بربط سرای

Дам ноӣ кар кард гӯши сипеҳр

دم نای کر کرد گوش سپهر

Ба назора омад дар он қалъаи меҳр

به نظاره آمد در آن قلعه مهر

Сипаҳдор омад дар айвон ӯ

سپهدار آمد در ایوان او

Набад огаҳ аз макру дастон ӯ

نبد آگه از مکر و دستان او

Се рӯзи андаруни қалъа меҳмон шуданд

سه روز اندرون قلعه مهمان شدند

з май хурраму шод ва хандон шуданд

ز می خرم و شاد و خندان شدند

Валикин набад огаҳи он номҷўӣ

ولیکن نبد آگه آن نامجوی

Ки доми аўФкндаҳи сети меҳмони ӯй

که دام اوفکنده‌ست مهمان اوی

Ки ши орад ба дом ва ба банд оварад

که‌ش آرد به دام و به بند آوَرَد

Сари номвар дар каманд оварад

سر نامور در کمند آورد

з доно шунидам ман ин достон

ز دانا شنیدم من این داستان

Ки мегуфт аз гуфта расатон

که می‌گفت از گفتهٔ راستان

Ки ҳаркас ки чаҳ дар сар раҳ кунад

که هرکس که چَه در سر ره کند

Раҳашро замони сӯии он чаҳ кунад

رهش را زمان سوی آن چَه کند

зи гардони ду сад мард ҷангӣ гузид

ز گُردان دو صد مرد جنگی گزید

Бадишон ба паймон сухан густаред

بدیشان به پیمان سخن گسترید

Чунинаст паймон ки дар ҷашни гоҳ

چنین است پیمان که در جشن‌گاه

Чу фардо нишинад сипаҳбад ба гоҳ

چو فردا نشیند سپهبد به گاه

Чу саргарм гардад ҳам онгаҳ з май

چو سرگرم گردد هم آنگه ز می

Занами даст бар даст гӯям ки ҳай

زنم دست بر دست گویم که هی

Сарони сурбаи сари ҳамла овар шавед

سران سربه‌سر حمله‌آور شوید

Якояк бар ин диловар шавед

یکایک بر این دلاور شوید

зи болои тахташ ба зер оваред

ز بالای تختش به زیر آورید

Ба хами камандаш ба зер оваред

به خم کمندش به زیر آورید

зи фикраш чу беҳзод огоҳ шуд

ز فکرش چو بهزاد آگاه شد

Дилаши тира зон кор бадхоҳ шуд

دلش تیره زان کار بدخواه شد

Ба дил гуфт ин к-эй сазоӣ манаст

به دل گفت این کای سزای منست

Ки ин кпсўон дар сарой манаст

که این کپسوان در سرای منست

Набошад сазовори зиҳи дору гир

نباشد سزاوار زه دار و گیر

Ки доми афканам дар раҳ нараҳ шер

که دام افکنم در ره نره شیر

Ҳамон ба казин кораш огаҳ кунам

همان به کزین کارش آگه کنم

Ва зу дасти бадхоҳ кӯтаҳ кунам

و زو دست بدخواه کوته کنم

Бишуд зуд ва ин бо сипаҳбад бигуфт

بشد زود و این با سپهبد بگفت

Сипаҳбад чу бишунид монадаш шигифт

سپهبد چو بشنید ماندش شگفت

Чунин дод посух бидон номдор

چنین داد پاسخ بدان نامدار

Ки кардӣ ниҳон бидон ошкор

که کردی نهانِ بَدان آشکار

Турои боди сарсабзу фархундаи бахт

ترا باد سرسبز و فرخنده بخت

Буд равшан аз рӯй ту тоҷу тахт

بود روشن از روی تو تاج و تخت

Бишуд то ба назд Франк чу бод

بشد تا به نزد فرانک چو باد

Бидон моҳ рух кард он низ ёд

بدان ماه‌رخ کرد آن نیز یاد

Франк бадв гуфт эй номдор

فرانک بدو گفت ای نامدار

Барорем фардо аз эшон дамор

برآریم فردا از ایشان دمار

Нагуфтам ки беруни мёрши зи банд

نگفتم که بیرون میارش ز بند

Ҳамон то бимонад ба хами каманд

همان تا بماند به خم کمند