Дигарбораи он абр омад падед

دگرباره آن ابر آمد پدید

Биоварад ҳитолро чун сзид

بیاورد هیتال را چون سزید

Нишонди азбри кӯҳаи зиндаи пел

نشاند از بر کوهه زنده پیل

Давру бади наҳанги ситезандаи пел

درنده نهنگ ستیزنده پیل

Бифармуд каз разми дасти охтнд

بفرمود کز رزم دست آختند

Табираи занони табли бнўохтнд

تبیره زنان طبل بنواختند

Ду лашкар чаҳ аз кин кашиданд даст

دو لشکر چه از کین کشیدند دست

Тилоияи з ҳар сӯи сар зиҳ бибаст

طلایه ز هر سو سر زه ببست

Сипаҳбад ба наздик Аржанг шуд

سپهبد به نزدیک ارژنگ شد

Пар аз хӯн чу шерони бадв чанг шуд

پر از خون چو شیران بدو چنگ شد

Бад аз хӯни ҳамаи ҷавшанаши лългўн

بد از خون همه جوشنش لعلگون

Ту гуфтӣ ки зад ғӯта дар баҳри хӯн

تو گفتی که زد غوطه در بحر خون

Бабўсед Аржанги чашму сараш

ببوسید ارژنگ چشم و سرش

Фишонданд ёқӯту руз бар сараш

فشاندند یاقوت و زر بر سرش

Ба фармуд ҷумҳӯр то оваранд

بفرمود جمهور تا آورند

Бнздики Аржанг шоҳ саранд

به نزدیک ارژنگ شاه سرند

Бидон то чаҳ бошад бадви рои шоҳ

بدان تا چه باشد بدو رای شاه

Кашад мардро ё бубахшад гуноҳ

کشد مرد را یا ببخشد گناه

Кашонаши чунон бастаи бурданди пеш

کشانش چنان بسته بردند پیش

Сарафканда дар пеш ва дил гашта риш

سرافکنده در پیش و دل گشته ریش

Чу Аржанг дидаш барошуфт сахт

چو ارژنگ دیدش برآشفت سخت

Баровард ханҷар фурӯ шуд зи тахт

برآورد خنجر فرو شد ز تخت

Ки резади зи кини хӯни ҷумҳӯри шоҳ

که ریزد ز کین خون جمهور شاه

Сипорад бкини пайкараши зери чоҳ

سپارد به کین پیکرش زیر چاه

Бадв гуфт ҷумҳӯри коишоаҳ зуаш

بدو گفت جمهور کایشاه زوش

бадингуна аз хашм бар ман мҷўш

بدینگونه از خشم بر من مجوش

Турогар зи ман кӣна дар сар буд

ترا گر ز من کینه در سر بود

Бидорем дар банди беҳтар буд

بداریم در بند بهتر بود

Ки солори хўнризи кайфар буд

که سالار خونریز کیفر بود

Чаҳ пӯзиши гунаҳро бдоўр буд

چه پوزش گنه را به داور بود

Бифармуд Аржанг то дркшнд

بفرمود ارژنگ تا درکشند

Ба банд ва барандаш бшҳр саранд

به بند و برندش به شهر سرند

Ббрдндши андари замони сарварон

ببردندش اندر زمان سروران

Кашиданд дар зери банди гарон

کشیدند در زیر بند گران

Вазин рӯ чаҳ баргашти ҳитоли шоҳ

وزین رو چه برگشت هیتال شاه

На сар дид пайдо на тан бо сипоҳ

نه سر دید پیدا نه تن با سپاه

Нишасту сари он сипаҳро бихонад

نشست و سر آن سپه را بخواند

Вазин дард аз дидагон хӯн Чехияанд

وزین درد از دیدگان خون چکاند

Ки чу нозам аз дасти ин деви зод

که چون سازم از دست این دیو زاد

Ки нафрини барӣни тухмаи золи бод

که نفرین بر این تخمه زال باد

Казин тухма ҳаркас камарбаст танг

کزین تخمه هرکس کمر بست تنگ

Раҳ аз прдлии брилони басти танг

ره از پردلی بر یلان بست تنگ

Казин тухмаи нафрини з гардон сазост

کزین تخمه نفرین ز گردان سزاست

Казин тухмаи мардӣ бад-инсон нахост

کزین تخمه مردی بدینسان نخواست

Ҳамаи лашкар ва кишварам кард паст

همه لشکر و کشورم کرد پست

Чу бар дастаи теғи кини баради даст

چو بر دسته تیغ کین برد دست

Ки ногоҳ мараҷонаи девсор

که ناگاه مرجانه دیوسار

Биёмад бнздики он номдор

بیامد به نزدیک آن نامدار

Чунин гуфт коишоаҳи бодору барад

چنین گفت کایشاه با دار و برد

Аз андӯҳи длрои мёўри бадарад

از اندوه دل را میاور به درد

Ки имшаби ман ӯро биорам ба банд

که امشب من او را بیارم به بند

Сипорам бадасти шаҳи арҷманд

سپارم به دست شه ارجمند

Взони пас изоин лашкари бишмор

وزآن پس از این لشکر بیشمار

Кашами кини деринае шаҳриёр

کشم کین دیرینه ای شهریار

Бадв гуфт агар ин биҷой оварӣ

بدو گفت اگر این به جای آوری

Сари зобулии зери пой оварӣ

سر زابلی زیر پای آوری

Турои он қадри бахшам аз симу ганҷ

ترا آنقدر بخشم از سیم و گنج

Ки оӣӣ аз он зар кашӣдан биринҷ

که آئی از آن زر کشیدن به رنج

Бурун омад он ҷодӯии деви хуй

برون آمد آن جادوی دیو خوی

Бидон лашкар аз кӣна биниҳод рӯй

بدان لشکر از کینه بنهاد روی

Барафрӯхт рухро бҷодўгрӣ

برافروخت رخ را به جادوگری

Бсди нозу ишваи бсди дилбарӣ

به صد ناز و عشوه به صد دلبری

Брх чун Франк шуд аз ҷодўӣӣ

به رخ چون فرانک شد از جادوئی

Чунон чунки набӯд майонишон дўӣӣ

چنان چونکه نبود میانشان دوئی

Чунонкӣ Франк нишинад биноз

چنانکه فرانک نشیند به ناز

Бар моҳрӯёни грднФроз

بر ماهرویان گردنفراز

Яке бораи гулгуни бзири андараш

یکی باره گلگون به زیر اندرش

Брхи бурқаъу тоҷи рузи барсараш

به رخ برقع و تاج زر بر سرش

Чунин то ба назд тилоия расед

چنین تا به نزد طلایه رسید

Самандаши яке шеҳа Эй баркашид

سمندش یکی شیهه‌ای برکشید

Далерон шуниданд овози асб

دلیران شنیدند آواز اسب

Бидиданд мардӣ чу озари гшсб

بدیدند مردی چو آذر گشسب

Ки омад ба пеши андари он тираи шаб

که آمد به پیش اندر آن تیره شب

Фурӯи баста чун маи зи гуфтори лаб

فرو بسته چون مه ز گفتار لب

Бигуфтанд к-эии марди озодаи хуй

بگفتند کای مرد آزاده خوی

Чаҳ мардӣ бигӯ ном бинмоӣ рӯй

چه مردی بگو نام بنمای روی

Чунин посух оварад мараҷонаи боз

چنین پاسخ آورد مرجانه باز

Ки эй номдорони гардани фароз

که ای نامداران گردن فراز

Мапурсед номами миёни ялон

مپرسید نامم میان یلان

Нишоне диҳедам сӯии паҳлавон

نشانی دهیدم سوی پهلوان

Ки номам ҷаҳонҷӯй дорад биёад

که نامم جهانجوی دارد به یاد

Маро май шиносади бослу нажод

مرا می‌شناسد به اصل و نژاد

Далерони ббрднд ӯ росўор

دلیران ببردند او را سوار

Бнздикии хаймаи шаҳриёр

به نزدیکی خیمه شهریار

Бадии пеши яли ъоси ханҷари гузор

بدی پیش یل عاس خنجر گذار

Казу духт шаҳ карда бади хостор

کزو دخت شه کرده بد خواستار

Далерӣ биёмад зи харгоҳи шод

دلیری بیامد ز خرگاه شاد

Бидон ял сухан кард аз моҳи ёд

بدان یل سخن کرد از ماه یاد

Ки гардии бад-ӣн гӯна омад зи роҳ

که گردی بدین گونه آمد ز راه

Ки донад марои паҳлавони сипоҳ

که داند مرا پهلوان سپاه

Бар паҳлавон ҷаҳонам бурид

بر پهلوان جهانم برید

Вазин лашкари имшаб ниҳонам бурид

وزین لشکر امشب نهانم برید

Бигуфто биёред ӯро барам

بگفتا بیارید او را برم

Бидон то яке рӯй ӯ бингарам

بدان تا یکی روی او بنگرم

Ббрднд ӯро бар номҷўӣ

ببردند او را بر نامجوی

Сипаҳбад бадв гуфт бинмоӣ рӯй

سپهبد بدو گفت بنمای روی

Барафканад мараҷона аз рухи ниқоб

برافکند مرجانه از رخ نقاب

Ҷаҳонҷу рухӣ дид чун офтоб

جهانجو رخی دید چون آفتاب

Франки маи глрхонро бидид

فرانک مه گلرخان را بدید

зи шодии яке ?вила Эй баркашид

ز شادی یکی ویله‌ای برکشید

Бадв гуфт имшаб чисон омадӣ

بدو گفت امشب چسان آمدی

Ки зии мо чунон меҳрбон омадӣ

که زی ما چنان مهربان آمدی

Бадв гуфт мараҷонаи дев сор

بدو گفت مرجانهٔ دیو سار

Ки будам зи давряти бас бе қарор

که بودم ز دوریت بس بی قرار

Марои риштаи меҳрат ӣнҷо кашид

مرا رشته مهرت اینجا کشید

Чунин меҳрат эдар маро оваред

چنین مهرت ایدر مرا آورید

Ки бе ту марои дигар ором нест

که بی تو مرا دیگر آرام نیست

Марои мурғи дили ҷуз ба ту ром нест

مرا مرغ دل جز به تو رام نیست

Сипаҳбад бишуд шод бо вай нишаст

سپهبد بشد شاد با وی نشست

Гирифтаи сари дасти ҷодӯи бадаст

گرفته سر دست جادو به دست

Бидонаст ъоси яли андари замон

بدانست عاس یل اندر زمان

Ки ҳаст ӯ Франки маи глрхон

که هست او فرانک مه گلرخان

Бад-ӣн гӯна омад сркомёб

بدین گونه آمد سر کامیاب

Нишастанд бо ҳам мау офтоб

نشستند با هم مه و آفتاب

Бмн гуфт бахшидаи ин духти шоҳ

به من گفت بخشیده این دخت شاه

Кунун шуд маи паҳлавони сипоҳ

کنون شد مه پهلوان سپاه

Чаҳ ӯ роҷҳонҷўӣ шуд хостор

چه او را جهانجوی شد خواستار

Бмн гӯ биорад варои шаҳриёр

به من گو بیارد ورا شهریار

Рӯм ин бигӯям ба Аржанги шоҳ

روم این بگویم به ارژنگ شاه

Бидон то бидонади шаҳи никхўоаҳ

بدان تا بداند شه نیکخواه

Бурун омад аз харгаҳи шаҳриёр

برون آمد از خرگه شهریار

Дили оканда аз кини он номдор

دل آکنده از کین آن نامدار

Ҷаҳонҷӯй гуфто бидон моҳрӯӣ

جهانجوی گفتا بدان ماهروی

Ки пӯшида аз шарм ӯ моҳ рӯй

که پوشیده از شرم او ماه روی

Марои имшаб аз хоки бардоштӣ

مرا امشب از خاک برداشتی

Ки зии ман чунин рӯй бгзоштӣ

که زی من چنین روی بگذاشتی

Марои базми равшани з рӯй ту шуд

مرا بزم روشن ز روی تو شد

Муаттари димоғами зи буи ту шуд

معطر دماغم ز بوی تو شد

Як имшаб ба ҳам шодмон ме хӯрем

یک امشب به هم شادمان مِیْ خوریم

Ғами рӯзи фардо кунун кӣ хӯрем

غم روز فردا کنون کی خوریم

Чунин гуфт мараҷонаи нобакор

چنین گفت مرجانه نابکار

Ки эй номвари гирди прҳизкор

که ای نامور گرد پرهیزکار

Нигарадам ҷудои зин сипас аз ту ман

نگردم جدا زین سپس از تو من

Бензад ҷаҳонҷӯй хоҳам бадан

به نزد جهانجوی خواهم بُدن

Бигуфт ину ҷомии пар аз бода кард

بگفت این و جامی پر از باده کرد

Нигаҳи сӯии он шер озода кард

نگه سوی آن شیر آزاده کرد

Ки аз дастами ин ҷомро нӯш кун

که از دستم این جام را نوش کن

Ғами рӯзгорон фаромӯш кун

غم روزگاران فراموش کن

Сҳпд гирифт он май лаъли ранг

سهپد گرفت آن می لعل رنگ

Каз он мигрФтии бкони лаъли ранг

کز آن میگرفتی به کان لعل رنگ

Варои номи мараҷона соҳир аст

ورا نام مرجانه ساحر است

Ки дар саҳар ва дар ҷодўӣӣ моҳир аст

که در سحر و در جادوئی ماهر است

Ба марги ваии ин ҷом ме мехӯрем

به مرگ وی این جام می میخوریم

Ғами рӯзи дерина кӣ мехӯрем

غم روز دیرینه کی میخوریم

Гар уфтад бадасти ман он дев зуаш

گر افتد به دست من آن دیو زوش

Сарашро ба теғи афканами ман зи дӯш

سرش را به تیغ افکنم من ز دوش

Броҳихт хоҳам зи пайкараши чарм

برآهیخت خواهم ز پیکرش چرم

Бипардохт хоҳам зи дили кӣнаи гарм

بپرداخت خواهم ز دل کینه گرم

Бигуфт ин он ҷомро кард нӯш

بگفت این آن جام را کرد نوش

зи кини хӯн мараҷона омад Биҷӯш

ز کین خون مرجانه آمد به جوش

зи мараҷонаи гуфто чаро ғам буд

ز مرجانه گفتا چرا غم بود

Ки пеши ман аўози хуй кам буд

که پیش من او از خوی کم بود