Сипаҳбад чу он дид омад бахшам
سپهبد چو آن دید آمد به خشم
Бирав бар бигардонад аз кӣнаи чашм
برو بر بگرداند از کینه چشم
Бузади даст ва ғуред чун пели маст
بزد دست و غرید چون پیل مست
Ғулу банду занҷир дар ҳам шикаст
غل و بند و زنجیر در هم شکست
Сари марди дижхим аз тани бикунад
سر مرد دژخیم از تن بکند
Бидон номвар боргоҳаш фиканд
بدان نامور بارگاهش فکند
Бузади дасту бардошти курсии оҷ
بزد دست و برداشت کرسی عاج
Бишуд тозён тобри тахти соҷ
بشد تازیان تا بر تخت ساج
Чу ҳитол дид аз бртхти он
چو هیتال دید از برِ تخت آن
Тани афканд аз тахти андари замон
تن افکند از تخت اندر زمان
Бузади наъраи кўро ба банд оваред
بزد نعره کاو را به بند آورید
Сарашро бахам каманд оваред
سرش را به خم کمند آورید
Далерон гирифтанд андари миён
دلیران گرفتند اندر میان
Баромад хурӯшидани прдлон
برآمد خروشیدن پردلان
Сипаҳбад бидон курсии зарнигор
سپهبد بدان کرسی زرنگار
Басиро ба хоки андари афканди хор
بسی را به خاک اندر افکند خوار
Чу курсии заррини баҳами дршкст
چو کرسی زرین به هم درشکست
Яке теғаш омад бногаҳи бадаст
یکی تیغش آمد به ناگه بدست
зи гардони шамшерзанро бидор
ز گردان شمشیرزن را بدار
Чиҳил номвари кишти он номдор
چهل نامور کشت آن نامدار
Дар боргаҳро гирифтанд сахт
در بارگه را گرفتند سخت
Банд роҳ коед буруни некбахт
نبد راه کآید برون نیکبخت
Басари буриши он хайма андохтанд
به سر برْش آن خیمه انداختند
Дигар бораи кораш таба сохтанд
دگر باره کارش تبه ساختند
Саворон фурӯ рехтанд аз ду рӯй
سواران فرو ریختند از دو روی
Бибастанд дасти яли ҷангҷӯӣ
ببستند دست یل جنگجوی
Ниҳоданд занҷири банди гарон
نهادند زنجیر بند گران
Бгрдни бкрдндши оҳангарон
به گردن بکردندش آهنگران
Бузади наъраи ҳитол к-эй шавам рӯй
بزد نعره هیتال کای شوم روی
Равон кардӣ аз хӯни бад-ӣни боми ҷӯй
روان کردی از خون بدین بام جوی
Бифармуд то бркшндш бидор
بفرمود تا برکشندش به دار
Далерони гардони хнҷргзор
دلیران گردان خنجرگزار
Ббрднди гардони гарданкашон
ببردند گردان گردنکشان
зи пеши шаҳаши бастау тани кашон
ز پیش شهش بسته و تنکشان
Бджхими хӯн рез фармуд шоҳ
به دژخیم خونریز فرمود شاه
Бабр баркаш ӯро бидор сиёҳ
ببر برکش او را به دار سیاه
Расонданди ялро ба наздики дор
رساندند یل را به نزدیک دار
Нигаҳ кард бурдор яли шаҳриёр
نگه کرد بردار یل شهریار
Ба яздон биноледу бад дар шигифт
به یزدان بنالید و بُد در شگفت
Дил аз ҷон ва аз зиндагонӣ гирифт
دل از جان و از زندگانی گرفت
Баборед аз дидаи хуноби гарм
ببارید از دیده خوناب گرم
Ҳаме гуфт гирён ба овои нарм
همی گفت گریان به آوای نرم
Ки аз марг чун нест касро гузар
که از مرگ چون نیست کس را گذر
Паии марги мони баст бояд камар
پی مرگمان بست باید کمر
Чу гетӣ набошад бкси пойдор
چو گیتی نباشد به کس پایدار
Ҳамон ба ки мейрем дар пои дор
همان به که میریم در پای دار
Вале бо ман эй бахти бади сохтӣ
ولی با من ای بخت، بد ساختی
Бком наҳангам дарандохтӣ
به کام نهنگم درانداختی
Ҳаме орзӯ будам аз рӯзгор
همی آرزو بودم از روزگار
Каз эдар бойирони хиромами савор
کز ایدر به ایران خرامم سوار
Яке ҳалқа дар гӯш шерон кунам
یکی حلقه در گوشِ شیران کنم
Ҳунар бо далерон Эрон кунам
هنر با دلیران ایران کنم
Ҷаҳони дида дастон бибинад ҳунар
جهاندیده دستان ببیند هنر
Азин бе ҳунари номвар бе падар
ازین بیهنر نامور بیپدر
Ҳамаи расми Бурзуӣ ( ҷо ) оварам
همه رسم برزوی (جا) آورم
Ҳунари ҳадяи пеш ниё оварам
هنر هدیه پیش نیا آورم
Ки бо рустам зол шуд дар набард
که با رستم زال شد در نبرد
Бдшт Самангон баровард кард
بهدشت سمنگان برآورد گرد
Валикин наомад зи бахти ин мурод
ولیکن نیامد ز بخت این مراد
Ки бадбахти мардум бгитӣ мабод
که بدبخت مردم به گیتی مباد
Марои боту ин бахти бад ҷанг нест
مرا با تو ای بخت بد، جنگ نیست
Ки бо бахти бади ҷангро чанг нест
که با بخت بد جنگ را چنگ نیست
Ки бисёр мардум чу ман синаи чок
که بسیار مردم چو من سینهچاک
Бамурду бабради орзӯи зери хок
بمرد و ببرد آرزو زیر خاک
Вази он пас чунин гуфт зини анҷуман
وز آن پس چنین گفت زین انجمن
Касе гуяд ин бо гӯи пели тан
کسی گوید این با گو پیل تن
Ки аз носазои гуфтани соми зор
که از ناسزا گفتن سام زار
Ба Ҳиндӯстон гаштаам шаҳриёр
به هندوستان گشتهام شهریار
Вагарна чикораш ба Ҳиндӯстон
وگرنه چکارش به هندوستان
Бад-ӣни марзи пари макри ҷодўстон
بدین مرز پر مکر جادوستان
Беовбихоҳ аз бидон хӯни ман
بیا و بخواه از بدان خون من
Аё номвари рустами пели тан
ایا نامور رستم پیل تن
Бад-ӣни бад ки аз раҳи яке тираи гирд
بدین بُد که از ره یکی تیره گرد
Баромад ки рухсори ма тира кард
برآمد که رخسارِ مه تیره کرد
Савории бикрдори ғуррандаи бабр
سواری به کردار غرنده ببر
Бурун омад аз гирд чун тираи абр
برون آمد از گرد چون تیره ابر
Яке асби гулгун чу абри он уқоб
یکی اسب گلگون چو ابر آن عقاب
Бзири андари он баста бар рухи ниқоб
بزیر اندر آن بسته بر رخ نقاب
зи сари тобаи пои яли сияҳи пӯш буд
ز سر تابه پا یل سیهپوش بود
Чу абраши бкФи теғ дар ҷӯш буд
چو ابرش به کف تیغ در جوش بود
Чу омад баровард теғи ситез
چو آمد برآورد تیغ ستیز
Бар ъос шуд дар замони тунду тез
برِ عاس شد در زمان تند و تیز
Чунон задаш теғӣ чу омад зи бод
چنان زدْش تیغی چو آمد ز باد
Ки сар аз таниши зери пои аўФтод
که سر از تنش زیر پا اوفتاد
Савори се чор аз далерон бикушт
سواری سه چار از دلیران بکشت
Сарбораи гирд ( а ) над ва бинмуд пушт
سرِ باره گرد(ا)ند و بنمود پشت
Ки лашкари фузун буд ва ӯ як савор
که لشکر فزون بود و او یک سوار
Набад ҷои овезашу корзор
نبد جای آویزش و کارزار
Чунон чунки омад бузад рафт шод
چنان چونکه آمد بزد رفت شاد
Азон лашкари кшн монанди бод
ازان لشکر گشن مانند باد
Надонист каси кони савор аз куҷост
ندانست کس کآن سوار از کجاست
Ки аз чап даромад бурун шуд зи рост
که از چپ درآمد برون شد ز راست
Чу ҳитол аз ин кор огаҳ набӯд
چو هیتال از این کار آگه نبود
Ҷаҳон шуд дигар пеши чашмаш чаҳ дӯд
جهان شد دگر پیش چشمش چو دود
Ҳамеи хости коид бар шаҳриёр
همی خواست کآید بر شهریار
зи кини мардро худ бидорад бидор
ز کین مرد را خود بدارد به دار
Баромади зи ҷои поки дастури шоҳ
برآمد ز جا پاک دستورِ شاه
Замин бӯса зад дар замони пеши шоҳ
زمین بوسه زد در زمان پیش شاه
Бадв гуфт эй номвари шаҳриёр
بدو گفت ای نامور شهریار
Макун мардро гуфтам аз кин бидор
مکن مرد را گفتم از کین به دار
Кунун номаи ту ба Эрон шуда
کنون نامهٔ تو به ایران شده
Бар номвари шоҳи шерон шуда
بر نامور شاه شیران شده
Дамодам расад рустами рзмхўоаҳ
دمادم رسد رستم رزمخواه
Брондиш аз худ макун тираи моҳ
براندیش از خود مکن تیره ماه
Кунунаш бифармоӣ банди гарон
کنونش بفرمای بند گران
Чу бози оӣӣ аз разм бо сарварон
چو باز آئی از رزم با سروران
Ба банди андараши каш ба Эрон фирист
به بند اندرش کش به ایران فرست
Ба наздики шоҳ далерон фирист
به نزدیک شاه دلیران فرست
Супориши блҳросби бастаи ду даст
سپارش به لهراسب بسته دو دست
Бигӯ ин бидон шоҳи яздони параст
بگو این بدان شاه یزدانپرست
Ки молӣ ки меҳроҷ оварда тов
که مالی که مهراج آورده تاو
Бзҳоки шоҳ аз паии боҷи мор
به ضحاک شاه از پی باج و ساو
Ман он мол акнӯн бшаҳ медаҳум
من آن مال اکنون به شه میدهم
Биҷои яке понздаҳ медаҳум
به جای یکی پانزده میدهم
Шаҳ ӯро фиристад ба наздики зол
شه او را فرستد به نزدیک زال
Вазин кин набошӣ ту худ бдскол
وزین کین نباشی تو خود بدسگال
Ки бор самт нест аз кӣнаи тов
که با رسمت نیست از کینه تاو
Ки рустам уқобаст ва ту чун Чехияов
که رستم عقابست و تو چون چکاو
Бифармуд коед буриши божгир
بفرمود کاید برش باژگیر
Чу бишунид ҳитоли гуфтори пер
چو بشنید هیتال گفتار پیر
Чу омад буриши божгири он замон
چو آمد برش باژگیر آن زمان
Бадв гуфт ҳитоли тираи равон
بدو گفت هیتال تیرهروان
Бабри зобулиро бнорини ҳисор
ببر زابلی را به نارین حصار
Сутуни зи оҳановар ба қалъаи чаҳор
ستون ز آهن آور به قلعه چهار
Бпоиши яке банди оҳан ба банд
بپایش یکی بند آهن به بند
Бизан бар замини он сутуни баланд
بزن بر زمین آن ستون بلند
Ба бандаши варо дар миёни сутун
ببندش ورا در میان ستون
Чу шарзаи ҳиўн ва чу лухтии ҳиўн
چو شرزه هیون و چو لختی هیون
Шабу рӯзи азин ял хабардор бош
شب و روز ازین یل خبردار باش
Махӯр бода аз хоб бедор бош
مخور باده از خواب بیدار باش
зи бегонаи мардуми миёни ҳисор
ز بیگانه مردم میان حصار
Набояд ки бигзорӣ эй номдор
نباید که بگذاری ای نامدار
Бирафт он замони божгиру бабрад
برفت آن زمان باژگیر و ببرد
Яли нюро аз бар шоҳи гирд
یل نیو را از بر شاه گرد
Сутун зоҳн оварад дардами чаҳор
ستون زآهن آورد در دم چهار
Абои тавқу занҷиру ғули устувор
ابا طوق و زنجیر و غل استوار
Бен он сутунҳо бузад бар замин
بُنِ آن ستونها بزد بر زمین
Сутунаш магӯ чори дори казин
ستونش مگو چار دارِ گزین
Бгрднш биниҳод тавқи гарон
بگردنش بنهاد طوق گران
Ба басташи бмсмори оҳангарон
ببستش به مسمار آهنگران
Дар қалъа барбасту ҳушёр буд
در قلعه بربست و هشیار بود
Шабу рӯз зон яли хабардор буд
شب و روز زان یل خبردار بود
Чунинаст ойини чархи баланд
چنین است آئین چرخ بلند
Гуҳат шод дорад гуҳати мустаманд
گهت شاد دارد گهت مستمند
Нигорандаи нақши банди сухан
نگارندهٔ نقشبند سخن
Рақами ин чунин зад зи машки хутан
رقم این چنین زد ز مشک ختن
Ки ҳитоли шоҳи он шаҳи бдскол
که هیتال شاه آن شه بدسگال
Яке нома бинвишт наздики зол
یکی نامه بنوشت نزدیک زال
Ки бар рои дастони равшани равон
که بر رای دستان روشنروان
Намонад мари ин ошкорои ниҳон
نماند مر این آشکارا نهان
Ки фарзанди Бурзуии яли шаҳриёр
که فرزند برزوی یل، شهریار
Баровард аз ин лшкрмои дамор
برآورد از این لشکر ما دمار
Камарро биорӣ Аржанги баст
کمر را به یاری ارژنگ بست
Чу дарбора зини гуҳи кини гузашт
چو در بارهٔ زین، گَهِ کین گذشت
Басии мард аз далерони ман
بسی مرد کشت از دلیران من
Мрони даҳ саворони шерони ман
مرآن ده سواران شیران من
Бад-ӣни кини се фарзанди ман кушта аст
بدین کین سه فرزند من کشته است
Марои бахти якбора ?гий гашта аст
مرا بخت یکبارگی گشته است
Кунунаш ба банд гарон карда ам
کنونش به بند گران کردهام
Барои ту ӯро нёрздаҳ ам
برای تو او را نیارزدهام
Аз онгаҳ ки рустами гӯи номдор
از آنگه که رستم گو نامدار
Ки бартар аз ӯ нест дар корзор
که برتر از او نیست در کارزار
Ба Ҳиндӯстони гашти шаҳи ёр ро
به هندوستان گشت شه، یار را
Камари баст аз кин чу пайкор ро
کمر بست از کین چو پیکار را
Баҳри соли баҳр ту медод боҷ
به هر سال بهر تو میداد باج
Чу аз ёдау тавқ ва бо тахти оҷ
چو از یاره و طوق و با تخت عاج
Чунон чунки рои ниёкони ман
چنان چونکه رای نیاکان من
Ман он боҷро барниҳодам бетон
من آن باج را برنهادم به تن
Кзони номдорони яке номдор
کزآن نامداران یکی نامدار
Бҳндш равон кун абои сад ҳазор
به هندش روان کن ابا صد هزار
Бадв то ба неру фиристам ?бирт
بدو تا به نیرو فرستم برت
Вазин тези миннати нуҳум бар сарат
وزین نیز منّت نهم بر سرت
Ману шоҳи Аржангу Ҳиндӯстон
من و شاه ارژنگ و هندوستان
Ба байнам ки то чист рои ҷаҳон
ببینم که تا چیست رای جهان
Боржнг агар ҳинд гирад қарор
به ارژنگ اگر هند گیرد قرار
Ситони боҷ аз овоӣ ( гӯ ) номдор
ستان باج از او ای (گو) نامدار
Бмн гар бигирад қарори ин замин
به من گر بگیرد قرار این زمین
Даҳуми боҷ ҳаргиз набошам ба кин
دهم باج هرگز نباشم به کین
Ҳам акнӯн абои лашкару кӯсу пел
هم اکنون ابا لشکر و کوس و پیل
Сӯии шоҳи Аржанг чун равад нил
سوی شاه ارژنگ چون رود نیل
Ниҳод аз бар нома чун меҳри шоҳ
نهاد از بر نامه چون مُهر، شاه
Нўндии сӯии систони гирди роҳ
نوندی سوی سیستان کرد راه
Фиристода чун пеш дастон расед
فرستاده چون پیش دستان رسید
Замин бӯса зад офарин густаред
زمین بوسه زد آفرین گسترید
Бадастони изоин достон кард ёд
به دستان از این داستان کرد یاد
Чу бишунид дастони дилаши гашти шод
چو بشنید دستان دلش گشت شاد
Чу он номаро хонд дастони пер
چو آن نامه را خواند دستان پیر
Пар аз хандаи лаб тоза шуд ҷони пер
پر از خنده لب تازه شد جان پیر
Бхлўт шуд ва ин ба рустам бигуфт
به خلوت شد و این به رستم بگفت
Таҳамтан чу бишунид монадаш шигифт
تهمتن چو بشنید ماندش شگفت
Чунинӣ гуфт мари золро к-эии далер
چنین گفت مر زال را کای دلیر
Мзоиди биҷуз бача нараҳ шер
مزاید به جز شیر از نرّهشیر
Ниёи гирди Суҳробу Бурзуи падар
نیا گرد سهراب و برزو پدر
Чаро беҳунар монад он бдгҳр
چرا بیهنر ماند آن بدگهر؟
Бишуд рустами он дам бар номи ӯй
بشد رستم آن دم بر نام اوی
зи пӯраш хабар дод ва аз коми ӯй
ز پورش خبر داد و از کام اوی
Бишуд шоди модар чу онро шунид
بشد شاد مادر چو آن را شنید
зи шодии ҳамеи хост ҷома дарид
ز شادی همی خواست جامه درید