Ба пеши андаруни перу ял дар қафо

به پیش اندرون پیر و یل در قفا

Ҳаме рафт монанди боди сабо

همی رفت مانند باد صبا

Чаҳ лухтии бад-ӣн кӯҳ биниҳод гом

چه لختی بدین کوه بنهاد گام

Муаттар шуд ӯро зи анбари машом

معطر شد او را ز عنبر مشام

Ба пер онзмон гуфт гирди далер

به پیر آنزمان گفت گرد دلیر

Ки бахтати ҷавони боди рои ту пер

که بختت جوان باد رای تو پیر

Ки ин ки магари кӯҳи анбар буд

که این که مگر کوه عنبر بود

Кзинсони машомами муаттар буд

کزینسان مشامم معطر بود

Сароянда шуд пер гуфт эй ҷавон

سراینده شد پیر گفت ای جوان

Мароин кӯҳро кӯҳ анбар бихон

مراین کوه را کوه عنبر بخوان

Ду гови андарин кӯҳ дорад нишаст

دو گاو اندرین کوه دارد نشست

Нару модаи ҳаряк чу як пели маст

نر و ماده هریک چو یک پیل مست

Аз он ҳар давон анбар ояд падед

از آن هر دوان عنبر آید پدید

БФрмони яздони ноҳид ва шед

بفرمان یزدان ناهید و شید

Касоне ки анбар талаб мекунанд

کسانی که عنبر طلب میکنند

Бад-ӣни кӯҳи поя ба шаб мекунанд

بدین کوه پایه به شب میکنند

Кигар одамиро бибинанди рӯз

که گر آدمی را ببینند روز

Бадаранд аз ҳам бикрдори юз

بدرند از هم بکردار یوز

Махон гови к-эйашони ду шер наринд

مخوان گاو کایشان دو شیر نرند

зи пелони ҷангӣ ба кин бартаранд

ز پیلان جنگی به کین برترند

Бишуд шоди изоин гуфтугӯи шаҳриёр

بشد شاد ازاین گفتگو شهریار

Ҳаме рафт бо пери сӯии ҳисор

همی رفت با پیر سوی حصار

Ки дар хони он пер меҳмон шавад

که در خان آن پیر مهمان شود

Дарон дар дамии шодмони бғнўд

درآن در دمی شادمان بغنود

Надонист каш чаҳ барра канда анд

ندانست کش چه بره کنده اند

Бачаи андараши ногуҳ афканда анд

بچه اندرش ناگه افکنده اند

Ба дарбанди диз чун шуд он номвар

به دربند دز چون شد آن نامور

Мрон пер шуд нопадид аз назар

مرآن پیر شد ناپدید از نظر

Дар он диз бигардед шери яла

در آن دز بگردید شیر یله

Надид андари он дар нишони гила

ندید اندر آن در نشان گله

Аз он дар ҳамеи хост берун шавад

از آن در همی خواست بیرون شود

Аз он кӯҳи сари сӯй ҳомӯн шавад

از آن کوه سر سوی هامون شود

Дар диз шуд аз чашм ӯ нопадид

در دز شد از چشم او ناپدید

Спҳдоди оҳ аз ҷигар баркашид

سپهداد آه از جگر برکشید

Баҳри хуонае комдии номвар

بهر خوانه ای کامدی نامور

Биҷузи сим ва гавҳар надидӣ дигар

بجز سیم و گوهر ندیدی دگر

Дар қалъаро дид бигушодаи боз

در قلعه را دید بگشاده باز

Шуд он номвари гирди грднФроз

شد آن نامور گرد گردنفراز

Бидон то бҳомўн равад номвар

بدان تا بهامون رود نامور

Дигар бораи гуми гашт аз қалъа дар

دگر باره گم گشت از قلعه در

Сипаҳдор аз он кор бигирист зор

سپهدار از آن کار بگریست زار

Чаҳ дид онкии баргашти азуи рӯзгор

چه دید آنکه برگشت ازو روزگار

Яке лавҳи заррин дар он қалъа ёфт

یکی لوح زرین در آن قلعه یافت

Ки аз равшании ҳамчу ма ме битофт

که از روشنی همچو مه می بتافت

Навишта бидон лавҳи к-эии номи дор

نوشته بدان لوح کای نام دار

Чунинаст ойини расми гузор

چنین است آئین رسم گذار

Ки гоҳати нишонд бар афрози гоҳ

که گاهت نشاند بر افراز گاه

Ки аз гоҳи андоздти зери чоҳ

که از گاه اندازدت زیر چاه

Фитодӣ бдштӣ ки манзалат нест

فتادی بدشتی که منزلت نیست

Бимонадӣ ба баҳрӣ ки соҳилат чист

بماندی به بحری که ساحلت چیست

Маҳоласт азин ҷой рафтани бурун

محالست ازین جای رفتن برون

Ки ин ҷо тилисмасту гирдоби хӯн

که این جا طلسمست و گرداب خون

Мари ин қалъаро номи анбар шуда

مر این قلعه را نام عنبر شده

Басии тани дарин қалъа бесар шуда

بسی تن درین قلعه بی سر شده

Мари ин қалъаро сохт ҳангоми хеш

مر این قلعه را ساخت هنگام خویش

Ҷаҳонҷӯии ҷамшеди фархундаи кеш

جهانجوی جمشید فرخنده کیش

Ҳамаи ганҷи Эрон дар ин қалъа кард

همه گنج ایران در این قلعه کرد

зи бими газанди он шаҳи роди мард

ز بیم گزند آن شه راد مرد

Бидон то азин қалъаи ин зар баранд

بدان تا ازین قلعه این زر برند

Тилисмӣ чунин кард ӣнҷои баланд

طلسمی چنین کرد اینجا بلند

Чунин кард ҷодўӣии мрзкор

چنین کرد جادوئی مرزکار

Ки як мард гардад раҳои зини ҳисор

که یک مرد گردد رها زین حصار

Ки бошад ҷаҳонҷӯй аз пушти зол

که باشد جهانجوی از پشت زال

Сарафрози гарданкаш бе ҳам?ил

سرافراز گردنکش بی همال

Бҳнгоми лҳросби ин бишиканад

بهنگام لهراسب این بشکند

Мари ин қалъау бора вайрон кунад

مر این قلعه و باره ویران کند

Зару гавҳарашро ба Эрон кашад

زر و گوهرش را به ایران کشد

Ҳамаи пеши шоҳ далерон кашид

همه پیش شاه دلیران کشید

Вале барад хоҳад басии дарду ранҷ

ولی برد خواهد بسی درد و رنج

Бидон то бадасти оради ин моли ганҷ

بدان تا بدست آرد این مال گنج

Ки ногуҳи яке бонги брхўости сахт

که ناگه یکی بانگ برخواست سخت

Бидон сон ки ларзид ял чун дарахт

بدان سان که لرزید یل چون درخت

Бногаҳи яке зангӣ омад буриш

بناگه یکی زنگی آمد برش

Ки то абр гуфтӣ расидаи сараш

که تا ابر گفتی رسیده سرش

Бадв гуфт к-эии бдтни хираи сар

بدو گفت کای بدتن خیره سر

зи баҳр чаҳ кардӣ ба ӣнҷои гузар

ز بهر چه کردی به اینجا گذر

Ҳамоно ки аз ҷонати сиромдӣ

همانا که از جانت سیرآمدی

Ки зини ҳсни анбар далер омадӣ

که زین حصن عنبر دلیر آمدی

Чаҳ нари аждаҳо ва чаҳ шери шикор

چه نر اژدها و چه شیر شکار

Накарда бад-ӣни ҳсни анбари гузор

نکرده بدین حصن عنبر گذار

Бигуфт ин ва ханҷар кашид аз ниёам

بگفت این و خنجر کشید از نیام

Сӯй шаҳриёр омад он тираи фом

سوی شهریار آمد آن تیره فام

Кашид аз миёни паҳлавони сипоҳ

کشید از میان پهلوان سپاه

Яке теғ зад бар миёни сиёҳ

یکی تیغ زد بر میان سیاه

з бар нима зангӣ омад бзир

ز بر نیمه زنگی آمد بزیر

Бики теғи он паҳлавони далер

بیک تیغ آن پهلوان دلیر

Тани қӣр фомаш даромад ба хок

تن قیر فامش درآمد به خاک

Шуд он зангии деви чеҳраи ҳалок

شد آن زنگی دیو چهره هلاک

Бногаҳи яке бод чун змҳрир

بناگه یکی باد چون زمهریر

Бар омад ки шуд рӯй гетӣ чу қӣр

بر آمد که شد روی گیتی چو قیر

Сипаҳдор брхўд билразед сахт

سپهدار برخود بلرزید سخت

Бидон сон ки ларзид ял аз дарахт

بدان سان که لرزید یل از درخت

Се рӯзи андарин қалъа беобу нон

سه روز اندرین قلعه بی آب و نان

Ҳаме буд ва мерехт аз дидаи хӯн

همی بود و میریخت از دیده خون

Бурузи чаҳоруми яке гандаи пер

بروز چهارم یکی گنده پیر

Биёмад буриш рӯй монанди қӣр

بیامد برش روی مانند قیر

Ба гардани броФкндаҳи қурсии зи зар

به گردن برافکنده قرصی ز زر

Бидон сон ки дар шаб бимонад қамар

بدان سان که در شب بماند قمر

з рӯй шаб аз ранг ӯ ранг рафт

ز روی شب از رنگ او رنگ رفت

Аз ӯ буии бад то бФрснг рафт

از او بوی بد تا بفرسنگ رفت

Бар шаҳриёр омад он девсор

بر شهریار آمد آن دیوسار

Чунин гуфт к-эии номвари шаҳриёр

چنین گفت کای نامور شهریار

Бдоми балояти ман афканда ам

بدام بلایت من افکنده ام

Мари ин чаҳ зи баҳри ту ман канда ам

مر این چه ز بهر تو من کنده ام

Мари он гӯри комади ?бирт дар шикор

مر آن گور کامد برت در شکار

зи сар то ба дами пайкараш дар нигор

ز سر تا به دم پیکرش در نگار

Бидон эй ҷаҳонҷу ки ман бӯда ам

بدان ای جهانجو که من بوده ام

Ки аз ҷустуҷӯят нёсуда ам

که از جستجویت نیاسوده ام

Марои номи мараҷона соҳир аст

مرا نام مرجانه ساحر است

Каз аФсони ман сорӣ моҳир аст

کز افسان من ساری ماهر است

Марои ҷуфт буд онкии киштӣ ба теғ

مرا جفت بود آنکه کشتی به تیغ

Наёбӣ зи чанги ман акнӯн гриғ

نیابی ز چنگ من اکنون گریغ

Кунун боман имрӯзи дилшоди шӯ

کنون بامن امروز دلشاد شو

Биёи ҷуфт ман бош домоди шӯ

بیا جفت من باش داماد شو

Рҳоӣӣ агар боядат зини ҳисор

رهائی اگر بایدت زین حصار

Бидиҳ коми ман эй яли номдор

بده کام من ای یل نامدار

Бигуфт ин ва бигирифт дасташи бадаст

بگفت این و بگرفت دستش بدست

Ббрдш аз онҷо ба ҷой нишаст

ببردش از آنجا به جای نشست

Нахустин хӯриши баради ҷодӯи буриш

نخستین خورش برد جادو برش

Чаҳ бад гурусна хӯрд яли он хӯриш

چه بد گرسنه خورد یل آن خورش

Пас онгаҳ биёмад бар шаҳриёр

پس آنگه بیامد بر شهریار

Бигуфто ки коми диламро барор

بگفتا که کام دلم را برآر

Биё ва бикун даст бар гарданам

بیا و بکن دست بر گردنم

Бичин хӯшаи ком аз хирманам

بچین خوشه کام از خرمنم