Сипаҳбад бипечед бар хештан

سپهبد بپیچید بر خویشتن

Серум гуфт каз худ бабрии зи тан

سرم گفت کز خود ببری ز تن

Ки ҳосил нагардад зи ман коми ту

که حاصل نگردد ز من کام تو

Наёяд сари ман бад-ӣни доми ту

نیاید سر من بدین دام تو

Ту дӯдӣ ва ман оташи саркашам

تو دودی و من آتش سرکشم

Ту шомӣ ва ман субҳи хнҷркшм

تو شامی و من صبح خنجرکشم

Туро кӣ шиносам биҷои арӯс

ترا کی شناسم بجای عروس

Куҷои ҷуфт бо зоғ гардад хурӯс

کجا جفت با زاغ گردد خروس

Гузидани з ту даврем давр нест

گزیدن ز تو دوریم دور نیست

Ту қӣрӣу ҷуфти ту кофур нест

تو قیری و جفت تو کافور نیست

Марои сари зи тани даври беҳтар буд

مرا سر ز تن دور بهتر بود

Ки мисли ту зиштами баробар буд

که مثل تو زشتم برابر بود

Чу мараҷона бишунид азуи ин сухан

چو مرجانه بشنید ازو این سخن

Хурӯшед чун шери нари аҳриман

خروشید چون شیر نر اهرمن

Ки эй номвари кошноаҳи омадам

که ای نامور کاشناه آمدم

Валикини туро никхўоаҳи омадам

ولیکن تو را نیکخواه آمدم

Чаро нест дар рӯзи рухшандаи моҳ

چرا نیست در روز رخشنده ماه

Шаб тира бошад фурӯзандаи моҳ

شب تیره باشد فروزنده ماه

Самани оризони рух чу зинат диҳанд

سمن عارضان رخ چو زینت دهند

Ба гули барг бар хол анбар ниҳанд

به گل برگ بر خال عنبر نهند

Ббоғ арча гулҳои алвон буд

بباغ ارچه گلهای الوان بود

Бунафшаи ҳам аз хайли эшон буд

بنفشه هم از خیل ایشان بود

Биё аз ман имрӯз бурдор ком

بیا از من امروز بردار کام

Мазан бирзои ман имрӯзи гом

مزن بیرضای من امروز گام

Вагарнаи зи ман ранҷи бинии басӣ

وگرنه ز من رنج بینی بسی

Наёбӣ дигар коми худ аз касе

نیابی دگر کام خود از کسی

Ҷаҳонҷуи зи аФсони чунон буд маст

جهانجو ز افسان چنان بود مست

Ки норсти ёзди сӯии теғи даст

که نارست یازد سوی تیغ دست

Бидон дизи ҳаме буд ва хӯн мегирист

بدان دز همی بود و خون میگریست

Чгўим ки аз дард чун мегирист

چگویم که از درد چون میگریست