Бигардед бахт аз шаҳи комкор

بگردید بخت از شه کامکار

Бифармуд то баркашиданд дор

بفرمود تا برکشیدند دار

Кашиданд дори он замони иўзбон

کشیدند دار آن زمان یوزبان

Ҷаҳонро басӣ ҳаст зин дар ниҳон

جهان را بسی هست زین در نهان

Далерони бкрднди борони тир

دلیران بکردند باران تیر

Назора бар ӯ буд бурноу пер

نظاره بر او بود برنا و پیر

Фалакро ҳамеша чунинаст кор

فلک را همیشه چنین است کار

براردи вази он пас براردи дамор

برآرد وز آن پس برآرد دمار

Манеҳ дил бар ин гўжи пушт эй писар

منه دل بر این گوژ پشت ای پسر

Ки бисёр чун ту бикушт эй писар

که بسیار چون تو بکشت ای پسر

Вази он пас бифармуд Аржанг ро

وز آن پس بفرمود ارژنگ را

Ки равшан кун аз хеши авранг ро

که روشن کن از خویش اورنگ را

Ки зебади туро тоҷи меҳроҷи шоҳ

که زیبد تو را تاج مهراج شاه

Ниҳоди он замон бар сари он тоҷгоҳ

نهاد آن زمان بر سر آن تاجگاه

Нишаст аз бар тахт ва шодӣ гузид

نشست از بر تخت و شادی گزید

Ҳамаи ҳинд дар зер банд оваред

همه هند در زیر بند آورید

Чу шоҳи срондиб Аржанг шуд

چو شاه سراندیب ارژنگ شد

Франк аз он шоҳ дилтанг шуд

فرانک از آن شاه دلتنگ شد

Маро гуфт к-эии зиндагӣ дар хур аст

مرا گفت کای زندگی در خور است

Ки Аржанги мари ҳиндро меҳтар аст

که ارژنگ مر هند را مهتر است

Маро бегумон кин бад аз рӯзгор

مرا بی گمان کاین بد از روزگار

Рҳонидмии пеш аз ин рӯзгор

رهانیدمی پیش از این روزگار

Шудӣ кушта монадӣ баҷои боби ман

شدی کشته ماندی بجا باب من

Нагаштӣ чунин тира аз оби ман

نگشتی چنین تیره از آب من

Яке доми афканд бар роҳи шоҳ

یکی دام افکند بر راه شاه

Бипечед деваши сар аз дори роҳ

بپیچید دیوش سر از دار راه

Талаб кард беҳзодро пеши хеш

طلب کرد بهزاد را پیش خویش

Ки шаҳро бигӯ эй яли поки кеш

که شه را بگو ای یل پاک کیش

Ки созад марои сарфарози ҷаҳон

که سازد مرا سرفراز جهان

Бияёд ба меҳмонии ман давон

بیاید به مهمانی من دوان

Кунад равшан аз рӯй худ ҷони ман

کند روشن از روی خود جان من

Шавад шоҳи як рӯзи меҳмони ман

شود شاه یک روز مهمان من

Бишуд пеши Аржанг ва беҳзод гуфт

بشد پیش ارژنگ و بهزاد گفت

Чу бишунид Аржанг зу бршкФт

چو بشنید ارژنگ زو برشکفت

Сӯии ху ( а ) Н ӯ рафт Аржанги шоҳ

سوی خو(ا)ن او رفت ارژنگ شاه

На огоҳ аз гардиши меҳру моҳ

نه آگاه از گردش مهر و ماه

Франк биёмад ба наздик ӯ

فرانک بیامد به نزدیک او

Ба ҷӯш аз паии макри бади дик ӯ

به جوش از پی مکر بد دیک او

Заминро ба мижгон бар шаҳ бирафт

زمین را به مژگان بر شه برفت

Дъоӣӣ бар он шаҳаншоҳ гуфт

دعائی بر آن شهنشاه گفت

Навозиш намӯдаш басии гашти шод

نوازش نمودش بسی گشت شاد

Ки бодати пар аз бар дарахти мурод

که بادت پر از بر درخت مراد

Туро сабри бодои зи марги падар

تو را صبر بادا ز مرگ پدر

Ту сари сабзи бодии ҳамаи сола дар

تو سر سبز بادی همه ساله در

Франк бадв гуфт ки эй шаҳриёр

فرانک بدو گفت که ای شهریار

Ту бошӣ ( ҳама ) сола ба рӯзгор

تو باشی (همه) ساله به روزگار

Ҳазорон чу ҳитоли бодати раҳе

هزاران چو هیتال بادت رهی

Ҳамеша кунад давлатати ҳамраҳе

همیشه کند دولتت همرهی

Вази он пас яке маҷлиси шоҳвор

وز آن پس یکی مجلس شاهوار

Биёрост аз баҳри ин номдор

بیاراست از بهر این نامدار

Бмн бар аз он доруии ҳуш бар

بمن بر از آن داروی هوش بر

Бромихти пинҳон аз он тоҷўр

برآمیخت پنهان از آن تاجور

Аз он май чу як ҷом шуд кард нӯш

از آن می چو یک جام شد کرد نوش

Фурӯ рафт ва шуд аз бар шоҳи ҳуш

فرو رفت و شد از بر شاه هوش

Далерони ҳамаи маст ва биҳш шуданд

دلیران همه مست و بیهش شدند

Ҳама бехуру хоб хомаш шуданд

همه بی خور و خواب خامش شدند

Ду сад марди ҷангии бадаш дар камӣн

دو صد مرد جنگی بدش در کمین

Бурун омаданд аз камӣни гоҳи ҳин

برون آمدند از کمین گاه هین

Ба бастанди мари ҷумларо дасту пой

به بستند مر جمله را دست و پای

Ҳар онкў дар он маҷлис омад биҷой

هر آنکو در آن مجلس آمد بجای

Ҳамон гирди беҳзоду шнгоўаҳ ро

همان گرد بهزاد و شنگاوه را

Далерону гардону ҷанги оўро

دلیران و گردان و جنگ آورا

Ҳар онкас ки дарбанди Аржанг буд

هر آنکس که دربند ارژنگ بود

Бурун кард аз банд ва аз танг равад

برون کرد از بند و از تنگ رود

Сипаҳи дории худ ба яли Ардашер

سپه داری خود به یل اردشیر

Супурди он замони он маи шергир

سپرد آن زمان آن مه شیرگیر

Басар бар ниҳоди он замони тоҷ ро

بسر بر نهاد آن زمان تاج را

Биёрост он тахти меҳроҷ ро

بیاراست آن تخت مهراج را