Чаҳ рӯз дигар шуд ҷаҳони атри бор
چه روز دگر شد جهان عطربار
Расиданд дар домани кӯҳсор
رسیدند در دامن کوهسار
Ҳамаи кӯҳ яксар пар аз беша буд
همه کوه یکسر پر از بیشه بود
Ки кам андарони бешаи андеша буд
که کم اندران بیشه اندیشه بود
з ҷумҳӯр пурсед ки эй гирди ню
ز جمهور پرسید کهای گرد نیو
Чаҳ бошад дар ин бешаи пари ғарив ?
چه باشد در این بیشه پر غریو؟
Бигуфто дар ин бешаи як аждаҳои сет
بگفتا در این بیشه یک اژدهاست
Раҳи бешаро баста , абри балои сет
ره بیشه را بسته، ابر بلاست
Дмони аждаҳоеи сет чун кӯҳи жарф
دمان اژدهاییست چون کوه ژرف
Чу бинии Бамоне аз ӯ дар шигарф
چو بینی بمانی از او در شگرف
Сад андари сад ӣнҷоӣ мأўоӣ ӯст
صد اندر صد اینجای مأوای اوست
Дарандозад аз заҳр ӯ , мори пӯст
دراندازد از زهر او، مار پوست
Битарсам кози ин римни ҳавлнок
بترسم کاز این ریمن هولناک
Даройади сари бахти мо зери хок
درآید سر بخت ما زیر خاک
Сипаҳбад бадв гуфт машкан дилам
سپهبد بدو گفت مشکن دلم
зи гуфтан дар оташ Маяфкан дилам
ز گفتن در آتش میفکن دلم
Чу бинӣ кунун рӯй орми бадавӣ
چو بینی کنون روی آرم بدوی
зи хунаши равони созам аз кӯҳи ҷӯй
ز خونش روان سازم از کوه جوی
Шунидам ки рустами гӯи паҳлавон
شنیدم که رستم گو پهلوان
Чу аз ҳафт ху ( а ) Н шуд ба Мозандарон
چو از هفت خو(ا)ن شد به مازندران
Броўихт бо шер ва бо аждаҳо
برآویخت با شیر و با اژدها
Кунунгар аз он тухмаи ху ( а ) неи маро
کنون گر از آن تخمه خو(ا)نی مرا
На зу шер ва на аждаҳо шуд раҳо
نه زو شیر و نه اژدها شد رها
Гуҳи кин чаро сусти ху ( а ) неи маро ?
گه کین چرا سست خو(ا)نی مرا؟
Бигуфт ину сари сӯии болои ниҳод
بگفت این و سر سوی بالا نهاد
Абои гирди ҷумҳӯри волои нажод
ابا گرد جمهور والانژاد
Чаҳ омад бар афрози он кӯҳсор
چه آمد بر افراز آن کوهسار
Яке аждаҳо дид чун кӯҳи нор
یکی اژدها دید چون کوه نار
Дамаш карда ин бешаро ҷумлаи хушк
دَمَش کرده این بیشه را جمله خشک
Сияҳ аз дам ӯ замини ҳамчуи машк
سیه از دَم او زمین همچو مشک
з ҷунбиданаши бешаи пардохта
ز جنبیدنش بیشه پرداخته
Ба ғори андаруни ҷойгаҳи сохта
به غار اندرون جایگه ساخته
Чаҳ дидаш сипаҳи дор дар пеши ғор
چه دیدش سپهدار در پیش غار
Яке наъра зад ҳамчуи абри баҳор
یکی نعره زد همچو ابر بهار
Баровард сари аждаҳои дмон
برآورد سر اژدهای دمان
Замии оташ афшон шуд андари замон
زمی آتشافشان شد اندر زمان
Биёмад чу сайл аз бар кӯҳи шеб
بیامد چو سیل از بر کوه شیب
Чу ҷумҳӯр дидаш бишуд дар наҳиф
چو جمهور دیدش بشد در نهیب
Сипаҳбад бинолед бар додгар
سپهبد بنالید بر دادگر
К-эии додФрмои фирӯз гар
کای دادفرمای فیروزگر
Яке онкии пеши ниёкони хеш
یکی آنکه پیش نیاکان خویش
зи пас шарму сари андари орм ба пеш
ز پس شرم و سر اندر آرم به پیش
Бигуфту камон бар зиҳ оварад тафт
بگفت و کمان بر زه آورد تفت
Бар аждаҳои дмон тез рафт
بر اژدهای دمان تیز رفت
Яке тир зад бар галӯгоҳ ӯ
یکی تیر زد بر گلوگاه او
Шудаш аз гулӯи хӯни рӯ ( а ) Ни ҳамчуи ҷӯ
شدش از گلو خون رو(ا)ن همچو جو
Фурӯ дӯхт роҳи даму дӯд ӯ
فرو دوخت راه دم و دود او
Зиён шуд саросари ҳамаи суд ӯ
زیان شد سراسر همه سود او
Бияфканад дам бар яли он аждаҳо
بیفکند دُم بر یل آن اژدها
Сипаҳбад бадв гуфт аз бодпо
سپهبد بدو گفت از بادپا
Чунон пайкари бора дар ҳам фишурд
چنان پیکر باره در هم فشرد
Ба неруии дами устихони гашти хирад
به نیروی دُم استخوان گشت خرد
Сипаҳи дори гурзи гарон дар рабӯд
سپه دار گرز گران در ربود
Бар аждаҳо рафт монанди дӯд
بر اژدها رفت مانند دود
Задаш бар сар аз кӣнаи гурзи кшн
زدش بر سر از کینه گرز کشن
Ки хобид бар хоки он аҳриман
که خوابید بر خاک آن اهرمن
Ҳамаи мағзаш аз сари фурӯи рехти пок
همه مغزش از سر فرو ریخت پاک
Бихобед чун мори мурда ба хок
بخوابید چون مار مرده به خاک
Сипаҳбади зи бӯяши баромад ба ҳам
سپهبد ز بویش برآمد بههم
Дилаш бар ҳам омад аз он буии сам
دلش بر هم آمد از آن بوی سم
БиФтод бар пой , зу рафт ҳуш
بیفتاد بر پای، زو رفت هوش
Дили ҷон ҷумҳӯр омад Биҷӯш
دل جان جمهور آمد بجوش
Ҳаме гуфт зор эй яли номдор
همی گفت زار ای یل نامدار
Дареғ аз ту эй гирди ханҷари гузор
دریغ از تو ای گرد خنجرگزار
Макун гуфтамат ҷанг бо аждаҳо
مکن گفتمت جنگ با اژدها
Ки аз аждаҳо кас нагашта раҳо
که از اژدها کس نگشته رها
Ба худ бар ситам кардӣ эй тези чанг
بهخود بر ستم کردی ای تیز چنگ
Ки кардӣ бад-ӣни зишти патёраи ҷанг
که کردی بدین زشت پتیاره جنگ
Кунун бо ки гӯйем дарди ту ро
کنون با که گوییم درد تو را
Далерӣу разму набарди ту ро
دلیری و رزم و نبرد تو را
Замона чу зини гӯна будӣ ба хашм
زمانه چو زین گونه بودی به خشم
Ки бикшод он шери ошуфтаи чашм
که بگشاد آن شیر آشفته چشم
Ба ҷумҳӯр гуфт эй яли тези чанг
به جمهور گفت ای یل تیزچنگ
Маро нест ранҷӣ ба тан аз шрнг
مرا نیست رنجی به تن از شرنگ
зи бӯяши мари дили баромад ба ҳам
ز بویش مر دل برآمد بههم
бад-инсон мёлоӣ аз дидаи нам
بدینسان میالای از دیده نم
Бигуфто ва бархест шери жён
بگفتا و برخاست شیر ژیان
Ба тавфиқи дорандаи ҷисму ҷон
به توفیق دارنده جسم و جان
Бабўсед ҷумҳӯри мари хок ро
ببوسید جمهور مر خاک را
Сано гуфт мари эзади пок ро
ثنا گفت مر ایزد پاک را
Ки бодои ҳазор офарин эй далер
که بادا هزار آفرین ای دلیر
Ба ҷони ту аз довари моҳу тир
به جان تو از داور ماه و تیر
Ки кардӣ ту корӣ ки ҳаргиз накард
که کردی تو کاری که هرگز نکرد
Ҷаҳони ҷӯии Гаршосби андари набард
جهانجوی گرشاسب اندر نبرد
Вази он ҷои рафтанд то пеши об
وز آن جای رفتند تا پیش آب
Ҷаҳони ҷӯии тани шасти андари шитоб
جهانجوی تن شست اندر شتاب
Дигар бора кард ӯ сипос аз худоӣ
دگر باره کرد او سپاس از خدای
Худованди рӯзии даҳ раҳнамоӣ
خداوند روزیده رهنمای
Кзони зишт патёра пардохт роҳ
کزآن زشت پتیاره پرداخت راه
Тиҳии сохт беша аз он кӣнаи хоҳ
تهی ساخت بیشه از آن کینهخواه
Взонҷо дигар сари сӯй роҳ кард
وزآنجا دگر سر سوی راه کرد
Ҳамеи рои оҳанг бадхоҳ кард
همی رای آهنگ بدخواه کرد
Шаб тира меронад то офтоб
شب تیره میراند تا آفتاب
Барафканад аз рух ба беруни ниқоб
برافکند از رخ به بیرون نقاب