Бар он ки яке қалъаи бинии шигарф

بر آن که یکی قلعه بینی شگرف

Нагардад кам аз баси баландяши барф

نگردد کم از بس بلندیش برف

Расида дар он қалъа бе бадал

رسیده در آن قلعه بی بدل

Сари посбонони бпои Зуҳал

سر پاسبانان بپای زحل

Дар он қалъа мизроб дорад нишаст

در آن قلعه مضراب دارد نشست

Ҳамаи солае гирди яздони параст

همه ساله ای گرد یزدان پرست

Сипаҳбад чаҳ бишунид афрӯхт ранг

سپهبد چه بشنید افروخت رنگ

Камари кини мизробро басти танг

کمر کین مضراب را بست تنگ

Ниҳоданд сари сӯии раҳи ҳамчуи бод

نهادند سر سوی ره همچو باد

Дили оканда аз кӣнаи бадниҳод

دل آکنده از کینه بدنهاد

Чаҳ зад сари зи кӯҳи баланди офтоб

چه زد سر ز کوه بلند آفتاب

Бидон беша омад яли комёб

بدان بیشه آمد یل کامیاب

Ба беша дарун ронад он номдор

به بیشه درون راند آن نامدار

Чаҳ ширӣ ки ояд дмон аз шикор

چه شیری که آید دمان از شکار

Чаҳ огаҳ аз он пер сгсор шуд

چه آگه از آن پیر سگسار شد

Ба наздик ӯ ширкрдор шуд

به نزدیک او شیرکردار شد

Або нараҳ девони бешаи далер

ابا نره دیوان بیشه دلیر

Сар роҳ бигирифт бар нараҳ шер

سر راه بگرفت بر نره شیر

Ҳама нараҳ девони болои дароз

همه نره دیوان بالا دراز

Ҳамаи тези дандони басони гуроз

همه تیز دندان بسان گراز

Ҳамаи чангҳошон чаҳ чанги паланг

همه چنگهاشان چه چنگ پلنگ

Наҷӯянд ҷузи рои ҷанги паланг

نجویند جز رای جنگ پلنگ

Хурӯшидан нараҳ девон ба абр

خروشیدن نره دیوان به ابر

Ҳаме рафт аз он беша монанди бабр

همی رفت از آن بیشه مانند ببر

Сипаҳбад чаҳ дид он гарони гурзи кин

سپهبد چه دید آن گران گُرز کین

Баровар ( д ) зад бар ду абрӯии чин

بر آور(د) زد بر دو ابروی چین

Яке дев воруна омад буриш

یکی دیو وارونه آمد برش

Сипаҳбади бузади гурзи кин бар сараш

سپهبد بزد گُرز کین بر سرش

Чунон каши сар ва сина бишикаст хирад

چنان کش سر و سینه بشکست خرد

Ситамдидаи диўки бики зарби мард

ستمدیده دیوک بیک ضرب مرد

Яке дев дигар биёмад буриш

یکی دیو دیگر بیامد برش

Бгрз дигар рехти мағз аз сараш

به گُرز دگر ریخت مغز از سرش

зи девони яке дигар омад ба пеш

ز دیوان یکی دیگر آمد به پیش

Ки хӯни резад аз гирди фархундаи кеш

که خون ریزد از گرد فرخنده کیش

Бабўсед занҷони зангяши пой

ببوسید زنجان زنگیش پای

Бишуд пеши он деви ворунаи рой

بشد پیش آن دیو وارونه رای

Бузади чанги мари аҳриманро миён

بزد چنگ مر اهرمن را میان

Ба чангол бигирифт занҷони дмон

به چنگال بگرفت زنجان دمان

Рабӯдаши зи ҷоу бузади брзмин

ربودش ز جا و بزد برزمین

Нишаст аз бар сина ӯ бкин

نشست از بر سینه او بکین

Ба чангол бадаред паҳлуаш ро

به چنگال بدرید پهلوش را

Бгшти он чунон деви ботўш ро

بگشت آن چنان دیو باتوش را

зи девон ба чанголу зӯри дурушт

ز دیوان به چنگال و زور درشت

Дӯдаи деви воруна дар дам бикушт

دوده دیو وارونه در دم بکشت

Сипаҳбади бгрз ва ба теғи каманд

سپهبد به گُرز و به تیغ کمند

зи девони ду сад дев ҷангӣ фиканд

ز دیوان دو صد دیو جنگی فکند

Чаҳ сгсори дев андар омад ба пушт

چه سگسار دیو اندر آمد به پشت

Яке теғи хўнриз будаш ба мушт

یکی تیغ خونریز بودش به مشت

Бзнҷони яке ҳамла оварад дев

بزنجان یکی حمله آورد دیو

Барангехт аз ҷои сипаҳдори ню

برانگیخت از جا سپهدار نیو

Яке наъра бар сӯй сгсор зад

یکی نعره بر سوی سگسار زد

Чунон чунки тундар бкҳсор зад

چنان چونکه تندر بکهسار زد

Чаҳ он аҳриман дид ёлу буриш

چه آن اهرمن دید یال و برش

Ҳамон теғи гурзу сари афсараш

همان تیغ گُرز و سر افسرش

Бузади наъра кӣ аз ту безори бахт

بزد نعره کی از تو بیزار بخت

Бимонадӣ ба чанголи сгсори сахт

بماندی به چنگال سگسار سخت

Бадв гуфт шери авжани теғи зан

بدو گفت شیر اوژن تیغ زن

Ки эй зишти патёраи аҳриман

که ای زشت پتیاره اهرمن

Туро ном агар дев сгсор шуд

تو را نام اگر دیو سگسار شد

Бкини номи ман дев кирдор шуд

بکین نام من دیو کردار شد

Куҷои саг бар шер пой оварад

کجا سگ بر شیر پای آورد

Бгоҳӣ ки ӯ разм рой оварад

بگاهی که او رزم رای آورد

Туро чун сари саг агар сар буд

تو را چون سر سگ اگر سر بود

Сари гурзи ман гови пайкар буд

سر گُرز من گاو پیکر بود

Бигуфт ин ва омад бтнги андараш

بگفت این و آمد بتنگ اندرش

Бузади гурзаи гови сар бар сараш

بزد گُرزه گاو سر بر سرش

Чунон бар сараши кӯфти бозӯру тов

چنان بر سرش کوفت بازور و تاو

Ки зад деви сгсори овози гов

که زد دیو سگسار آواز گاو

Дижами аҳримани зини биФтоди паст

دژم اهرمن زین بیفتاد پست

Биҷуст ва бибозед аз кӣнаи даст

بجست و ببازید از کینه دست

Бузади чанги он деви ворунаи кор

بزد چنگ آن دیو وارونه کار

Гирифт ӯ камари банди яли шаҳриёр

گرفت او کمر بند یل شهریار

Ба неру кашидаш зи болои бзир

به نیرو کشیدش ز بالا بزیر

Ҷаҳони ҷӯии шери авжани шери гир

جهان جوی شیر اوژن شیر گیر

Гирифташ камарбанди сгсори дев

گرفتش کمربند سگسار دیو

Ба ҳам дрФтоднди он ҳар ду ню

به هم درفتادند آن هر دو نیو

Бузади чанги ворунаи деви дижам

بزد چنگ وارونه دیو دژم

Бадаред дръу диловари зи ҳам

بدرید درع و دلاور ز هم

Сипаҳбад Биҷӯш омад аз кӣна аш

سپهبد بجوش آمد از کینه اش

Яке мушт зад сахт бар сина аш

یکی مشت زد سخت بر سینه اش

Чунон каш бипечед ҷон дар қафас

چنان کش بپیچید جان در قفس

Наёраст аз дард бар зад нафас

نیارست از درد بر زد نفس

Камарбанди он деви бадкор ро

کمربند آن دیو بدکار را

Гирифт ва баровард сгсор ро

گرفت و برآورد سگسار را

Бузад бар замин ва ба басташи ду даст

بزد بر زمین و به بستش دو دست

Дигарбора бар бора кин нишаст

دگرباره بر باره کین نشست

Чаҳ девон бидиданд он растхез

چه دیوان بدیدند آن رستخیز

Ниҳоданд яксар сари андари гурез

نهادند یکسر سر اندر گریز

Сипаҳбади зи бас буд гурзаш ба мушт

سپهبد ز بس بود گُرزش به مشت

Ду баҳра аз он нараҳ девон бикушт

دو بهره از آن نره دیوان بکشت

Бигардед аз он пас яли номдор

بگردید از آن پس یل نامدار

з девон бипардохт он раҳи гузор

ز دیوان بپرداخت آن ره گذار

Бирафтанд аз он бешаи берун чаҳ шер

برفتند از آن بیشه بیرون چه شیر

Чаҳ ҷумҳӯру занҷону гирди далер

چه جمهور و زنجان و گرد دلیر

зи беша чаҳ омад равони номдор

ز بیشه چه آمد روان نامدار

Бидид он замони марзи мағриби диёр

بدید آن زمان مرز مغرب دیار

зи иксўии дарё ба як сӯии кӯҳ

ز یکسوی دریا به یک سوی کوه

Миёни заръу гашти вази мардуми гуруҳ

میان زرع و گشت وز مردم گروه

Алаф буд заръу лаби ҷӯйбор

علف بود زرع و لب جویبار

Фурӯд омад онҷои яли шаҳриёр

فرود آمد آنجای یل شهریار

з сгсор пурсед бар гӯии рост

ز سگسار پرسید بر گوی راست

Ки мизроби дев ситамгар куҷост

که مضراب دیو ستمگر کجاست

Чунин посухаш дод сгсори боз

چنین پاسخش داد سگسار باز

Ки эй номвари гирди гардани фароз

که ای نامور گرد گردن فراز

Ба қалъа дарунаст мأўои дев

به قلعه درون است مأوای دیو

Бидонади мари ин низ ҷумҳӯри ню

بداند مر این نیز جمهور نیو

Чунин гуфт ҷумҳӯри к-эии номдор

چنین گفت جمهور کای نامدار

Чаҳ хуршеди бахт буд пойдор

چه خورشید بخت بود پایدار

Ба қалъаи даруни ҷой аҳрӣман аст

به قلعه درون جای اهریمن است

Ки вайрон аз ин деви шаҳр ман аст

که ویران از این دیو شهر من است

Дарахти чанорӣ ба наздики ҷӯй

درخت چناری به نزدیک جوی

Бидид он сарафрози пари хошҷўӣ

بدید آن سرافراز پر خاشجوی

Бидон дори печиди сгсор ро

بدان دار پیچید سگسار را

Мари он аҳримани деви бадкор ро

مر آن اهرمن دیو بدکار را

Бзнгӣ бигуфто ки бедор бош

بزنگی بگفتا که بیدار باش

Мари ин аҳриманро нигаҳдор бош

مر این اهرمن را نگهدار باش

Ки ман рафт хоҳам бад-ӣни кӯҳсор

که من رفت خواهم بدین کوهسار

Чаҳ шери жён аз лаби ҷӯйбор

چه شیر ژیان از لب جویبار

Бабрами сари деви мизроб ро

ببرم سر دیو مضراب را

Кунам сурх аз хӯн ӯ об ро

کنم سرخ از خون او آب را

Бигуфт ин вазин кард брбораҳи танг

بگفت این وزین کرد برباره تنگ

Камари бандро кард якбораи танг

کمر بند را کرد یکباره تنگ

Ҳаме ронад то домани кӯҳсор

همی راند تا دامن کوهسار

Чаҳ абри хурӯшандаи андари баҳор

چه ابر خروشنده اندر بهار