Ба наздик шер омад он аҳриман
به نزدیک شیر آمد آن اهرمن
Ҷаҳони ҷӯии бФрохти гурзи кшн
جهان جوی بفراخت گرز کشن
Чунон барсараши кӯфти он гурзи гирд
چنان برسرش کوفت آن گرز گرد
Ки шуд шохи он деви ворунаи хирад
که شد شاخ آن دیو وارونه خرد
Бибозед даст ва наме гирифт
ببازید دست و میانش گرفت
Сипаҳдор аз он деви бад дар шигифт
سپهدار از آن دیو بد در شگفت
Камарбанди вожўнаҳи девманд
کمربند واژونه دیومند
Гирифташ ба неруи яли арҷманд
گرفتش به نیرو یل ارجمند
Майонишон яке фитнау шӯри хост
میانشان یکی فتنه و شور خواست
Бар чархи чаҳорум аз он ҳўри кост
بر چرخ چهارم از آن هور کاست
Сипаҳдори ёлаш ба чанг оваред
سپهدار یالش به چنگ آورید
Ба неруи қадаши хам чаҳ чанг оваред
به نیرو قدش خم چه چنگ آورید
Хам оварад пушташ ба неруии чанг
خم آورد پشتش به نیروی چنگ
Майонаш ҳамон гоҳ бигирифт танг
میانش همان گاه بگرفت تنگ
Кашидаш биравӣу бузад бар замин
کشیدش بروی و بزد بر زمین
Нишаст аз бар сина ӯ ба кин
نشست از بر سینه او به کین
Камандаш гушӯд ва ду дасташ бибаст
کمندش گشود و دو دستش ببست
Ба занҷони супурдаш ки дораши бадаст
به زنجان سپردش که دارش بدست
з ҷумҳӯр пурсед пас шаҳриёр
ز جمهور پرسید پس شهریار
Ки кӯи духти гуфто ки эй шаҳриёр
که کو دخت گفتا که ای شهریار
Сӯии шаҳри бурданди мардони ман
سوی شهر بردند مردان من
Набарда саворону гардони ман
نبرده سواران و گردان من
Чаҳ дории мари ин девро зирбнд
چه داری مر این دیو را زیربند
Ки тарсам кунад пораи хами каманд
که ترسم کند پاره خم کمند
Сари шар аз шамшер бификан зи тан
سر شر از شمشیر بفکن ز تن
Танишро бад-ӣни жарф дарё фикан
تنش را بدین ژرف دریا فکن
Чунин бастаи гуфто ба Эрон барам
چنین بسته گفتا به ایران برم
Ба наздики шоҳи далерон барам
به نزدیک شاه دلیران برم
Бидон то бибинанди неруии ман
بدان تا ببینند نیروی من
Дили дасти бозуии шамшери ман
دل دست بازوی شمشیر من
Аз он дор бикшод сгсор ро
از آن دار بگشاد سگسار را
Мрони деви саги зишти бадкор ро
مرآن دیو سگ زشت بدکار را
Сарашро ба шамшер аз тан фиканд
سرش را به شمشیر از تن فکند
Нишаст он замон бар фарози саманд
نشست آن زمان بر فراز سمند
Раҳи диж мағриб гирифтанд пеш
ره دژ مغرب گرفتند پیش
Зану марди он шаҳри зи андоза беш
زن و مرد آن شهر ز اندازه بیش
Барисампазира бурун омаданд
برسم پذیره برون آمدند
Баромади ғў ноӣ рўӣини баланд
برآمد غو نای روئین بلند
Бидиданд мизробро бастаи даст
بدیدند مضراب را بسته دست
Фиканда сар аз бими он шери паст
فکنده سر از بیم آن شیر پست
Буриши чашм чун косаи хӯн шуда
برش چشم چون کاسه خون شده
Чаҳ бахтии каф аз коми берун шуда
چه بختی کف از کام بیرون شده
Бкоми андараши неш ҳамчун гуроз
بکام اندرش نیش همچون گراز
Таниши кӯҳи қад чун минори дароз
تنش کوه قد چون منار دراز
Ҳар онкас ки дидаш бирафтӣ зи кор
هر آنکس که دیدش برفتی ز کار
Аз ӯ деву Иблис дар зинҳор
از او دیو و ابلیس در زینهار
Сарафрози занҷон чаҳ бахтии маст
سرافراز زنجان چه بختی مست
Срполҳнгши гирифтаи бадаст
سرپالهنگش گرفته بدست
Даромад ба мағриби яли тези чанг
درآمد به مغرب یل تیز چنگ
Се рӯзи андари он шаҳр будаш диранг
سه روز اندر آن شهر بودش درنگ
Бурузи чаҳорум ба ҷумҳӯри шоҳ
بروز چهارم به جمهور شاه
Бигуфто ки баркаш сипаҳро бароа
بگفتا که برکش سپه را براه
Кори Аржанги шоҳами бадали дарднок
کار ارژنگ شاهم بدل دردناک
Мабодо кунад сурхи пӯшиши ҳалок
مبادا کند سرخ پوشش هلاک
Сипаҳро дигар сӯй беша мабар
سپه را دگر سوی بیشه مبر
Срозкину дили пари зи андеша бар
سرازکین و دل پر ز اندیشه بر
Яке ҷома фармуд аз чарми шер
یکی جامه فرمود از چرم شیر
Бидӯзанд аз баҳри занҷони далер
بدوزند از بهر زنجان دلیر
зи чарм ҳужабронаш пӯшоанд гирд
ز چرم هژبرانش پوشاند گرد
Сипаҳро дигар сӯии бешаи набард
سپه را دگر سوی بیشه نبرد
Чу зии роҳи он беша омад сипоҳ
چو زی راه آن بیشه آمد سپاه
Басӣ аз қазо буд лашкар ба роҳ
بسی از قضا بود لشکر به راه