Фиканданд шамшерҳоро зи чанг

فکندند شمشیرها را ز چنگ

Камарҳо гирифтанд аз кӣнаи танг

کمرها گرفتند از کینه تنگ

зи пушти сутурон бзир омаданд

ز پشت ستوران بزیر آمدند

Ду ял ҳар ду монанди шер омаданд

دو یل هر دو مانند شیر آمدند

Бикуштӣ гирифтан ду шери жён

بکشتی گرفتن دو شیر ژیان

Гирифтанд ҳар як дигарро миён

گرفتند هر یک دگر را میان

Чу шерони баҳами дсткини охтнд

چو شیران بهم دستکین آختند

Чунон чунки худро ба нашнохтанд

چنان چونکه خود را به نشناختند

Камарҳо гусасту зира низ ҳам

کمرها گسست و زره نیز هم

зи хуии шани замини шан ( ба шуд ) пари зи нам

ز خوی شان زمین شان (به شد) پر ز نم

Даҳонишон пар аз гирди овардгоҳ

دهانشان پر از گرد آوردگاه

зи паии шан ҳаме кард бар шуд ба моҳ

ز پی شان همی کرد بر شد به ماه

зи машъал фурӯзанда шуд рӯй дашт

ز مشعل فروزنده شد روی دشت

Зхўии шан дару дашт чун ҷӯии гашт

زخوی شان در و دشت چون جوی گشت

Ба неруии нохуну чанголашон

به نیروی ناخن و چنگالشان

Пари азхўн бару синау болашон

پر ازخون بر و سینه و بالشان

Фурӯи рехти нохуни саросари зи чанг

فرو ریخت ناخن سراسر ز چنگ

Ту гўӣӣ ки буданд ҳар ду паланг

تو گوئی که بودند هر دو پلنگ

Чунин то сар аз кӯҳ хуршед зад

چنین تا سر از کوه خورشید زد

Фалаки чанг дар ҷом ҷамшед зад

فلک چنگ در جام جمشید زد

Ниҳон дар пас парда ноҳид шуд

نهان در پس پرده ناهید شد

Ҷаҳони равшан аз рӯй хуршед шуд

جهان روشن از روی خورشید شد

з ҳар сӯи далерон ба пеш омаданд

ز هر سو دلیران به پیش آمدند

Хурӯш ялон шуд ба чархи баланд

خروش یلان شد به چرخ بلند

На инро зафар шуд на онро шикаст

نه این را ظفر شد نه آن را شکست

Сипаҳбади сӯй дашна ёзид даст

سپهبد سوی دشنه یازید دست

Кашид аз миёни дашнаи барқи фом

کشید از میان دشنه برق فام

Чу тоъӯн занад бар яли никном

چو طاعون زند بر یل نیکنام

Ки ногуҳи савории зи пеши сипоҳ

که ناگه سواری ز پیش سپاه

Чу шер андар омад ба овардгоҳ

چو شیر اندر آمد به آوردگاه

Паҳни синау риши топяши ноф

پهن سینه و ریش تاپیش ناف

Биёмад бар он ду ял дар масоф

بیامد بر آن دو یل در مصاف

Гирифт ӯ гиребони он сурхи пӯш

گرفت او گریبان آن سرخ پوش

Ки дар кӣнаи зини сон дигар брмҷўш

که در کینه زین سان دگر برمجوش

Напушед азин беш чашми хирад

نپوشید ازین بیش چشم خرد

Ки ин аз далерон на андар хӯрд

که این از دلیران نه اندر خورد

Бузади дасти бардошти худаш зи сар

بزد دست برداشت خودش ز سر

Сипаҳдор чун кард бар ваии назар

سپهدار چون کرد بر وی نظر

Ҷаҳони ҷӯи фаромарзи ялро бидид

جهان جو فرامرز یل را بدید

Сипаҳи дорро ашк бар рӯи давид

سپه دار را اشک بر رو دوید

Бияфканад он дашнаи кини зи чанг

بیفکند آن دشنه کین ز چنگ

МъсФр шудаш оризи лолаи ранг

معصفر شدش عارض لاله رنگ

Далерӣ ки омад дар он корзор

دلیری که آمد در آن کارزار

Шунидам ки бади поси парҳезгор

شنیدم که بد پاس پرهیزگار

Фаромарз омад ба наздики шер

فرامرز آمد به نزدیک شیر

Бабўсед рӯй яли шергир

ببوسید روی یل شیرگیر

Сипаҳдор бигирист аз он корзор

سپهدار بگریست از آن کارزار

Ки гӯям чаҳ дар пеши парвардгор

که گویم چه در پیش پروردگار

Фаромарзро гуфт ки эй номдор

فرامرز را گفت که ای نامدار

Ҳамеша туро боди додари ёр

همیشه تو را باد دادار یار

Аз он сарзаниш кардани соми нав

از آن سرزنش کردن سام نو

Ҷаҳони ҷӯии фарзанди худкоми нав

جهان جوی فرزند خودکام نو

Чунин будам умед аз золи зар

چنین بودم امید از زال زر

Ҳам аз паҳлавони зодаи аътии падар

هم از پهلوان زاده اعتی پدر

Ки гӯйанд бо сом кин номдор

که گویند با سام کاین نامدار

з Бурзуаст моро кунун ёдгор

ز برزوست ما را کنون یادگار

Чробӣ падар бошад ва бе ҳунар

چرابی پدر باشد و بی هنر

Касеро ки бошад чаҳ Бурзуи падар

کسی را که باشد چه برزو پدر

Надидам чаҳ дилдорӣ аз золи зар

ندیدم چه دلداری از زال زر

Азин дард рафтам зи зобули бадар

ازین درد رفتم ز زابل بدر

Баронам ки дигар ба зобули замин

برآنم که دیگر به زابل زمین

На бенанди гардон бо офарин

نه بینند گردان با آفرین

Сарви тарк ва худ ва нишаст маро

سرو ترک و خود و نشست مرا

Гарони гурзи бозуии дасти маро

گران گرز بازوی دست مرا

Вагар онкӣ оем бало оварам

وگر آنکه آیم بلا آورم

Ҳунари ҳадяи пеш ниё оварам

هنر هدیه پیش نیا آورم

Бидон то ба бинад азин бе падар

بدان تا به بیند ازین بی پدر

Далерону гардони Эрони ҳунар

دلیران و گردان ایران هنر

Фаромарзи дигари Рахш бӯса дод

فرامرز دیگر رخش بوسه داد

Бадв гуфт к-эии гирд бо рой дод

بدو گفت کای گرد با رای داد

Касе чун бигӯед туро бе падар

کسی چون بگوید تو را بی پدر

Ки дории ту аз гирди Бурзуи гуҳар

که داری تو از گرد برزو گهر

з Суҳроб бошӣ ҳамеи ёдгор

ز سهراب باشی همی یادگار

Далерӣу широФкну гурздор

دلیری و شیرافکن و گرزدار

Кунун аз гузашта наёрем ёд

کنون از گذشته نیاریم یاد

Ки ҳар чиз нагузашт он гашти ёд

که هر چیز نگذشت آن گشت یاد

Кунун брншин то ба Эрон рӯем

کنون برنشین تا به ایران رویم

Ба наздики шоҳ далерон рӯем

به نزدیک شاه دلیران رویم

Ки шуд муддати ҳафт сол эй далер

که شد مدت هفت سال ای دلیر

Ки аз беша рафтӣ буруни ҳамчуи шер

که از بیشه رفتی برون همچو شیر

Сар ( ва ) рӯй ҳам бӯса доданд шод

سر (و) روی هم بوسه دادند شاد

Чу поси фаромарз бо дайн ва дод

چو پاس فرامرز با دین و داد

Сипаҳбад чунин гуфт ҳаргиз мабод

سپهبد چنین گفت هرگز مباد

Каз Эрон кунам бар дили хеши ёд

کز ایران کنم بر دل خویش یاد

Дар Эрон чу бошам зи бен бе падар

در ایران چو باشم ز بن بی پدر

Чаро боядам басти онҷои камар

چرا بایدم بست آنجا کمر

Азоидри ту баргард эй номдор

ازایدر تو برگرد ای نامدار

Чунон дон ки набӯд збни шаҳриёр

چنان دان که نبود زبن شهریار

Ҳаме гуфт ва май рехт аз дидаи об

همی گفت و می ریخت از دیده آب

Фаромарз гуфташ ки эй комёб

فرامرز گفتش که ای کامیاب

?герат нест баромадани ҳеҷ рой

گرت نیست برآمدن هیچ رای

Яке зии сарои ман имрӯзи ой

یکی زی سرای من امروز آی

Ки бо ҳам дамӣ шодмон ме хӯрем

که با هم دمی شادمان می خوریم

Ғам рӯз бигузаштаро кӣ хӯрем

غم روز بگذشته را کی خوریم

Вази он пас ту баркаш ба Ҳиндӯстон

وز آن پس تو برکش به هندوستان

Ки ман рафт хоҳам ба Зобулстон

که من رفت خواهم به زابلستان

Нишаст аз бар бораи он шери маст

نشست از بر باره آن شیر مست

Фаромарз бигирифт дасташи бадаст

فرامرز بگرفت دستش بدست

Чаҳ зангӣ чунон дид омад давон

چه زنگی چنان دید آمد دوان

Бузади наърае ҳамчуи шери жён

بزد نعره ای همچو شیر ژیان

Куҷо мебарӣ гуфт ин шер ро

کجا می بری گفت این شیر را

Худованди куполу шамшер ро

خداوند کوپال و شمشیر را

Ҳамоно ки хоҳяш кардан ба банд

همانا که خواهیش کردن به بند

Чунон чунки кардӣ маро дар каманд

چنان چونکه کردی مرا در کمند

Фаромарзи бардошти гурзи ситез

فرامرز برداشت گرز ستیز

Чу зангӣ чунон дид шуд дар гурез

چو زنگی چنان دید شد در گریز

Бихандед аз он поси парҳезгор

بخندید از آن پاس پرهیزگار

Ба зангӣ чунон гуфт мари шаҳриёр

به زنگی چنان گفت مر شهریار

Ки аз кин гузар кун ки ъам ман аст

که از کین گذر کن که عم من است

Казин гӯнаи ошӯб аҳрӣман аст

کزین گونه آشوب اهریمن است

Фаромарз кардаш басии офарин

فرامرز کردش بسی آفرین

Ҷаҳони ҷӯйро к-эии гӯи покдин

جهان جوی را کای گو پاکدین

Ғуломии чунин аз куҷои омдост

غلامی چنین از کجا آمداست

Ки дар кӣнаи нари аждаҳои омдост

که در کینه نر اژدها آمداست

з на бешаи он достон кард ёд

ز نه بیشه آن داستان کرد یاد

Якояк бар он сипаҳдори род

یکایک بر آن سپهدار راد

Чунин то ба харгоҳ боз омаданд

چنین تا به خرگاه باز آمدند

Далерони лашкар фароз омаданд

دلیران لشکر فراز آمدند

Ҷавони сияҳи пӯши кӯ захм хӯрд

جوان سیه پوش کو زخم خورد

Ҷаҳид ӯ зи дасти сипаҳдори гирд

جهید او ز دست سپهدار گرد

Шунидам ки ӯ буд бозргшсб

شنیدم که او بود باذرگشسب

Кзингўнаҳи бркошт аз разми асб

کزینگونه برکاشت از رزم اسب

Биёмад бар номвари шаҳриёр

بیامد بر نامور شهریار

Бабўсед рӯй яли номдор

ببوسید روی یل نامدار

Баборед аз дидаи оби равон

ببارید از دیده آب روان

Бадв гуфт к-эии номвари паҳлавон

بدو گفت کای نامور پهلوان

Тўӣии ёдгор аз бародари маро

توئی یادگار از برادر مرا

Ҷаҳондори Суҳроби разми оўро

جهاندار سهراب رزم آورا

Ки гуяд ки ҳастӣ ту худ бе падар

که گوید که هستی تو خود بی پدر

Ки дории ҳунари ёдгор аз падар

که داری هنر یادگار از پدر

Сипаҳбад бадв гуфт к-эии меҳрбон

سپهبد بدو گفت کای مهربان

Чунин бӯданӣ буд андари ҷаҳон

چنین بودنی بود اندر جهان

Ки аз сарзаниш кардани хеши гӯй

که از سرزنش کردن خویش گوی

Ба печами ман аз зобулу кӯй рӯй

به پیچم من از زابل و کوی روی

Чу бояд кунун то бидон дар замон

چو باید کنون تا بدان در زمان

Бакӯшам абои аммаи меҳрбон

بکوشم ابا عمه مهربان

Бигуфто бойирон бибояд кашид

بگفتا بایران بباید کشید

Азин беш ин хӯн набояд кашид

ازین بیش این خون نباید کشید

Ки модар ба ранҷаст ва нолад бзор

که مادر به رنج است و نالد بزار

Шабу рӯз бар довари кирдигор

شب و روز بر داور کردگار

Ки бинад яке рӯй фаррухи писар

که بیند یکی روی فرخ پسر

Бинолад шабу рӯз бар додгар

بنالد شب و روز بر دادگر

Мари он номаи комади зи ҳитоли шоҳ

مر آن نامه کامد ز هیتال شاه

Фаромарз бинмуд бо неки хоҳ

فرامرز بنمود با نیک خواه

Ки мо аз паии шери нари омадем

که ما از پی شیر نر آمدیم

На аз баҳри ин ганҷу зари омадем

نه از بهر این گنج و زر آمدیم

Ба мардии туро хостем озмуд

به مردی تو را خواستیم آزمود

Вагарна ба ту кӣнаи моро буд

وگرنه به تو کینه ما را بود

Чу рафтӣ Аё номвари шаҳриёр

چو رفتی ایا نامور شهریار

Сӯии роҳ на беша бо гиру дор

سوی راه نه بیشه با گیر و دار

Гирифтам ба неруии Аржанг ро

گرفتم به نیروی ارژنگ را

Дигар шоҳи ҳитол бо ҳонг ро

دگر شاه هیتال با هنگ را

зи кини хостам тоброрм бидор

ز کین خواستم تابرآرم بدار

Нишонами фурӯи фитнаи гиру дор

نشانم فرو فتنه گیر و دار

Каз Эрони давон пос омад чаҳ бод

کز ایران دوان پاس آمد چه باد

Ҳам андари замони он сипаҳдори род

هم اندر زمان آن سپهدار راد

Ки аз даст Эрон шуду систон

که از دست ایران شد و سیستان

Аё номвари гирди равшани равон

ایا نامور گرد روشن روان

Вазин рӯй ар ҳонги деви дманд

وزین روی ار هنگ دیو دمند

Ки бошад нажодаши зи пўлодўнд

که باشد نژادش ز پولادوند

Шуда бар сари систон бо сипоҳ

شده بر سر سیستان با سپاه

На ҷой фирораст бркс на роҳ

نه جای فرار است برکس نه راه

Чу бишунидам ин рафт аз ман диранг

چو بشنیدم این رفت از من درنگ

Шитоби омадами сӯии Эрон ба ҷанг

شتاب آمدم سوی ایران به جنگ

Бигуфтам гӯи пилтан дар куҷост

بگفتم گو پیلتن در کجاست

Ки эрониёнро азу пушти рост

که ایرانیان را از و پشت راست

Чунин огаҳӣ додам он поки дайн

چنین آگهی دادم آن پاک دین

Ки рустам ба шуд сӯии ховари замин

که رستم به شد سوی خاور زمین

Ки баради сари деви Иблис ро

که برد سر دیو ابلیس را

Раҳанд аз ӯ шоҳи анкис ро

رهاند از او شاه انکیس را

Чаҳ аз пос бишунидам ин сари басар

چه از پاس بشنیدم این سر بسر

Пай рафтани роҳи бастами камар

پی رفتن راه بستم کمر

Супурдам ба беҳзоди Аржанг ро

سپردم به بهزاد ارژنگ را

Дигар шоҳи ҳитоли боҳонг ро

دگر شاه هیتال باهنگ را

Ки чун оӣӣ аз роҳ на бешаи боз

که چون آئی از راه نه بیشه باز

Ту доне ва эшон Аё сарфароз

تو دانی و ایشان ایا سرفراز

Вази он пас сӯии малик Эрон шудам

وز آن پس سوی ملک ایران شدم

Паии разм чун нараҳ шерон шудам

پی رزم چون نره شیران شدم

Ки омад сипаҳбад ба дунболи ман

که آمد سپهبد به دنبال من

Бидид ин гарони гурзи чанголи ман

بدید این گران گرز چنگال من

Кунун хез то сӯй Эрон шавем

کنون خیز تا سوی ایران شویم

Биорӣ шоҳ далерон шавем

بیاری شاه دلیران شویم

зи дили дарди дерина берун фикан

ز دل درد دیرینه بیرون فکن

зи баҳри дили рустами пилтан

ز بهر دل رستم پیلتن

Бипардоз дилро зи ранҷи ниё

بپرداز دل را ز رنج نیا

Басӣҷу з бад кун дилатро раҳо

بسیج و ز بد کن دلت را رها

Бгўри ҷаҳондори Суҳроби гирд

بگور جهاندار سهراب گرد

Ки бо дарди рӯзӣ ҷавонӣ бамурд

که با درد روزی جوانی بمرد

Бдрдӣ ки дории ниҳон дар ҷигар

بدردی که داری نهان در جگر

з нодидан рӯй фаррухи падар

ز نادیدن روی فرخ پدر

Каз эдар ба Эрони хиромӣ чу бод

کز ایدر به ایران خرامی چو باد

Наёрӣ зи кори гузашта ба ёд

نیاری ز کار گذشته به یاد

Ки сӯзи дили меҳрбон модар аст

که سوز دل مهربان مادر است

з нодидан рӯйу тзку сарат

ز نادیدن روی و تزک و سرت

зи баҳри дили модари меҳрбон

ز بهر دل مادر مهربان

Гроӣӣ набошад шигифт аз ҷаҳон

گرآئی نباشد شگفت از جهان

Сипаҳбад чаҳ бишунид ин гуфтугӯӣ

سپهبد چه بشنید این گفتگوی

Чаҳ оташ барафрӯхт аз кӣна рӯй

چه آتش برافروخت از کینه روی

Фаромарзро гуфт к-эии номдор

فرامرز را گفت کای نامدار

Ҷаҳони ҷӯии мрдоФкну комкор

جهان جوی مردافکن و کامکار

Бикуштаст беҳзоди ҳитол ро

بکشتست بهزاد هیتال را

Мари он шоҳи борӯзу купол ро

مر آن شاه باروز و کوپال را

Кунун ҳаст дар банди Аржанги шоҳ

کنون هست در بند ارژنگ شاه

Ба чоҳи андарун бо сарони сипоҳ

به چاه اندرون با سران سپاه

Ту лашкар аз эдар ба Эрони бабр

تو لشکر از ایدر به ایران ببر

Ба разм андарун нараҳ шерони бабр

به رزم اندرون نره شیران ببر

Ки ман зии срондиби ронами сипоҳ

که من زی سراندیب رانم سپاه

Буруни орм аз чоҳи Аржанги шоҳ

برون آرم از چاه ارژنگ شاه

Ншонмш бар тахти зи ани пас чаҳ шер

نشانمش بر تخت ز ان پس چه شیر

Ба Эрон сипоҳ оварам ман далер

به ایران سپاه آورم من دلیر

На арҷосби монам на арҳнг ро

نه ارجاسب مانم نه ارهنگ را

Намоям ба эшон раҳи ҷанг ро

نمایم به ایشان ره جنگ را

Се рӯзи андари он дашт шодон шуданд

سه روز اندر آن دشت شادان شدند

Чаҳорум ниҳоданд зин бар саманд

چهارم نهادند زین بر سمند

Фаромарзи зии малики Эрони сипоҳ

فرامرز زی ملک ایران سپاه

Бабради вазин рӯй он никхўоаҳ

ببرد وزین روی آن نیکخواه