Чаҳ аз сози он бора пардохт зол

چه از ساز آن باره پرداخت زال

Талаб кард муншии фархундаи фол

طلب کرد منشی فرخنده فال

Бадв гуфт зол эй писандидаи пер

بدو گفت زال ای پسندیده پیر

Яке нома банавис бар дил пазир

یکی نامه بنویس بر دل پذیر

Бар пӯри бежани яли номдор

بر پور بیژن یل نامدار

Ба сӯии хуросон чу боди баҳор

به سوی خراسان چو باد بهار

Ҷаҳони ҷӯии яли сарфарози ардаи шер

جهان جوی یل سرفراز ارده شیر

Ки бим аз дами теғ ӯ бардаи шер

که بیم از دم تیغ او برده شیر

Ки ояд ба ёрӣ ба наздики ман

که آید به یاری به نزدیک من

Кунад равшани ин ҷони торики ман

کند روشن این جان تاریک من

Яке зии сарафрози раҳоами шер

یکی زی سرافراز رهام شیر

Ки ӯ монда аз тухми Гӯдарзи пер

که او مانده از تخم گودرز پیر

Ки акнӯн буд гирд дар малики рай

که اکنون بود گرد در ملک ری

Ҷаҳони ҷӯии раҳоами фархундаи пай

جهان جوی رهام فرخنده پی

Яке номаи дигари абои сад фусӯс

یکی نامه دیگر ابا صد فسوس

Ба Албурз ки сӯии фирӯзи Тӯс

به البرز که سوی فیروز طوس

Яке ҳам сӯии гирд гургин фирист

یکی هم سوی گرد گرگین فرست

Як зии сипаҳдор жўбин фирист

یک زی سپهدار ژوبین فرست

Ки дар лор доранд ҳар ду нишаст

که در لار دارند هر دو نشست

Ки ҳастанд он ҳар ду фирӯзбахт

که هستند آن هر دو فیروزبخت

Бигӯ каш ки зии ман сипоҳ оваранд

بگو کش که زی من سپاه آورند

Сӯии систони раҳ бароа оваранд

سوی سیستان ره براه آورند

Яке номаи зии шаҳри Ҳиндӯстон

یکی نامه زی شهر هندوستان

Ба сӯии фаромарз ял кун равон

به سوی فرامرز یل کن روان

Бигӯяш ки эй пӯри фархундаи рӯз

بگویش که ای پور فرخنده روز

Чаҳ будат ки ноӣии сӯии нимрўз

چه بودت که نائی سوی نیمروز

Чаҳ ин нома ояд сӯии комёб

چه این نامه آید سوی کامیاب

Наёрад диранг ва биорад шитоб

نیارد درنگ و بیارد شتاب

Ки омад қиёмати сӯии систон

که آمد قیامت سوی سیستان

зи таркон ва аз деви тираи равон

ز ترکان و از دیو تیره روان

. . .

. . .

Абои теғ ва хуфтону гурзи каманд

ابا تیغ و خفتان و گرز کمند

. . .

. . .

Азин лашкари деви нари аждаҳо

ازین لشکر دیو نر اژدها

. . .

. . .

Бкрднди гардони моро асир

بکردند گردان ما را اسیر

Зуввораи Тахора дигар марзбон

زواره تخاره دگر مرزبان

Чаҳ сом гиромӣаст эй паҳлавон

چه سام گرامیست ای پهلوان

Гирифтори гаштанди он чори шер

گرفتار گشتند آن چار شیر

Ба чанголи арҳнги деви далер

به چنگال ارهنگ دیو دلیر

Чу хуршеди минӯи азу хаста шуд

چو خورشید مینو ازو خسته شد

Чаҳ гӯр аз дами шери нар руста шуд

چه گور از دم شیر نر رسته شد

Биё эй писар зуд баркаш Аннан

بیا ای پسر زود برکش عنان

Ки рустам ба шуд сӯии ховари дмон

که رستم به شد سوی خاور دمان

Ба ҷои Таҳамтани тўӣии ёдгор

به جای تهمتن توئی یادگار

Чаҳ шерон беов бёрои гор

چه شیران بیا و بیارای گار

Ки арҳнги дев ситамкора аст

که ارهنگ دیو ستمکاره است

Ба чангол ӯ дев бечора аст

به چنگال او دیو بیچاره است

Бияёд агар номвари шаҳриёр

بیاید اگر نامور شهریار

Биораш абои хеш дар корзор

بیارش ابا خویش در کارزار

Вагар онкӣ ноед Бамонаш ба ҷой

وگر آنکه ناید بمانش به جای

Ту зии ман ба тундии яке бргроӣ

تو زی من به تندی یکی برگرای

Ки ӯро бмои соф буд равон

که او را بما صاف بود روان

Баҳона гузиду з мо шуд ниҳон

بهانه گزید و ز ما شد نهان

Ва дигар ки ӯ рости гавҳари тамом

و دیگر که او راست گوهر تمام

зи таркони се пушт аз сӯии боб ва моам

ز ترکان سه پشت از سوی باب و مام

Буд модар аз гирди Суҳроби тарк

بود مادر از گرد سهراب ترک

Дигар моам Бурзуии гирди стрк

دگر مام برزوی گرد سترک

Дигар моам ӯ духт грсиўз аст

دگر مام او دخت گرسیوز است

Бад-ӣни гӯнааш асл ва ҳам мрўз ? аст

بدین گونه اش اصل و هم مروز؟ است

Куҷо пок бошад дил ӯ ба мо

کجا پاک باشد دل او به ما

Битарсам ки бар мо биорад бало

بترسم که بر ما بیارد بلا

Шаби тираи он нома ҳо шуд равон

شب تیره آن نامه ها شد روان

Равон кард дастони равшани равон

روان کرد دستان روشن روان