Яке нома дар шаҳри Ширози шоҳ

یکی نامه در شهر شیراز شاه

Навишт ва равон кард мардӣ ба роҳ

نوشت و روان کرد مردی به راه

Ба наздики Гуштоспи он шергир

به نزدیک گشتاسپ آن شیرگیر

Ки будӣ сарафрози тоҷу сарир

که بودی سرافراز تاج و سریر

Ки оради сипаҳи сӯии лҳроспи шоҳ

که آرد سپه سوی لهراسپ شاه

Кунад тираи гетӣ ба арҷоспи шоҳ

کند تیره گیتی به ارجاسپ شاه

Фиристод он номаи шаҳриёр

فرستاد آن نامه شهریار

Бабрад ва бишуд ҳамчуи боди баҳор

ببرد و بشد همچو باد بهار

Шаб тира хобид бар тахти шоҳ

شب تیره خوابید بر تخت شاه

Ҷаҳон дид аз дӯди оташи сиёҳ

جهان دید از دود آتش سیاه

Ба Балхи андарун оташӣ барфурӯхт

به بلخ اندرون آتشی برفروخت

Тару хушку боло ва пастӣ бсухт

تر و خشک و بالا و پستی بسوخت

Се баҳра шуд он оташи андари замон

سه بهره شد آن آتش اندر زمان

Яке баҳраи з он шуд сӯии Исфаҳон

یکی بهره ز آن شد سوی اصفهان

Сафоҳони саросари з оташ бсухт

صفاهان سراسر ز آتش بسوخت

Ҷаҳонии зи оташ ҳама барфурӯхт

جهانی ز آتش همه برفروخت

Яке баҳра омад ба наздики шоҳ

یکی بهره آمد به نزدیک شاه

Шуд аз дӯди он шоҳро рухи сиёҳ

شد از دود آن شاه را رخ سیاه

Ки ногуҳи яке абр омад падед

که ناگه یکی ابر آمد پدید

Бар оташ аз он абр обӣ чакид

بر آتش از آن ابر آبی چکید

Фурӯи марди он оташи андари замон

فرو مرد آن آتش اندر زمان

Вази он оташи он шоҳ шуд бркрон

وز آن آتش آن شاه شد برکران

Саҳаргаҳ ки аз хоб бедор шуд

سحرگه که از خواب بیدار شد

Дил аз дасту рангаши з рухсор шуд

دل از دست و رنگش ز رخسار شد

Талаб кард ҷомоспро шаҳриёр

طلب کرد جاماسپ را شهریار

Ки дастури шаҳ буд ахтари шумор

که دستور شه بود اختر شمار

з фарзона пурсед таъбири хоб

ز فرزانه پرسید تعبیر خواب

Ҷаҳондида ҷомосб додаш ҷавоб

جهاندیده جاماسب دادش جواب

Ки шоҳои яке кор пешаст сахт

که شاها یکی کار پیش است سخت

Валикини саранҷом бо мости бахт

ولیکن سرانجام با ماست بخت

Чунинаст таъбири ин хоби ту

چنین است تعبیر این خواب تو

з арҷосп гардад табаи кори ту

ز ارجاسپ گردد تبه کار تو

Бигиранд таркони зи ту шаҳри Балх

بگیرند ترکان ز تو شهر بلخ

Бшаҳ бар кунанд оби ин шаҳри талх

بشه بر کنند آب این شهر تلخ

Ҳамаи шаҳр ба лухт ба ғорат баранд

همه شهر به لخت به غارت برند

Бисӯзанд айвони кохи баланд

بسوزند ایوان کاخ بلند

На кӯдак бимонад на мард ва на пер

نه کودک بماند نه مرد و نه پیر

Чаҳ кушта чаҳ хаста чаҳ бардаи асир

چه کشته چه خسته چه برده اسیر

Аз эдар яке лашкари бекарон

از ایدر یکی لشکر بیکران

Равад бар сари мардуми Исфаҳон

رود بر سر مردم اصفهان

Кунад Исфаҳонро зи кини қатлу ом

کند اصفهان را ز کین قتل و عام

Ҷудо аз падари пӯр вау духтари зи моам

جدا از پدر پور و و دختر ز مام

Бадасти саворони ханҷари гузор

بدست سواران خنجر گزار

Бимонад басии андари он малики хор

بماند بسی اندر آن ملک خوار

Сими оташ эй шаҳриёри ҷаҳон

سیم آتش ای شهریار جهان

Чунин май намояд аз ин ахтарон

چنین می نماید از این اختران

Далерӣ бурун ояд аз он сипоҳ

دلیری برون آید از آن سپاه

Сар рояташ баркашида ба моҳ

سر رایتش برکشیده به ماه

Бабради сари тарки бадхоҳ ро

ببرد سر ترک بدخواه را

Аз он лашкари оради буруни шоҳ ро

از آن لشکر آرد برون شاه را

з фарзона пурсед лҳросби боз

ز فرزانه پرسید لهراسب باز

Ки аз гардиш чарх баргӯӣ роз

که از گردش چرخ برگوی راز

Бадаст ки бошад марои худ замон

بدست که باشد مرا خود زمان

Бимирам ва ё куштаи гирдами равон

بمیرم و یا کشته گردم روان

Бадв гуфт фарзонаи к-эии шаҳриёр

بدو گفت فرزانه کای شهریار

Сарати сабзи боду дилати навбаҳор

سرت سبز باد و دلت نوبهار

зи хусрави гузаштаи се даҳ соли рост

ز خسرو گذشته سه ده سال راست

Ки шоҳӣу айвони саросари ту рост

که شاهی و ایوان سراسر تو راست

Навад соли дигар ба Эрон бгоҳ

نود سال دیگر به ایران بگاه

Нишинӣу бунаии басари тоҷи шоҳ

نشینی و بنهی بسر تاج شاه

Туро подшоҳии сад ва бист сол

تو را پادشاهی صد و بیست سال

Буд эй шаҳаншоҳи фархундаи фол

بود ای شهنشاه فرخنده فال

Вази он пас ба гуштосби тоҷу сарир

وز آن پس به گشتاسب تاج و سریر

Сипорӣу гардии ту худ гӯшаи гир

سپاری و گردی تو خود گوشه گیر

Бияёд дигар бораи арҷоспи шоҳ

بیاید دگر باره ارجاسپ شاه

Шавад кушта дар Балхи лҳросби шоҳ

شود کشته در بلخ لهراسب شاه

Чаҳ бишунид шаҳи рух аз он зарди гирд

چه بشنید شه رخ از آن زرد گرد

Дилаши зи он суханҳо биёмад бадарад

دلش ز آن سخنها بیامد بدرد