Чаҳ бонӯ чунон дид шуд сӯии кӯҳ

چه بانو چنان دید شد سوی کوه

Расиданд то пои кӯҳи он гуруҳ

رسیدند تا پای کوه آن گروه

Чаҳ бонӯ чунон дид бардошти тир

چه بانو چنان دید برداشت تیر

Ба таркони зибр тир борид зер

به ترکان زبر تیر بارید زیر

Баҳри тир коФкнд афтод мард

بهر تیر کافکند افتاد مرد

з таркон бияфканад ҳафтод мард

ز ترکان بیفکند هفتاد مرد

Яке дашт будӣ пар аз нараҳ шер

یکی دشت بودی پر از نره شیر

Миёни андараши модаи шери далер

میان اندرش ماده شیر دلیر

Саранҷом таркон шуданд аз нишеб

سرانجام ترکان شدند از نشیب

Сарафрози бонӯ чаҳ дид он наҳиф

سرافراز بانو چه دید آن نهیب

Пиёда шуд аз бора бар шуд ба кӯҳ

پیاده شد از باره بر شد به کوه

Зрир ҷавон монад андари гуруҳ

زریر جوان ماند اندر گروه

Ҳануз он замони сол ӯ буд ҳашт

هنوز آن زمان سال او بود هشت

Ббрднди таркони зи кӯҳаши бдшт

ببردند ترکان ز کوهش بدشت

Гирифтанд раҳи сӯии арҷоспи шод

گرفتند ره سوی ارجاسپ شاد

Ббрднди шаҳи зодаро ҳамчуи бод

ببردند شه زاده را همچو باد

Бифармуд арҷосп то бачаи шер

بفرمود ارجاسپ تا بچه شیر

Ба бурданди зии ҳсни рўӣини зрир

به بردند زی حصن روئین زریر

Бадар низ шҳзодаҳро банд кард

بدر نیز شهزاده را بند کرد

Бад-ӣни гӯнаи з Эрон баровард гирд

بدین گونه ز ایران برآورد گرد

Ва зин рӯй бонӯ бҳснӣ расед

و زین روی بانو بحصنی رسید

Тани бастау хаста дар диз кашид

تن بسته و خسته در دز کشید

Сипаҳдор диз кард ӯро ниҳон

سپهدار دز کرد او را نهان

Бидон то баради пеши шоҳи ҷаҳон

بدان تا برد پیش شاه جهان

Бидон қалъаи ҳам пер ҷомосп шуд

بدان قلعه هم پیر جاماسپ شد

Бар бонӯии шоҳ лҳросп шуд

بر بانوی شاه لهراسپ شد

Чаҳ бонӯӣ шаҳ дид ҷомосп ро

چه بانوی شه دید جاماسپ را

Бигуфто чаҳ кардӣ ту лҳросп ро

بگفتا چه کردی تو لهراسپ را

Дариғо аз он шоҳи озодагон

دریغا از آن شاه آزادگان

Ки шуд кушта дар дасти таркони дмон

که شد کشته در دست ترکان دمان

Ҷигар гӯшаамро ббрднди асир

جگر گوشه ام را ببردند اسیر

Чаҳ буд он ки омад аз ин чархи пер

چه بود آن که آمد از این چرخ پیر

Ҳаме гуфт ва мезад ба зонуии даст

همی گفت و می زد به زانوی دست

Гуҳии дасту гуҳи лаб ба дандон бахаст

گهی دست و گه لب به دندان بخست

Чунин гуфт фарзонаи бонӯӣ ро

چنین گفت فرزانه بانوی را

Макун ранҷаи зин беш зонуӣ ро

مکن رنجه زین بیش زانوی را

Ба зону мазан дасту рухро макун

به زانو مزن دست و رخ را مکن

Ки ҳаст ин зи кирдори чархи куҳан

که هست این ز کردار چرخ کهن

Ҷаҳонро басӣ ҳаст аз ингуна ёд

جهان را بسی هست از اینگونه یاد

Махӯр ғами дилатро бадали дори шод

مخور غم دلت را بدل دار شاد

Ки охир бибинӣ ту лҳросб ро

که آخر ببینی تو لهراسب را

Набераи ҷаҳони ҷӯии Таҳмосб ро

نبیره جهان جوی طهماسب را

Махӯр ғами зи пӯри он зрири савор

مخور غم ز پور آن زریر سوار

Ки охир ба байняши андари канор

که آخر به بینیش اندر کنار

Саранҷоми Эрони з лҳросп аст

سرانجام ایران ز لهراسپ است

Гурезон аз ӯ шоҳ арҷосп аст

گریزان از او شاه ارجاسپ است

Азони рӯ чаҳ бигурехт лҳроспи шоҳ

ازآن رو چه بگریخت لهراسپ شاه

Шаби тира аз пеши арҷоспи шоҳ

شب تیره از پیش ارجاسپ شاه

Се рӯз ва се шаб ронад мураккаби чунин

سه روز و سه شب راند مرکب چنین

зи бими он сарафроз шоҳ гузин

ز بیم آن سرافراز شاه گزین

Ҷаҳони ҷӯйро бади гумони он чунон

جهان جوی را بد گمان آن چنان

Ки бошад мари он раҳи раҳи систон

که باشد مر آن ره ره سیستان