Чунин гуяд брзўиаҳ , мақдами атиббои порс , ки падари ман аз лашкарён буду модари ман аз хонаи уламои дайни зардушт буд ,у аввали неъматӣ ки эзад , таъолӣу тақаддус , бар ман тоза гардонид дӯстии падару модар буду шафқати эшон бар ҳоли ман , чунон ки аз бародарону хоҳарон мустасно шудам ва ба мазиди тарбияту тарашшӯҳи махсӯси гашт . Ва чун соли умр ба ҳафт расед марои брхўондни илми тиб тҳриз намуданд , ва чандон ки андак вуқуфӣ афтоду фазилат он бишнохтам ба рағбати содиқу ҳирси ғолиб дар тааллум он мекушедам , то бидон санъат шӯҳратӣ ёфтам ва дар маърази муъолиҷати беморони омадам . Онгоҳи нафаси хешро миёни чаҳор кор ки тгопўии аҳли дунё аз он натавонади гузашт мухайяр гардонидам : вуфӯри мол ва , лаззоти ҳол ва , зикри соир ва , савоби боқӣ . Ва пӯшида намонад ки илми тиби наздики ҳамаи хирадмандон ва дар тамомии дайнҳо сутӯдааст . Ва дар кутуб тиб овардаанд ки фозилтар атиббо онаст ки бар муъолиҷат аз ҷиҳати зхирти охирати мувозибати намояд , ки ба мулозимати ин сирати насиби дунё ҳар чаҳ комил тар биёбаду растгории уқбо мдхр гардад ; чунонкии ғарази кишоварз дар парокандани тухм дона бошад ки қӯт ӯст . Аммо коҳ ки алаф сутуронаст ба табаъи он ҳам ҳосил ояд . Дар ҷумла бар ин кори иқбол тамом кардам ва ҳар куҷои беморӣ нишон ёфтам ки дар ваии умеди сиҳҳат буд муъолиҷат ӯ бар ваҷҳи ҳасбат бар даст гирифтам .

چنین گوید برزویه، مقدم اطبای پارس، که پدر من از لشکریان بود و مادر من از خانه علمای دین زردشت بود، و اول نعمتی که ایزد، تعالی و تقدس، بر من تازه گردانید دوستی پدر و مادر بود و شفقت ایشان بر حال من، چنان‌که از برادران و خواهران مستثنی شدم و به مزید تربیت و ترشح مخصوص گشت. و چون سال عمر به هفت رسید مرا برخواندن علم طب تحریض نمودند، و چندان که اندک وقوفی افتاد و فضیلت آن بشناختم به رغبت صادق و حرص غالب در تعلم آن می‌کوشیدم، تا بدان صنعت شهرتی یافتم و در معرض معالجت بیماران آمدم. آنگاه نفس خویش را میان چهار کار که تگاپوی اهل دنیا از آن نتواند گذشت مُخیَّر گردانیدم: وفور مال و، لذّات حال و، ذکر سایر و، ثواب باقی. و پوشیده نماند که علم طب نزدیک همه خردمندان و در تمامی دین‌ها ستوده است. و در کتب طب آورده‌اند که فاضل‌ترِ اطبّا آن است که بر معالجت از جهت ذخیرت آخرت مواظبت نماید، که به ملازمت این سیرت نصیب دنیا هرچه کامل‌تر بیابد و رستگاری عقبی مُدَّخَر گردد؛ چنانکه غرض کشاورز در پراکندن تخم، دانه باشد که قوت اوست. اما کاه که علف ستوران است به تبع آن هم حاصل آید. در جمله بر این کار اقبال تمام کردم و هر کجا بیماری نشان یافتم که در وی امید صحت بود معالجت او بر وجه حسبت بر دست گرفتم.