Дар ин ҷумлаи бад-ӣни асткшоФи сӯрати яқин ҷамол нанамуд . Бо худ гуфтам ки : агар бар дайни аслоф , беаиқону тиқн , сабот кунам , ҳамчун он ҷодӯ бошам ки бар нобакории мувозибати ҳамеи намояд ва , ба табаъи салафи растгорӣ тамаъ медорад , ва агар дигари бор дар талаби истам умр бидон вафо накунад , ки аҷал наздикаст ; ва агар дар ҳайрати рӯзгори гузорами фурсат Фоит гардаду носохтаи риҳлат бояд кард . Ва савоб ман онаст ки бар мулозимати аъмоли хайр ки зубдаи ҳама адёнаст ақтсори намоям ва , бидонча сутӯдаи ақлу писандида табъаст иқбол кунам .

در این جمله بدین استکشاف صورت یقین جمال ننمود. با خود گفتم که: اگر بر دین اسلاف، بی ایقان و تیقن، ثبات کنم، همچون آن جادو باشم که بر  نابکاری مواظبت همی نماید و، به تبع سلف رستگاری طمع می‌دارد، و اگر دیگر بار در طلب ایستم عمر بدان وفا نکند، که اجل نزدیک است؛ و اگر در حیرت روزگار گذارم فرصت فایت گردد و ناساخته رحلت باید کرد. و صواب من آنست که بر ملازمت اعمال خیر که زبده همه ادیان است اقتصار نمایم و، بدانچه ستوده عقل و پسندیده طبع است اقبال کنم.