Ҳар тайифаеро дидам ки дар тарҷеҳи дайну тафзили мазҳаби хеш суханӣ мегуфтанду гирди тақбеҳи миллати хасму нафии мухолифон май гаштанд . Ба ҳеҷ тоўили дарди хешро дармон наёфтам ва равшан шуд ки пои сухани эшон бар ҳаво буд , ва ҳеҷ чиз накушод ки замири аҳли хиради онро қабул кардӣ . Андешедам ки агар пас аз ин чандини ихтилоф , рой бар мтобъти ин тайифаи қарори даҳуму қавли аҷнабии соҳиби ғаразро бовар дорам ҳамчун он ғофил ва нодон бошам ки :

هر طایفه‌ای را دیدم که در ترجیح دین و تفضیل مذهب خویش سخنی می‌گفتند و گِرد تقبیح ملتِ خصم و نفی مخالفان می‌گشتند. به هیچ تأویل درد خویش را درمان نیافتم و روشن شد که پای سخن ایشان بر هوا بود، و هیچ چیز نگشاد که ضمیر اهل خرد آن را قبول کردی. اندیشیدم که اگر پس از این چندین اختلاف، رای بر متابعت این طایفه قرار دهم و قول اجنبی صاحب‌غرض را باور دارم همچون آن غافل و نادان باشم که:

Шабӣ бо ёрони худ ба дуздӣ рафт , худованди хона ба ҳиси ҳаракати эшон бедор шуд ва бишнохт ки бар боми дздоннд , қавмро оҳиста бедор карду ҳол маълум гардонид . Онгаҳ фармуд ки : ман худро дар хоби созам ва ту чунон ки эшон овоз ту мешунаванд бо ман дар сухани гуфтани ой ва пас аз ман бипурс ба алҳоҳ ҳарчӣ тамомтар ки « ин чандини мол аз куҷо бадаст оварадӣ ? » зан фармон бурдорӣ намӯд ва бар он тартиб пурсидан гирифт . Мард гуфт : аз ин саволи даргузар ки агар ростии ҳол бо ту бигӯям касе башнаваду мардумонро падед ояд . Зан муроҷиат карду алҳоҳ дар миён оварад . Мард гуфт : ин моли ман аз дуздии ҷамъ шудааст ки дар он кор устод будам , ва афсунӣ донистам ки шабҳои мқмри пеши деворҳои тавонгарон боистодмӣ ва ҳафт бори бгФтмӣ ки « шўлм , шўлм »у даст дар равшанои маҳтоби здмӣ ва ба як ҳаракат ба боми расидамӣ , ва бар сари равзании боистодмӣ ва ҳафт бори дигари бгФтмӣ « шўлм » ва аз моҳтоб ба хона дар шудамӣ ва ҳафт бори дигари бгФтмӣ « шўлм » ҳамаи нқўди хонаи пеши чашми ман зоҳири гаштӣ . Ба қадари тоқати брдоштмӣ ва ҳафт бори дигари бгФтмӣ « шўлм » ва бар маҳтоб аз равзани хонаи бромдмӣ . Ба баракати ин афсун на касе маро бтўонстӣ дид ва на дар ман бадгумонии сӯрати бастӣ . Ба тадриҷи ин неъмат ки май бинӣ ба даст омад . Аммо зинҳор то ин лафз касеро нёмўзӣ ки аз он халал ҳо зояд . Дуздон башнаваданд ва аз омухтани он афсуни шодӣ ҳо намуданд ,у соъатӣ таваққуф карданд , чун занн афтод ки аҳли хона дар хоб шуданд мақдами дуздони ҳафт бор бигуфт « шўлм »у пой дар равзан кард . Ҳамон буду сарнигӯн фурӯ афтод . Худованди хонаи чӯби дастии бардошту шона аш бикуфт ва гуфт : ҳамаи умр бар ва бозу задаму мол бадаст оварадам то ту кофари дили пштўораҳи бандӣу бабрӣ ? борӣ бигӯ ту кистӣ ? дузд гуфт : ман он ғофил нодонам ки дами гарми ту маро ба боди нишонд то ҳаваси саҷҷода бар рӯй об афкандани пеш хотир оварадам ва чун сӯхта нам дошт оташ дар ман афтоду қафоӣ он бихӯрадам . Акнӯн муштии хоки пас ман андоз то гаронии бабрам .

شبی با یاران خود به دزدی رفت، خداوند خانه به حس حرکت ایشان بیدار شد و بشناخت که بر بام دزدانند، قوم را آهسته بیدار کرد و حال معلوم گردانید. آنگه فرمود که: من خود را در خواب سازم و تو چنان که ایشان آواز تو می‌شنوند با من در سخن گفتن آی و پس از من بپرس به الحاح هرچه تمامتر که «این چندین مال از کجا بدست آوردی؟» زن فرمان‌بُرداری نمود و بر آن ترتیب پرسیدن گرفت. مرد گفت: از این سؤال درگذر که اگر راستی حال با تو بگویم کسی بشنود و مردمان را پدید آید. زن مراجعت کرد و الحاح در میان آورد. مرد گفت: این مال من از دزدی جمع شده است که در آن کار استاد بودم، و افسونی دانستم که شب‌های مقمر پیش دیوارهای توانگران بایستادمی‌ و هفت بار بگفتمی که «شولم، شولم» و دست در روشنایی مهتاب زدمی و به یک حرکت به بام رسیدمی، و بر سر روزنی بایستادمی و هفت بار دیگر بگفتمی «شولم» و از ماهتاب به خانه در شدمی و هفت بار دیگر بگفتمی «شولم» همه نقود خانه پیش چشم من ظاهر گشتی. به قدر طاقت برداشتمی و هفت بار دیگر بگفتمی «شولم» و بر مهتاب از روزن خانه برآمدمی. به برکت این افسون نه کسی مرا بتوانستی دید و نه در من بدگمانی صورت بستی. به تدریج این نعمت که می‌بینی به دست آمد. اما زینهار تا این لفظ کسی را نیاموزی که از آن خلل‌ها زاید. دزدان بشنودند و از آموختن آن افسون شادی‌ها نمودند، و ساعتی توقف کردند، چون ظن افتاد که اهل خانه در خواب شدند مقدم دزدان هفت بار بگفت «شولم» و پای در روزن کرد. همان بود و سرنگون فرو افتاد. خداوند خانه چوب‌دستی برداشت و شانه‌اش بکوفت و گفت: همه عمر بر و بازو زدم و مال بدست آوردم تا تو کافر دل پشتواره بندی و ببری؟ باری بگو تو کیستی؟ دزد گفت: من آن غافل نادانم که دَم ِ گرم تو مرا به باد نشاند تا هوس سجاده بر روی آب افکندن پیشِ خاطر آوردم و چون سوخته نم داشت آتش در من افتاد و قفای آن بخوردم. اکنون مشتی خاک پسِ من انداز تا گرانی ببرم.