Чун маҳосини салоҳ бар ин ҷумла дар замир мутамаккин шуд хостам ки ба ибодати мтҳлии гирдам то шиору дсори ман мутаносиб бошаду зоҳиру ботин ба илму амал ороста гардад , чун тааббуду тъФФ дар дафъи шари ҷавшан ҳсинаст ва дар ҷазби хайри каманди дароз , ва агар ҳскӣ дар роҳ уфтад ё болои тунд пеш ояд бидонҳо тамассук тавон намӯд ва яке аз самарот тақво онаст ки аз ҳасрати фаноу заволи дунёи фориғ тавон зист ;у ҳаргоҳ ки муттақе дар корҳои ин ҷаҳони фонӣу Наими гузаранда тааммулӣ кунад ҳар оинаи мқобҳи онро ба назар басират бибинаду ҳиммат бар кам озорӣ ва перостани роҳи уқбо мқсўр шавад , ва ба қазо ризо диҳад то ғам кам хӯрду дунёро талоқ диҳад то аз табаъоти он барраад , ва аз сар шаҳват бархезад то покизагии зот ҳосил ояд , ва ба тарк ҳасад бигӯед то дар дилҳо маҳбӯб гардаду саховатро бо худ ошно гирданд то аз ҳасрати мФорқти матоъи ғурур мусаллам бошад [ ва ] корҳо бар қзити ақли пардозад то аз пушаймонӣ фориғ ояд , ва бар ёди охират алиф гирад то қонеъ ва мутавозеъ гардад ,у авоқиби азиматро пеш чашм дорад то пой дар санг наёяд ,у мардумонро натарсанд то эмини зайд . Ҳарчанд дар самароти иффати таъаммул беш кардам рағбати ман дар иктисоби он бештари гашт , аммо метарсидам ки аз пеши шаҳавоти бархестану лаззоти нақдро пушти пой задани кори бас душвораст ,у шаръ кардан дар он хатари бузург . Чаҳ агар ҳиҷобӣ дар роҳ уфтад масолеҳ ҳамчун он саг ки бар лаби ҷӯй устихонӣ ёфт , чандон ки дрдҳон гирифт акси он дар об бидид , пиндошт ки дайгарӣаст , башараи даҳон боз кард то онро низ аз об гирад , ончӣ дар даҳон буд бод дод .

چون محاسن صلاح بر این جمله در ضمیر متمکن شد خواستم که به عبادت متحلی گردم تا شعار و دثار من متناسب باشد و ظاهر و باطن به علم و عمل آراسته گردد، چون تعبد و تعفف در دفع شر جوشن حصین است و در جذب خیر کمند دراز , و اگر حَسَکی در راه افتد یا بالایی تند پیش آید بدانها تمسک توان نمود و یکی از ثمرات تقوی آنست که از حسرت فنا و زوال دنیا فارغ توان زیست؛ و هرگاه که متقی در کارهای این جهان فانی و نعیم‌گذرنده تأملی کند هر آینه مقابح آن را به نظر بصیرت ببیند و همّت بر کم‌آزاری و پیراستن راه عقبی مقصور شود, و به قضا رضا دهد تا غم کم خورد و دنیا را طلاق دهد تا از تبعات آن برهد، و از سر شهوت برخیزد تا پاکیزگی ذات حاصل آید‌, و به ترک حسد بگوید تا در دل‌ها محبوب گردد  و سخاوت را با خود آشنا گرداند تا از حسرت مفارقت متاع غرور مسلم باشد  [و] کارها بر قضیت عقل پردازد تا از پشیمانی فارغ آید، و بر یاد آخرت الف گیرد تا قانع و متواضع گردد، و عواقب عزیمت را پیش چشم دارد تا پای در سنگ نیاید، و مردمان را نترساند تا ایمن زید. هرچند در ثمرات عفت تأمل بیش کردم رغبت من در اکتساب آن بیشتر گشت، اما می‌ترسیدم که از پیش شهوات برخاستن و لذات نقد را پشت پای زدن کار بس دشوار است، و شرع کردن در آن خطر بزرگ. چه اگر حجابی در راه افتد مصالح همچون آن سگ که بر لب جوی استخوانی یافت، چندان که در دهان گرفت عکس آن در آب بدید، پنداشت که دیگری است، به شره دهان باز کرد تا آن را نیز از آب گیرد، آنچه در دهان بود باد داد.